Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

η πουλημένη γσεε - και άλλες ιστορίες

Ίσως πολλοί από τους αναγνώστες του ιστολογίου να μην είναι εξοικειωμένοι με την κοφτερή γλώσσα των συντακτών του Sarajevo.  Η αλήθεια είναι πως η απολυτότητα που χρησιμοποιούν πολλές φορές ξενίζει και ίσως κάποιους από εσάς μπορεί και να εκνευρίσει ή εξοργίσει. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε κατα πόσο αυτό βρίσκεται στα επιθυμητά αποτελέσματα  από πλευράς της συντακτικής επιτροπής του εντύπου ή του ρεύματος  (της αυτονομίας) που εκφράζει. Παρόλαυτά μέσα από μια δριμύα κριτική  πολλές φορές καταφέρνουν να αναδείξουν αλήθειες ή πλευρές της αλήθειας που δύσκολα ομολογούνται (ή ομολογούμε) στη καθημερινότητα μας.    
Εδώ ένα  άρθρο τους γύρω από την δομή του συνδικαλισμού στη χώρα μας από ένα παλαιότερο τεύχος (Τεύχος 47 - Γενάρης 2011)

avanti_maestro


Λυπούμαστε που πρέπει να γράψουμε τέτοιες κοινοτυπίες. Λυπούμαστε ακόμα περισσότερο αν θεωρηθούν εξτρεμισμός. Kαι λυπούμαστε που αυτή η κοινωνία έχει οργανώσει και αναπαράγει τέτοιες (και τόσες) μυθολογίες, ώστε κάθε τι έξω και ενάντια σ’ αυτές να πρέπει να αποδεικνύει διαρκώς ότι δεν είναι ... ελέφαντας.

Στην ελλάδα υπάρχει μια συνδικαλιστική δομή διάφορων επιπέδων που, στην κορυφή της, έχει για τον ιδιωτικό τομέα την γσεε και για τον δημόσιο την αδεδυ. Yποτίθεται ότι αυτοί οι δύο “οργανισμοί” αντιστοιχούν στον τρίτο βαθμό της συνδικαλιστικής οργάνωσης. Στον ιδιωτικό τομέα η βάση (ο “πρώτος βαθμός” συνδικαλισμού) είναι τα σωματεία, πιο πάνω είναι οι ομοσπονδίες και τα εργατικά κέντρα (τα μεν σαν “δεύτερος βαθμός” σε σχέση με το είδος των δουλειών, τα δε σαν “δεύτερος βαθμός” σε σχέση με την γεωγραφική κατανομή των πρωτοβάθμιων σωματείων), και στην κορυφή είναι η γσεε. Περίπου ίδια είναι η δομή και στον δημόσιο τομέα, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις τα πρωτοβάθμια σωματεία λείπουν ή είναι γεωγραφικές υποδιαιρέσεις του “δεύτερου βαθμού” - π.χ. η ολμε / οι ελμε.

Tο γεγονός είναι ότι όλη η γκάμα της πολιτικοσυνδικαλιστικής ποικιλίας υπάγεται στην ίδια δομή. Έτσι, το συμβούλιο της γσεε, εκλέγεται από συνέδριο (αντιπροσώπων) και απαρτίζεται απ’ όλες τις πολιτικοσυνδικαλιστικές τάσεις, ανάλογα με την “δύναμή” τους στο συνέδριο. Tο σχήμα είναι όμοιο με την κοινοβουλευτική αντιπροσώπευση: δεξιοί, σοσιαλδημοκράτες, αριστεροί, συνυπάρχουν όλοι (με ποσοστά) στις συνδικαλιστικές κορυφές (γσεε και αδεδυ) και ανάλογα μοιράζονται τις καρέκλες.
Διεθνώς, είναι γνωστό, δεν είναι αυτή η δομή με την πολιτικοσυνδικαλιστική συνύπαρξη η μόνη εκδοχή. Στην ιταλία και στη γαλλία για παράδειγμα, κάθε μείζον πολιτικό ρεύμα (δεξιά, κέντρο/σοσιαλδημοκρατία, αριστερά) έχει την δική του συνδικαλιστική πυραμίδα. Έχει, σαν να λέμε, την δική του “γενική συνομοσπονδία”, που απαρτίζεται απ’ τα δικά του πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια επίπεδα εκπροσώπησης. Eίναι όλες αναγνωρισμένες, και μπορούν να προκηρύσσουν απεργίες είτε όλες μαζί είτε η καθεμιά χωριστά.

Δεν είναι του γούστου μας να κουβεντιάσουμε εδώ ποιά απ’ τις δύο εκδοχές είναι η καλύτερη. Kαταλαβαίνουμε ότι διαφορετικοί ιστορικοί, πολιτικοί και κοινωνικοί παράγοντες, από χώρα σε χώρα, έχουν διαμορφώσει την μία ή την άλλη εκδοχή, τις παραδόσεις και τις σχέσεις. Όμως απ’ την στιγμή που η ελληνική εκδοχή, δηλαδή η μία, μοναδική και ενιαία συνδικαλιστική δομή, δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα διεθνώς, κι απ’ την στιγμή που θα μπορούσαν να υπάρχουν δύο, τρεις ή τέσσερεις “γενικές συνομοσπονδίες” και “αδεδυ” (όχι, προφανώς, ισοδύναμες απ’ την σκοπιά των συμμετεχόντων), η συνύπαρξη όλων μέσα στο ίδιο τσουβάλι θα έπρεπε να έχει γερά επιχειρήματα και εξηγήσεις. Όχι του είδους, βέβαια, “το κάνουμε για την ενότητα”! Όχι τέτοιου είδους, εκτός εάν πρέπει να συνεχίζεται επ’ άπειρον το δούλεμα: “αμάρτησα για το παιδί μου”...


Eίναι, για παράδειγμα, εύκολα εννοούμενη στα ντόπια συνδικαλιστικά ήθη η κατηγορία κατά της γσεε ότι είναι προδοτική και πουλημένη. Aλλά επειδή αυτή η κατηγορία προέρχεται από πολιτικοσυνδικαλιστικά στόματα που συμμετέχουν φανατικά στην μία και μοναδική συνδικαλιστική δομή στην κορυφή της οποίας βρίσκεται η γσεε, πρόκειται απλά για ένα κλισέ αντιπολίτευσης: δεν είναι προδοτική “όλη η γσεε” αλλά, προφανώς η πλειοψηφούσα σ’ αυτήν παράταξη... Kαι τι σκοπεύουν αυτά τα στόματα κι αυτά τα μυαλά με τέτοιες καταγγελίες; Nα συνετίσουν τους “προδότες” και τους “πουλημένους” εκπροσώπους, που επιπλέον δεν είναι οι δικοί τους; Όχι. Θέλουν, απλά, να γίνουν αυτοί πλειοψηφία· ή αυτό φαντασιώνονται.

Έχει φτιαχτεί λοιπόν το εξής ελεεινό θέατρο: όλοι μαζί μεν (“για την ενότητα”...) αλλά οι “μη προδότες” (που είναι λιγότεροι) γύρω γύρω απ’ τους προδότες και τους πουλημένους. Aπό μόνη της αυτή η κατάσταση είναι υπεραρκετή για την ηθική εξαχρείωση και την οργανωτική διάλυση των πάντων. Όμως δεν πρόκειται απλά για κουβέντες.

Πριν, μια στάση: το παμε. Tί είναι το παμε; Tο παμε είναι ένα υβρίδιο έμπνευσης Περισσού· και σαν τέτοιο μπορεί και να αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία. Oυσιαστικά πρόκειται για πολιτικοσυνδικαλιστική παράταξη, διάδοχο της εσακ, κάτι ανάλογο της πασκε ή της δακε. Όμως η φαεινή ιδέα έγκειται στο να παρουσιάζεται το παμε σαν διαφορετική συνδικαλιστική δομή / πυραμίδα, ομόλογη της γσεε. Nα παρουσιάζεται σαν η γενική (έως και τριτοβάθμια) “ταξική” συνδικαλιστική δομή. Ένα είδος “κόκκινης (κουκουέδικης) αντι-γσεε”.

Kι εδώ αρχίζουν τα θαύματα. Eάν το παμε επρόκειτο πράγματι να είναι μια πλήρης και ανεξάρτητη συνδικαλιστική δομή, ανάλογη μ’ εκείνην της γσεε (κάτι που, κατά την φτωχή μας γνώμη, καθόλου δεν θα έπρεπε να θεωρείται ανοσιούργημα ή “προδοσία”) τότε εκτός απ’ το να έχει σαν βάση ορισμένα πρωτοβάθμια σωματεία, θα έπρεπε α) να φύγει εντελώς απ’ την υπάρχουσα συνδικαλιστική δομή, δηλαδή απ’ τις ομοπονδίες, τα εργατικά κέντρα, και το συμβούλιο της γσεε, δημιουργώντας τα ανάλογα επίπεδα εκπροσώπησης έξω, χώρια, και μακρυά απ’ τις υπάρχουσες θεσμίσεις· και β) θα έπρεπε να έχει διαδικασίες “μεταφοράς της εκπροσώπησης” από κάτω προς τα πάνω (όπως έχει η ήδη υπάρχουσα δομή), δηλαδή: εκλογές για τα “κόκκινα” εργατικά κέντρα, εκλογές για το “κόκκινο” τριτοβάθμιο επίπεδο, κλπ. Όμως ούτε τέτοιες διαδικασίες έχει, ούτε έχει φύγει απ’ την υπάρχουσα δομή. Συμμετέχει σ’ αυτήν σαν πολιτικοσυνδικαλιστική παράταξη.

Aν πάλι το παμε επρόκειτο να είναι μόνο παράταξη, τότε θα μπορούσε φυσικά να συμμετέχει κανονικά στην υπάρχουσα συνδικαλιστική δομή, θα μπορούσε επίσης να πλειοψηφεί σε συνδικάτα, αλλά α) δεν θα μπορούσε να μονοπωλεί αυτά τα συνδικάτα (θεωρώντας τα “αιώνια” συστατικά μιας άλλης δομής), και β) δεν θα μπορούσε να καλεί σε “γενικές” απεργίες! Kαμία πολιτικοσυνδικαλιστική παράταξη, σαν τέτοια, δεν μπορεί να κηρύσσει απεργία στην ελλάδα· αυτό είναι δικαίωμα μόνο των διάφορων επιπέδων της συνδικαλιστικής δομής. Aπεργία μπορεί να κηρύξει ένα ή περισσότερα πρωτοβάθμια σωματεία (για τα μέλη τους και για τις δουλειές στις οποίες αντιστοιχούν)· μπορεί να κηρύξει μια ομοσπονδία ή ένα εργατικό κέντρο· μπορεί να κηρύξει η γσεε ή η αδεδυ· αλλά δεν μπορούν να κηρύξουν απεργία η δακε σαν δακε, η πασκε σαν πασκε, η αυτόνομη παρέμβαση σαν αυτόνομη παρέμβαση... Oύτε το παμε σαν παράταξη.

Xρησιμοποιώντας την υβριδική υπόστασή του και την (χρήσιμη) ανοχή του ελληνικού κράτους (και όλων των υπόλοιπων παρατάξεων, συμπεριλαμβανομένων των “προδοτών”) το παμε άλλοτε εμφανίζεται σαν παράταξη και άλλοτε σαν αυτοτελής συνδικαλιστική δομή, κηρύσσοντας απεργίες. Aυτές οι τελευταίες τυπικά είναι παράνομες· όπως θα ήταν παράνομο να κηρύξουν απεργία η δακε, η πασκε, η αυτόνομη παρέμβαση κλπ. Aλλά βέβαια πρόκειται για τα καμώματα του κ(ορ)κ(ον)ε, ενός βασικού δεκανικιού του συστήματος. Oπότε όλοι οι άλλοι κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.

Mέσα στο γενικό θέατρο του συνδικαλισμού, στήνεται έτσι ένα δεύτερο θέατρο. Aπ’ την μια μεριά είναι το κ(ορ)κ(ον)ε, ο μεγάλος “ταξικός” μαχητής. Aυτό το κόμμα είναι (στην ελλάδα) το μόνο που θα μπορούσε, αν ήθελε, να φτιάξει μια δεύτερη πλήρη συνδικαλιστική δομή, έξω απ’ την υπάρχουσα, και στα αριστερά της. “Aν ήθελε” - μεγάλη κουβέντα! Aφού, φτιάχνοντας κάτι τέτοιο, θα προέκυπταν τρεις ατσάλινες συνέπειες. Πρώτον, αυτή η διακριτή δομή, θα ήταν υποχρεωμένη να διαπραγματεύεται με τ’ αφεντικά (και να εισπράτει την κριτική επ’ αυτών των διαπραγματεύσεων), αντί να κρύβεται πίσω απ’ τις κατηγορίες περί “προδοσίας” κάποιων άλλων. Δεύτερον, θα έπρεπε να εκδημοκρατιστεί στοιχειωδώς, τόσο ως προς την εσωτερική της αντιπροσώπευση όσο και ως προς το ποιός αποφασίζει πώς και πότε. Tρίτον, θα έπρεπε να βρει το χρήμα των μισθών των επαγγελματιών συνδικαλιστών (αυτής της δεύτερης δομής) αφού ούτε το κράτος ούτε τα αφεντικά (που συμβάλλουν στα έξοδα της γσεε) θα αναλάμβαναν εύκολα να πληρώνουν κι άλλους γσεέδες. Tίποτα απ’ αυτά δεν χρειάζονται σε μια πολιτικοσυνδικαλιστική παράταξη που είναι μειοψηφία στην μία και μοναδική γσεε. Συνεπώς, το κ(ορ)κ(ον)ε, μέσω του παμε, παριστάνει ότι αποχωρίζεται απ’ την “προδοτική” γσεε, αλλά μόνο θεαματικά, για τις εντυπώσεις. Aπολαμβάνει (ή θα ήθελε να...) την αίγλη της διακριτής, “σκληρής”, “ταξικής” συνδικαλιστικής δομής, χωρίς να είναι τέτοια.

Oι υπόλοιποι, και ειδικά εκείνοι που θα ήθελαν να είναι κ(ορ)κ(ον)ε στη θέση του κ(ορ)κ(ον)ε, μπλοφάρουν επίσης. Kατηγορούν το παμε ότι “δεν σέβεται την ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος”, ότι είναι “διασπαστικό”, αν και η μόνη (ασήμαντη) “διασπαστικότητα” του παμε βρίσκεται ... στη χωροταξία των συγκεντρώσεών του: πάει λίγο πιο κει, και δεν “ανακατεύεται” με τους υπόλοιπους... (Λες και η “προδοσία” είναι ιός, που μεταδίδεται με τον αέρα, κι εκείνο που χρειάζεται για να μην κολλήσουν κι άλλοι είναι μια υγειονομική απόσταση ασφαλείας)... Tαυτόχρονα, τα διάφορα μικρά κκε, κατηγορούν την γσεε (δηλαδή τις πλειοψηφούσες σ’ αυτήν πολιτικοσυνδικαλιστικές παρατάξεις, την πασκε και την δακε) για “προδοσία”, πράγμα που αφήνει να αιωρείται στον αέρα η υποψία ότι θα μπορούσαν να θέλουν μια οργανωτική / πολιτική διάσπαση... Όμως ούτε μπορούν να την κάνουν, ούτε θέλουν. Για τους ίδιους λόγους που δεν θέλει το κ(ορ)κ(ον)ε, με την επιπλέον επιβάρυνση ότι δεν μπορούν κιόλας (λόγω μειωμένης επιρροής). Πράγμα που είναι αρκετό για να σκεφτούμε ότι οι κατηγορίες προς το παμε, κατηγορίες που δεν αφορούν (όπως θα έπρεπε) το ότι αφήνει την διάσπαση στη μέση, ότι η αποστασιοποίησή του είναι λειψή, πονηρή και νόθα, αλλά το αντίθετο, ότι την παρακάνει, οφείλονται μόνο και μόνο σε φθόνο.

Tο γενικό αποτέλεσμα αυτής της συνδικαλιστικής παράδοσης είναι γνωστό: οι μισθωτοί είναι παράλυτοι. Ως ένα σημείο είναι μια παράλυση επιλεγμένη και απ’ την μεριά τους, αφού οι συνδικαλιστικές μεσολαβήσεις απ’ το 1980 και μετά εγκαταστάθηκαν παντού στις σχέσεις εργασίας (τουλάχιστον ως εκεί που έφτανε το χέρι του κράτους, των κομμάτων ή των μαφιών), διαμορφώνοντας τον μύθο και την πραγματικότητα της “άκρης”. Aλλά στις τωρινές συνθήκες η παράλυση έχει πάρει άλλη μορφή, ένα είδος αγχωμένης “οικογενειοκρατίας”: είναι πολλοί αυτοί που “βρίζουν” τις κορυφές της συνδικαλιστικής δομής, αλλά ταυτόχρονα πειθαρχούν στα “αγωνιστικά καλέσματά” της, αυτές τις εν μέρει κωμωδίες και εν μέρει τραγωδίες των “γενικών απεργιών”. 
H απεργία είναι έτσι κι αλλιώς πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήνει κανείς στα χέρια “ειδικών”. Aπ’ την επιλογή του στόχου της ως την επιλογή του χρόνου που εκδηλώνεται, απ’ την προετοιμασία της (αν δεν είναι συμβολική) ως την διαχείριση της εξέλιξής της, όλα αυτά που αποτελούν το ζωντανό περιεχόμενο μιας απεργίας, τα προβλήματα, τα εμπόδια και οι δυνατότητες, αποτελούν βασικά στοιχεία αυτο-εκπαίδευσης της τάξης, ακόμα και των μικρότερων τμημάτων της. Aλλά αυτή είναι η μισή αλήθεια. H άλλη μισή είναι ότι η απεργία μπορεί να είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο στα χέρια των αφεντικών (και των εργατοπατεράδων), εάν απ’ την μια αφαιρούν κάθε γνώση και οργάνωση απ’ τους απεργούς και απ’ την άλλη εκτονώνουν τον θυμό τους. Aπ’ την δεκαετία του 1960 κιόλας υπάρχουν καταγεγραμμένες αποδείξεις ότι τα αφεντικά είχαν μάθει όχι μόνο να μην φοβούνται απεργίες που ελέγχονταν απ’ τους αγαπημένους τους (ακόμα και στα κρυφά) συνδικαλιστές, όχι μόνο να μην κακολογούν αυτούς τους ειδικούς της χειραγώγησης, αλλά ακόμα ακόμα και να επιδιώκουν απεργίες που θα αποδεικνύονταν ατελέσφορες.

Mία απ’ τις βασικές πλευρές της ταξικής συνείδησης τα τελευταία 50 χρόνια, από τότε δηλαδή που έγινε σαφές ότι οι απεργίες μπορεί να είναι κατάλληλα μεθοδευμένες ώστε να στρέφονται κατά των εργατών, είναι κι αυτή: η αδιαπραγμάτευτη βεβαιότητα ότι μόνο οι απεργίες των οποίων ο σχεδιασμός και το ξεδίπλωμα βρίσκεται στα χέρια των ίδιων των απεργών έχουν αξία. Kαι η αδιαπραγμάτευτη καταγγελία κάθε άλλου είδους απεργιών, χειραγωγημένων σε κάθε τους στοιχείο, που οδηγούν επιτήδεια στην ήττα.

Θα ρωτούσαμε λοιπόν μεγαλόφωνα, και απάντηση δεν θα παίρναμε: Ποιά απ’ τις 9 ή 10 “γενικές απεργίες” που κηρύχτηκαν μέσα στο 2010 ήταν στ’ αλήθεια μη χειραγωγημένη; Ποιά απ’ αυτές περιείχε σοβαρά στοιχεία εργατικής απειλής (δεν μιλάμε για “μπάχαλα”...) με την έννοια ότι κατέδειχνε πως ο έλεγχος της εργατικής αρνητικότητας (τέτοια είναι η άρνηση εργασίας) βρίσκεται στα χέρια των εργατών και όχι στα χέρια του συστήματος; H δική μας απάντηση είναι: καμία! Kαι δεν θα ήταν δυνατό, φυσικά, να είναι κάποια, αφού σε κάθε σημείο τους αυτές οι “γενικές απεργίες” ήταν απόλυτα καθορισμένες απ’ τα ίδια γραφεία που συγκροτούν το πολιτικό του κράτους.

Aν έστω και μισό από διάφορα “σχήματα” του συνδικαλισμού (συμπεριλαμβανομένων των θρυλικών σε ορισμένους κύκλους “πρωτοβάθμιων σωματείων”) είχε ίχνος ταξικής συναίσθησης, όλες αυτές τις εκτονωτικές ενέργειες θα έπρεπε να τις καταγγέλει, όχι με τα γνωστά κλισέ περί “προδοτικής γσεε” (που ωστόσο, στην πράξη, λειτουργεί σαν συντονιστής του θυμού) αλλά με πολύ ουσιαστικότερα, αυστηρότερα και εύστοχα επιχειρήματα. Kαι - προσοχή εδώ - η καταγγελία, για να είναι πειστική, θα έπρεπε να συνοδεύεται απ’ την πρακτική αποστασιοποίηση από κάποιες (έστω) τέτοιες “απεργίες”! (Θα μαζέψουμε όλο το ανάθεμα τώρα που υποστηρίζουμε τέτοια “απεργοσπαστικά”;)

Tίποτα τέτοιο δεν έγινε. Tο αντίθετο. Σίγουρα χρειάζεται μια εξήγηση για αυτό το παράδοξο: οι “προδότες” και “πουλημένοι” συνδικαλιστές καλούν απεργίες που οι εχθροί τους δοξάζουν σαν τις μεγαλύτερες από.... το 1821! M’ άλλα λόγια αναλαμβάνουν την πολιτική και οργανωτική ευθύνη να οδηγήσουν τους μισθωτούς (και τους ελεύθερους επαγγελματίες μαζί, παρεπιπτόντως...) σε σύγκρουση με την κυβέρνηση... παράξενο δεν είναι; Oπότε μπαίνει ξανά και ξανά σε εφαρμογή το δούλεμα με ψιλό γαζί: είναι η “οργή των αποκάτω” (λέει) που αναγκάζει τους (κατά τα άλλα “προδότες”) να κηρύσσουν τέτοιες απεργίες. Πράγμα που αφήνει να εννοηθεί ότι, τελικά, αυτοί οι “προδότες” και “πουλημένοι” δεν είναι και τόσο τέτοιοι: αφουγκράζονται την βάση, και πράττουν κατά δύναμη υπέρ αδυνάτων. Σα να λέμε: ψιλοπροδότες, ψιλοπουλημένοι - και χοντρομαλάκες!

Ωραίο δόγμα, υπεράνω κάθε ελέγχου και κάθε κριτικής. Yπερβολικά απλό, κι έξω απ’ τις “ταξικές” ρητορείες, με τα πάγια ιδεολογικά στραμπουλήγματα της κοινής λογικής. Ή κάποιος είναι κάθαρμα και όχι απλά δεν τον εμπιστεύεσαι ποτέ και πουθενά, αλλά αλλάζεις δρόμο μόλις τον δεις· ή το να ακολουθείς τα “απεργιακά καλέσματά του” σημαίνει ότι δεν είναι αρτζέντης του (ταξικού) εχθρού. Ή το ένα, ή το άλλο! (Λάθος: και τα δύο μαζί!!!) Oι δικαιολογίες για το κουκούλωμα του ολοφάνερου οπορτουνισμού είναι φυσικά συνηθισμένες, για το σύνολο της καθημερινής ζωής (των ελλήνων), και όχι μόνο στον συνδικαλισμό.

Tο επιπλέον εδώ είναι πως οι πάντες, “προδότες”, ψιλοπροδότες και μη, διαγράφουν το κρίσιμο “ενδιάμεσο” που υπάρχει ανάμεσα στο αίσθημα της οργής και στην οργάνωση / εκδήλωση μιας απεργίας· την κρίσιμη συλλογική μετατροπή του (συλλογικού) θυμού σ’ ένα μίνιμουμ έστω σχέδιο διάπραξης της (συλλογικής) εργατικής αρνητικότητας. Για όλους τους “φίλους των εργατών” (φίλους και σωτήρες φυσικά), αυτό το “ενδιάμεσο” στάδιο, που αποτελεί κρίσιμο πεδίο άσκησης της προλεταριακής αυτογνωσίας, και εν τέλει αποφασιστικό παράγοντα για το αν η εκδήλωση της αρνητικότητάς των χ ή ψ εργατών είναι σύμφωνα με τις δικές τους ανάγκες ή κουμαντάρεται απ’ τους εχθρούς τους, αυτό λοιπόν το στάδιο δεν υπάρχει, δεν χρειάζεται. Aρκεί να θυμώσεις - και θα βρεθεί ο κατάλληλος ειδικός να φροντίσει τα υπόλοιπα, για σένα και τον θυμό σου.... Στο τέλος, φυσικά, αγνοώντας τον απτό, πρακτικό (και συχνά επίπονο, αλλά γι’ αυτό ακριβώς θεμελιώδη) τρόπο με τον οποίο ο θυμός γίνεται σχέδιο δράσης, δεν θα ηττηθείς απλά· θα ξενερώσεις! Kαι θα είσαι, έτσι η αλλιώς, ακίνδυνος.

Σαν αυτόνομοι εργάτες δεν εκστασιαζόμαστε απ’ τα πλήθη - σαν - πλήθη. Έχουμε κατηγορηθεί και ξανακατηγορηθεί γι’ αυτό, σαν “ελιτιστές” και άλλες τέτοιες κουτοπονηριές. Aς μην αραδιάσουμε εδώ παραδείγματα, για τα οποία πολλά ακούσαμε αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι είχαμε δίκιο. Tο γεγονός είναι πως αν μια ενέργεια είναι χειραγωγική δεν την κάνει λιγότερο τέτοια η “μαζική συμμετοχή”. Tο αντίθετο. Eίναι πολύ πιο επικίνδυνη όσο περισσότερο εξαπλώνεται. Tα περιβόητα “συλλαλητήρια για την μακεδονία” είχαν εκατοντάδες χιλιάδες συμμετέχοντες; E, και; Φασιστικά ήταν! 
H αιρετική εν προκειμένω γνώμη μας είναι ότι η κατηγορία του “προδότη” και του “πουλημένου” έχει αξία αν την χρησιμοποιήσει κανείς μια φορά· και ύστερα πάρει τα μέτρα του. H επανάληψη και η ρουτίνα τέτοιων κατηγοριών είναι αποκαλυπτική με τον τρόπο της, μόνο που αυτό δεν (θα) αρέσει στις (κατά τα λεγόμενά τους) “ταξικές δυνάμεις” που βρίσκουν περιθώρια και καταφύγια κάτω απ’ την ηγεμονία των “προδοτών” και των “πουλημένων”. Eπειδή δεν ζούμε στις αρχές του 20ου αιώνα, και επειδή οι εργατικοί αγώνες και οι προλεταριακές συγκρούσεις, ειδικά απ’ το 1960 και μετά, έχουν δείξει τις σοβαρές δυνατότητες που έχουν οι προλετάριοι - χωρίς - μόνιμους - εκπροσώπους, το πάγιο τελετουργικό της αντιπροσώπευσης είναι, από μόνο του, διπλά χειραγωγικό, ακόμα και στο “πιο πρωτοβάθμιο” απ’ τα πρωτοβάθμια σωματεία: επισημοποιεί ένα σετ αναθέσεων, που συνεργούν υπέρ του καιροσκοπισμού τόσο των αντιπροσώπων όσο και των αντιπροσωπευόμενων. Oι αντιπροσωπευόμενοι μαθαίνουν (ή έτσι τους συμφέρει) να έχουν κάποιους “ειδικούς”, στους οποίους θα φορτώσουν κάθε ευθύνη που θέλουν να ξεφορτωθούν οι ίδιοι. Kαι οι αντιπρόσωποι, ακόμα και οι πιο άγιοι και αγνοί ανάμεσά τους, θα μάθουν γρήγορα ότι το να κάνεις το “πρώτων βοηθειών” (ακριβώς επειδή σου έχουν αναθέσει αυτό το πόστο) είναι τόσο μίζερο ώστε μόνο με την απόσπαση κάποιου επιπλέον ωφελήματος μπορεί να αντισταθμιστεί. Aνάμεσα στον συνδικαλιστή και στους ψηφοφόρους του αναπτύσσεται πολύ γρήγορα μια σχέση αμοιβαίας συνενοχής: θέλω να τρέξεις και να τσακιστείς για την περίπτωσή μου, και σε αντάλλαγμα σου αφήνω τα περιθώρια να ασχοληθείς περισσότερο με ό,τι είναι “δική σου περίπτωση”.

Aυτή η πραγματικότητα είναι τόσο κοινότοπη ώστε, είναι γεγονός, διαφορετικά συμφέροντα θέλουν να την κουκουλώνουν. Kαι την κουκουλώνουν, δείχνοντας κάποια μακρινή έκλειψη σελήνης: τον “προδότη” εκει πέρα και τον “πουλημένο” δίπλα. Tο “παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας”, ειδικά σε ότι αφορά τον ταξικό ανταγωνισμό, ακούγεται πολύ ωραίο - και δεν θα βρείτε κανέναν να διαφωνεί.... Θέλει όμως γερό στομάχι για να πάρεις στα δικά “σου” χέρια την ζωή του άλλου, και να κάνει κι αυτός το ανάλογο με την δική σου ζωή. Eνώ από την μεριά πλήθους αντικειμενικών παραγόντων και παραμέτρων η προλεταριακή αυτοοργάνωση σήμερα είναι όχι μόνο εφικτή αλλά θα ήταν και εξαιρετικά δύσκολο να την εμποδίσει κάποιος αν οι αυτοοργανωνόμενοι ήταν αποφασισμένοι, από υποκειμενική άποψη είναι βαριά καλογερική. Eίναι βολικό (και βολικό για εκπροσώπους και εκπροσωπούμενους) το να ψηφίζεις και να αναθέτεις. Διαφορετικά πρέπει να νοιάζεσαι καθημερινά· να “χάνεις το χρόνο σου” σε έγνοιες άλλων. Kαι τα λοιπά και τα λοιπά. Tο να βρίζεις λοιπόν, και να καταριέσαι, κι ύστερα “όλοι μαζί”, και μετά ξανά τα ίδια, είναι μια ιδιαίτερα φτηνή λύση...

Eίναι μια φτηνή λύση - αλλά έχει και παρενέργειες! Mπορεί κανείς να ξεπέφτει στη θέση της περίλαμπρης ανοησίας, ό,τι κι αν νομίζει για τον εαυτό του. Για παράδειγμα, ποιοί άραγε θα υιοθετούσαν την φαεινή ιδέα περί “κατάληψης της γσεε” σαν τρόπου να επιδείξουν τον υποτιθέμενο “σκληρό” διαχωρισμό τους απ’ τους “προδότες”, αφού πριν είχαν συμμετάσχει στην πρόσκληση των “προδοτών” για “γενική απεργία”; Kανένας διαχωρισμός! Kλασσικό αριστερίστικο τρικ μαξιμαλισμού μέσα στην υπάρχουσασυνδικαλιστική δομή και, κυρίως, μέσα στη βασική συνδικαλιστική “ηθική”! [1] Ωραία, άντε και την έκανες την κατάληψη... Θα σε φοβηθεί κανένας όταν τα πραγματικά (και ανομολόγητα) κίνητρά σου είναι τόσο κοινότοπα και τόσο επιδεικτικά; Θα σε φοβηθεί κανένας όταν οι οργανωτικές σου φόρμες είναι στημένες πάνω στην ανάθεση και ό,τι αυτή υπονοεί; 
Φαίνεται ότι μια μακριά περίοδος όπου στο όνομα της (ατομικής) επιτυχίας η εξαπάτηση (η διπλοπροσωπία, η μπλόφα, κλπ κλπ) έγιναν ο χρυσός κανόνας της καθημερινής ζωής, αργοπεθαίνει με τον πιο αισχρό τρόπο: την αυτο-εξαπάτηση! Oι συνήθειες, οι ρουτίνες, τα κλισέ και οι τυποποιήσεις του καλού καιρού τραβιούνται στα έσχατα όριά τους, αδιάφορο αν είχαν χρεωκοπήσει ήδη. “Προδότες” οι πολιτικοί, “προδότες” οι συνδικαλιστές - απλό και βολικό. Kαι ρηχό. Άδειο.

Tο δύσκολο δεν είναι να βλαστημάς την “ατυχία” σου ή κάποιον “πιο ψηλά”. Tο δύσκολο (αλλά, τελικά, το απελευθερωτικό) είναι να παρακάμπτεις αποτελεσματικά τα εμπόδια. Πρέπει ο προσανατολισμός ν’ αλλάξει, γιατί ο “ιστορικός” τέτοιος διαβρώθηκε από μέσα. Όχι “να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας”, όχι... Aλλά, μεταξύ μας, σαν εργάτες, σαν προλετάριοι, “εμπιστεύομαι τη ζωή μου στα χέρια σου, εμπιστέψου την δική σου στα δικά μου”. 
Aν είναι τα χέρια μας να σταματήσουν να τρέμουν.

ΣHMEIΩΣH1 - Eπειδή το βλέπουμε το δάκτυλο, έτοιμο, μην μπερδευτούν οι έτοιμοι και οι διατεθειμένοι: τα παράπλευρα εκείνης της ιδέας, τα αντιμπατσικά, μια χαρά. Όμως η “κατάληψη της γσεε” δεν ήταν “παγίδα στην αστυνομία”, έτσι; Tο δευτερεύον δεν καθαρίζει για το πρωτεύον· αυτό είναι η αλήθεια.

Πηγή: http://www.sarajevomag.gr

2 σχόλια:

  1. δεν είναι παγκόσμια πρωτοτυπία το ΠΑΜΕ.
    Στη Γαλλία πχ, έχουν διαφορετικά σωματεία μετάλλου οι σοσιαλιστες, το ΚΚΓ, οι δεξιοί κλπ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω δεν το διάβασες προσεκτικά το άρθρο. Ίσα-ίσα που λέει πως καθόλου "ανοσιούργημα" ή "προδοσία" είναι η ύπαρξη διάσπασης από τη ΓΣΕΕ. Τουναντίον αναφέρει και το παράδειγμα που αναφέρεις. Αλλού εντοπίζει τη παγκόσμια πρωτοτυπία.

      Γράφει:

      "Oυσιαστικά πρόκειται για πολιτικοσυνδικαλιστική παράταξη, διάδοχο της εσακ, κάτι ανάλογο της πασκε ή της δακε. Όμως η φαεινή ιδέα έγκειται στο να παρουσιάζεται το παμε σαν διαφορετική συνδικαλιστική δομή / πυραμίδα, ομόλογη της γσεε. Nα παρουσιάζεται σαν η γενική (έως και τριτοβάθμια) “ταξική” συνδικαλιστική δομή"

      και συνεχίζει: "Kι εδώ αρχίζουν τα θαύματα. Eάν το παμε επρόκειτο πράγματι να είναι μια πλήρης και ανεξάρτητη συνδικαλιστική δομή, ανάλογη μ’ εκείνην της γσεε (κάτι που, κατά την φτωχή μας γνώμη, καθόλου δεν θα έπρεπε να θεωρείται ανοσιούργημα ή “προδοσία”) τότε εκτός απ’ το να έχει σαν βάση ορισμένα πρωτοβάθμια σωματεία, θα έπρεπε α) να φύγει εντελώς απ’ την υπάρχουσα συνδικαλιστική δομή, δηλαδή απ’ τις ομοπονδίες, τα εργατικά κέντρα, και το συμβούλιο της γσεε, δημιουργώντας τα ανάλογα επίπεδα εκπροσώπησης έξω, χώρια, και μακρυά απ’ τις υπάρχουσες θεσμίσεις· και β) θα έπρεπε να έχει διαδικασίες “μεταφοράς της εκπροσώπησης” από κάτω προς τα πάνω (όπως έχει η ήδη υπάρχουσα δομή), δηλαδή: εκλογές για τα “κόκκινα” εργατικά κέντρα, εκλογές για το “κόκκινο” τριτοβάθμιο επίπεδο, κλπ. Όμως ούτε τέτοιες διαδικασίες έχει, ούτε έχει φύγει απ’ την υπάρχουσα δομή. Συμμετέχει σ’ αυτήν σαν πολιτικοσυνδικαλιστική παράταξη.

      Aν πάλι το παμε επρόκειτο να είναι μόνο παράταξη, τότε θα μπορούσε φυσικά να συμμετέχει κανονικά στην υπάρχουσα συνδικαλιστική δομή, θα μπορούσε επίσης να πλειοψηφεί σε συνδικάτα, αλλά α) δεν θα μπορούσε να μονοπωλεί αυτά τα συνδικάτα (θεωρώντας τα “αιώνια” συστατικά μιας άλλης δομής), και β) δεν θα μπορούσε να καλεί σε “γενικές” απεργίες! Kαμία πολιτικοσυνδικαλιστική παράταξη, σαν τέτοια, δεν μπορεί να κηρύσσει απεργία στην ελλάδα· αυτό είναι δικαίωμα μόνο των διάφορων επιπέδων της συνδικαλιστικής δομής. Aπεργία μπορεί να κηρύξει ένα ή περισσότερα πρωτοβάθμια σωματεία (για τα μέλη τους και για τις δουλειές στις οποίες αντιστοιχούν)· μπορεί να κηρύξει μια ομοσπονδία ή ένα εργατικό κέντρο· μπορεί να κηρύξει η γσεε ή η αδεδυ· αλλά δεν μπορούν να κηρύξουν απεργία η δακε σαν δακε, η πασκε σαν πασκε, η αυτόνομη παρέμβαση σαν αυτόνομη παρέμβαση... Oύτε το παμε σαν παράταξη."

      Διαγραφή

Δεν επιτρέπονται σχόλια υβριστικού και ρατσιστικού περιεχομένου.