Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

Βιαστικά συμπεράσματα


1. Όποιος ποντάρει σε μια λαϊκή, αριστερή κυβερνητική πλειοψηφία που με όχημα και δρόμο τις εκλογές θα ανατρέψει έστω πλευρές του αντεργατικού οδοστρωτήρα, δεν έχει καταλάβει τίποτε, από τον δομικό χαρακτήρα της καπιταλιστικής κρίσης. Η αναβίωση της σοσιαλδημοκρατίας στο πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ γρήγορα θα σκορπίσει απογοήτευση στο αριστερό δυναμικό που στήριξε τον "τρίτο δρόμο για το ευρώ". Η συνολική ενίσχυση της αριστεράς του κράτους και του κεφαλαίου, δεν είναι "όχημα" ή "σχέδιο" για κανέναν παρά μόνο για τα ίδια τα αφεντικά, που στη δημοκρατία τους, βρίσκουν αποκούμπι και χρήσιμο ανάχωμα για την κοινωνική οργή και δυσαρέσκεια, μια δοκιμασμένη στο δρόμο, στα συνδικάτα και στο κίνημα συστημική λύση. 

2. Η συνολική μετατόπιση της λεγόμενης "πολιτικής ατζέντας", κοινώς αυτά που "πρέπει" να συζητάμε, ακόμη δεξιότερα, αναδυκνείει ένα ευρύτατο πλειοψηφικό τόξο "προτάσεων" και κομμάτων που στον βασικό τους άξονα, αναπαράγουν την εθνική απάντηση στη κρίση και ανασυγκροτούν σε "αντιμνημονιακό" ή "μνημονιακό" πλαίσιο τον εθνικό κορμό. Συνεπώς, για τους συνειδητοποιημένους εργάτες, δεν χωράνε πανηγύρια για την "αποκαθήλωση του δικομματισμου". Αντιθέτως, η ενίσχυση των νεοναζί, αποκρυσταλλώνει αυτή την ανασυγκρότηση με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, χωρίς βεβαίως να πιστεύουμε ότι το πρόγραμμα εκφασισμού της κοινωνίας, βρίσκεται μόνο ή κυρίαρχα στα δικά τους πλαίσια. Ισα-ισα που τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, η αστυνομοκρατία και η κοινωνική ζούγκλα αναβαθμίζεται σε κυρίαρχο πλαίσιο πολιτικής από τη πλειοψηφία των κομμάτων της σημερινής βουλής. 

3. Αν το αστικοδημοκρατικό σύστημα έβαζε, έστω και με καλπονοθευτική λογική, την πραγματική αστική εξουσία σε διακύβευμα κάθε 3-4 χρόνια, τότε δεν θα ήταν ο πιο αποτελεσματικός τρόπος ελέγχου των υποτελών τάξεων εδώ και δεκαετίες. Άλλο πράγμα η κοινοβουλευτική πλειοψηφία και η διακυβέρνηση, κι άλλο φυσικά η πραγματική εξουσία του κεφαλαίου που δεν αμφισβητείται όποιο χαρτί κι αν ρίξουμε στη κάλπη. Η αυξανόμενη αποστοίχιση από το κοινοβουλευτικό θέατρο σκιών -που ξάφνιασε πολλούς- πρέπει να μπολιαστεί με την ενεργή στήριξη ενός αντιπαραθετικού και ανταγωνιστικού σχεδίου για την κοινωνική επανάσταση και την οργάνωση στη ταξική πάλη, για να μπορέσει να αποκτήσει πραγματική χρησιμότητα. Ακόμη κι έτσι όμως, μπροστά στις υποτιθέμενες "πιο κρίσιμες εκλογές της ιστορίας της χώρας", είναι ένα θετικό και αξιοποιήσιμο από τις επαναστατικές δυνάμεις στοιχείο. 

4. Η συντριπτική ηγεμονία των μικροαστικών χαρακτηριστικών, "προδότες", "δοσίλογοι", "μούντζες" και τα συναφή, στο κίνημα των "αγανακτισμένων", άνοιξε το δρόμο για την συντριπτική ηγεμονία στα "αντιμνημονιακά" κόμματα είτε αυτά τοποθετούνται "δεξιά" είτε "αριστερά" στα πλαίσια πάντα των εθνικών λύσεων, χρήσιμων από το κεφαλαίο και μόνο. Η απάντηση των συνειδητοποιημένων εργατών, δεν είναι η υποστολή των σημαιών μας στο όνομα της "επικοινωνίας με τη συνείδηση", αλλά αντιθέτως, η οργανωμένη συνολική ιδεολογική, πολιτική αντιπαράθεση με ένα επαναστατικό εργατικό κίνημα που θα βασίζεται στα ταξικά σωματεία βάσης και τις ταξικά προσδιοριζόμενες συνελεύσεις γειτονιάς. Αυτός είναι ο δρόμος -ο λιγότερο ταξιδεμένος- που πρέπει να γίνει συνείδηση και επιλογή από τους ανθρώπους του κινήματος και του αγώνα. Γιατί η πραγματική εξουσία του κεφαλαίου, μπορεί να δεχτεί πραγματικό χτύπημα και ρήγμα, μόνο στο πεδίο που αναπαράγεται. Κι αυτό δεν είναι άλλο παρά το πεδίο της παραγωγής είτε αυτό βρίσκεται στους εργασιακούς χώρους είτε στο κοινωνικό εργοστάσιο που ονομάζεται πόλη. Βασικά χαρακτηριστικά αυτής της επιλογής, είναι το βάθεμα της κρίσης από τη σκοπιά της εργατικής αντεπίθεσης, ο κάθετος διαχωρισμός από τις εθνικές λύσεις και ο αντιεθνικιστικός-αντιφασιστικός αγώνας, η υπεράσπιση και οργάνωση των εργατών και των ανέργων όλων των εθνικοτήτων, η επαναστατική λύση στον καπιταλιστικό μεσαίωνα. Όργανα της οι αντιθεσμοί της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης με στόχο το πέρασμα όλου του πλούτου στα χέρια των παραγωγών τους, δηλαδή στη πλειοψηφία της κοινωνίας. Είναι σχέδιο που απευθύνεται τόσο στις επαναστατικές δυνάμεις τις "άκρας αριστεράς", των αυτόνομων κομμουνιστών όσο της ταξικά συνειδητοποιημένης αναρχίας. Στόχο όμως πρέπει να έχει την ενότητα της τάξης, πάνω απ' όλα. 

5. Το ισχνό αποτέλεσμα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, πρέπει να προβληματίσει όσους εργάτες συσπειρώνει. Τα τελευταία 4 χρόνια η στροφή του χώρου (κυρίως της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) στην υποτίμηση των κοινωνικών αγώνων με στοχοπροσήλωση στον κοινοβουλευτισμό και τη λεγόμενη "ενότητα της αριστεράς" σε αντίθεση με την ενότητα της τάξης οδήγησε σε ανεκδίηγητες συνεργασίες κυρίως με το ΣΥΡΙΖΑ στα διάφορα πεδία κοινωνικού αγώνα (αλλά και στήριξη στο ΚΚΕ σε διάφορες κρίσιμες καμπές), δίνοντας την αναγκαία κινηματική νομιμοποίηση στην αναγεννούμενη σοσιαλδημοκρατία. Τώρα που το παιχνίδι που τους έσυραν η ηγεσίες τους είναι πιά χαμένο, θα πρέπει οι αγωνιστές των κοινωνικών χώρων, να πάρουν μια δύσκολη αλλά κρίσιμη απόφαση και να χαράξουν άλλο δρόμο. Ειδάλλως θα χαθούν μαζί με τις αυταπάτες της αστικής δημοκρατίας στο νέο τοπίο που έχουμε μπροστά μας.

avanti_maestro

8 σχόλια:

  1. Όταν πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο
    Μη λες πως θάν’ καλύτερος ο νυν από τον τέως
    Πως θάναι το λυκόπουλο καλύτερο απ’ τον λύκο
    Τότε μονάχα να χαρείς: αν θάναι ο τελευταίος

    Κ.Βάρναλης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. κάτω τα χέρια από την Ανταρσύα ρε. Η ανταρσύα ήταν και είναι δύναμη για το λαό και κατάκτηση! να πάτε να φάτε από το σύριζα αν είστε μάγκες! ουστ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κοίτα να δεις πως έχουν τα πράγματα.

    Εμείς εδώ δεν κάναμε μέτωπο με το Σύριζα, τη πιό καθαρή έκφραση της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας, ποτέ και πουθενά. Δεν συγκροτήσαμε ενιαίο εργατικό σχήμα παρέμβασης με τον συν και υποψηφίους βουλευτές - μέλη διοικήσεων των εργατικών κέντρων και δεν συνταχθήκαμε μαζί τους ούτε σε επιτροπές οικονομολόγων, ούτε σε επιτροπές λογιστικού ελέγχου, ούτε σε πρωτοβουλίες κατά του ευρώ και τα συναφή.

    Τη γνώμη μας για τον συστημικό ρόλο της καθεστωτικής αριστεράς, την έχουμε αναδείξει και από αυτό το ιστολόγιο πολλές φορές.

    Αν ψάχνεις ποιος πήγε να φάει απ' το σύριζα, καθυποτάσσοντας το κίνημα στον κοινοβουλευτισμό, καλά θα κάνεις να κοιταχτείς στον καθρέφτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ο Μανώλης με τα λόγια χτίζει ανώγια και κατώγια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν και δεν είναι λόγια χωρίς πράξεις, θα σε συμβούλευα ποτέ να μην υποτιμάς μια ιδέα, όταν συναντιέται με την ανάγκη.

      Διαγραφή
  5. Αγαπητέ συναγωνιστή
    Αν άφηνες και χώρο για την διαμόρφωση από τα ταξικά όργανα και του ίδιου του «σχεδίου» (οπότε το αίτημα του κόμματος της τάξης και οι ενιαιομετωπικές πολιτικές πρακτικές ίσως να μην ήταν απαγορευμένες) θα προσυπέγραφα και με τα δύο χέρια . . . Ένα είναι βέβαιο: ότι τα στεγανά μεταξύ δυνάμεων που επιδιώκουν την επανάσταση είναι ανάγκη να διαπερασθούν από την ίδια την ταξική οργάνωση και πάλη
    Καλή δύναμη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω πως η διαμόρφωση του σχεδίου, είναι το βασικό ζητούμενο των ταξικών εργατικών αντιθεσμών. Αλλά ακόμη κι εκεί θα υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, αλλά και ταξικές αμφιταλαντεύσεις. Από αυτή τη σκοπιά δε νομίζω ότι "κλείνω" το ζήτημα (αντιθέτως άλλη είναι η πρόθεση μου), ούτε μπορώ να αρνηθώ την ανάγκη οργάνωσης των συνειδητοποιημένων επαναστατών.

      Για το ζήτημα του κόμματος, νομίζω ότι έχουμε διαφορετικές τοποθετήσεις, αλλά νομίζω πως αν συζητηθούν θα έχουν αρχική βάση την επανοηματοδότηση ακόμη και αυτής της "δύσκολης" έννοιας της ενοποίησης σε ιδεολογικό επίπεδο.

      Όσο για τα στεγανά που λες, νομίζω ότι και οι διαδικασίες αλλά και οι μάχες είναι μπροστά μας, ώστε να μας δοθεί η ευκαιρία να προχωρήσουμε.

      Διαγραφή
  6. Λοιπόν, καταρχήν για τους συντρόφους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ χαλαρώστε λίγο γιατί
    1) Εσείς οι ίδιοι βγαίνατε κομπάζοντας περι 3 % και του συνθήματος ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Βουλή. Και για τα χρονικά όταν το πρωτο είπε αυτό το ΣΕΚ όλοι το περιγελούσαν τότε (στις εκλογές του 2009) ενώ τώρα το έλεγαν όλοι προς τα έξω όταν ήδη το ΝΑΡ στις αποφάσεις του έγραφε για ταβάνι τις 100,000 ψήφοι και η ΑΡΑΝ πως ταβάνι είναι το 2%. Παρ' όλα αυτά παντού και όλοι οι ΑΝΤΑΡΣΥΑ φώναζαν με περισσή αυτοπεποίθηση την είσοδο στην Βουλή και για τους αντικαπιταλιστές βουλευτές (δες και το Πριν του Σαββάτου). Οπότε λίγη αυτοκριτική για την στοχοθεσία δεν βλάπτει
    2)Το αποτέλεσμα είναι καθρέπτισμα της αδυναμίας παρέμβασης στο κίνημα των πλατειών και τους εργατικούς αγώνες που έγιναν. Το θολό ταξικό περιεχόμενο για να μην χαλαστούν τα αυτιά της πατρίδας ή από την μεριά της αναρχίας η ταύτιση όποιου κρατούσε ελληνική σημαία με την Χρυσή Αυγή κόστισε, γιατί μια επαναστατική δύναμη πρώτα από όλα οφείλει να μετασχηματίζει, να μπαίνει και να παλεύει την ριζοσπαστικοποίηση των κινημάτων.
    3)Αν την κριτική την αντιλαμβάνεσαι ως πέσιμο πρόβλημά σου, ακόμα και οι "κλασσικοί" έριχναν μπινελίκια ο ένας στον άλλον αλλά δεν υπήρχε τέτοια πικροχολία. Δες το κι αλλιώς αν έχει επιχειρήματα απάντησε με αυτά από μπινελίκια και απειλές ξέρουμε όλοι

    Τώρα στο γενικό ξανα μυρίζουν εκλογές, τίθεται το δίλλημα της ακυβερνησίας μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η άκρα δεξιά πήρε σχεδόν 18 % ( μην νομίζετε ότι ο Καμμένος είναι άγιος δείτε τις θέσεις και θα καταλάβετε) και η κυρίαρχη αριστερά θυμίζει ΠΑΣΟΚ του 81. Κι ένα τελευταίο το πρώτο άρθρο ΑΝΤΑΡΣΥΑ πέρα από την ανακοίνωσή της (του Δημήτρη Τζιαντζή αν δεν κάνω λάθος) ρίχνει ευθύνη στην αποτυχία συνεργασίας με το μέτωπο αλληλεγγύης του Αλαβάνου. Άρα δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά. Μπορεί και το ΑΝΤΑΡΣΥΑ να είναι ο δρόμος της ανατροπής μπορεί και όχι αλλά έτσι είναι το εργατικό κίνημα γεμάτο συγκρούσεις, κριτική διάλογο όχι όμως μπινελίκια. Από εκεί και πέρα για την τύχη του εργατικού κινήματος είμαστε υπεύθυνοι όλοι είτε έχουμε ΟΒ-πυρήνα να λογοδοτήσουμε είτε όχι

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δεν επιτρέπονται σχόλια υβριστικού και ρατσιστικού περιεχομένου.