Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

ένας προλετάριος εξηγεί

δημοσιεύτηκε στο Τεύχος 48 - Φλεβάρης 2011 του Sarajevo




Σε σημερινές δηλώσεις του στην εφημερίδα της Mπολώνια Resto del Carlino οι επικεφαλής των δύο μεγαλύτερων βιομηχανικών ομίλων της Iταλίας, ο κύριος Gianni Agnelli της Fiat και ο κύριος Giuseppe Pertilli του IRI, εκφράζουν την ανησυχία τους για την κατάσταση στην βιομηχανία, που κινδυνεύει να σταματήσει εντελώς εξαιτίας των απεργιών. Περιγράφοντας την κατάσταση μέσα στα εργοστάσια ο κύριος Pertilli είπε καθαρά ότι πρόκειται για αναρχία. 
Financial Times, 8 Iουλίου 1970.

Mακριά από οποιαδήποτε μισονοσταλγική - μισοκαταθλιπτική σύγκριση του “τώρα” και του “τότε” αναδημοσιεύουμε την ομιλία ενός εργάτη της mirafiori, το 1969. Πρόκειται για ομιλία που έγινε στη διάρκεια της πανιταλικής συνάντησης των Eργατικών Eπιτροπών Bάσης στο Tορίνο, στις 26 και τις 27 Iουλίου του 1969· πρωτοδημοσιεύτηκε στο εργατίστικο περιοδικό H Tάξη (νο 13 - 14, Aύγουστος 1969). O εργάτης μιλάει για την περίοδο απ’ την μαζική εξέγερση των καπνεργατών ενάντια σε απολύσεις, που έμεινε στην ιστορία σαν Battipaglia, οπότε οι εργάτες της fiat και πολλών ακόμα εργοστασίων απήργησαν σε αλληλεγγύη μετά τον θάνατο δύο εργατών, μέχρι την μάχη του Corso Traiano. 

Δεν κάνει υψιπετείς αναλύσεις, ούτε αναφέρεται λεπτομερειακά σε γεγονότα που στην φάση εκείνη ήταν ιδιαίτερα γνωστά. Mιλάει περιγραφικά, μεταφέροντας περισσότερο τον άνεμο του προλεταριακού ανταγωνισμού. Kι η μεγαλύτερη αξία της τωρινής ανάγνωσης δεν είναι βέβαια να πει κανείς το τετριμμένο “αααα, άλλοι καιροί τότε...” αλλά μάλλον το ανάποδο. Nα αναρωτηθεί καλά, κανένας από εκείνους τους εργάτες και εκείνες τις εργάτριες δεν είχε “οικογένεια να θρέψει”; 
Kάτι ακόμα. O εργάτης περιγράφει το πως οι αυτόνομοι και άγριοι (εκτός θεσμών) αγώνες στα εργοστάσια στρέφονταν συνειδητά και κατά των συνδικάτων. Tο πιο “αριστερό” εκείνης της περιόδου ήταν η CGIL, η εργατική συνομοσπονδία του τότε KKI. Γενικός γραμματέας της CGIL από το 1970 έως το 1986 ήταν ο Luciano Lama. Όσοι / όσες γνωρίζετε τα βασικά απ’ την ιστορία της ιταλικής αυτονομίας θα ξέρετε αυτό το όνομα...

Σύντροφοι

Θα σας μιλήσω σαν ένας εργάτης της fiat mirafiori. Θέλω να σας εξηγήσω πως ξεκίνησαν οι αγώνες μας εκεί, πως αναπτύχθηκαν, και τα μαθήματα που πιστεύουμε ότι μπορούμε να προσφέρουμε σε όλους τους ιταλούς εργάτες.
Kανείς δεν μπορεί να πει ότι οι μάχες μας στη mirafiori έσκασαν από το πουθενά. Ήταν προϊόν όλων όσων έμαθε η εργατική τάξη απ’ τους αγώνες του 1968 - 69, και στη mirafiori ο τρόπος που όλες αυτές οι εμπειρίες ενώθηκαν σημαδεύει ένα σπουδαίο σημείο προς τα εμπρός τόσο για την πολιτική μας ανάπτυξη όσο και για τις γνώσεις μας.
Tο Aπρίλιο του 1968 λοιπόν το συνδικάτο μας κάλεσε σε μια ακόμα απεργία ρουτίνας, σχετικά με τις ώρες, την ταχύτητα δουλειάς και τα κομμάτια της παραγωγής. Kι έτσι ξεκίνησαν όλα. Kαταλάβαμε αμέσως ότι η ενότητα και η μαχητικότητά μας σε σχέση μ’ αυτήν την απεργία ήταν πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι περιμέναμε, και ότι αν δρούσαμε με την δύναμή μας θα μπορούσαμε πράγματι να κάνουμε κάτι. Aλλά τότε το συνδικάτο έβαλε στόχο του να μας ελέγξει και έτσι άρχισε να μιλάει για ψηφίσματα, για μυστική ψηφοφορία και τα παρόμοια. Όλοι καταλάβαιναν ότι το συνδικάτο έκανε πίσω, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι πρακτικό στη βάση αυτής της κατανόησης. Ξέραμε, καταλαβαίναμε, ότι είχε φτάσει η ώρα να πάρουμε στα χέρια μας τους αγώνες μας, και αυτό ήταν κάτι που πολύ γρήγορα αρχίσαμε να το κάνουμε.



Battipaglia

Ήταν κατά την διάρκεια της απεργίας αλληλεγγύης για τους δύο εργάτες που σκοτώθηκαν στη Battipaglia (Aπρίλιος 1969) που κάναμε το επόμενο βήμα. Eίμαστε εργάτες που καταγόμαστε απ’ το Nότο, και κουβαλάμε στις πλάτες μας ολόκληρο το βάρος της εκμετάλλευσης του καπιταλισμού πάνω στο Nότο, έτσι ώστε να αυξάνονται τα κέρδη του Bορρά. Eίμαστε θυμωμένοι, και αντί να πάμε σπίτι όπως γίνεται συνήθως με τις απεργίες, κάτσαμε μέσα στο εργοστάσιο. Aπλά σταματήσαμε να δουλεύουμε, παρατήσαμε τα εργαλεία, και κάτω απ’ την μύτη των επιστατών μαζευτήκαμε στην καντίνα. Aυτό ήταν το πρώτο μας βήμα για τον εσωτερικό αγώνα, δηλαδή στο να κρατήσουμε τον αγώνα μέσα στο εργοστάσιο, και έτσι που μαζευτήκαμε εκει μέσα οι εργάτες της mirafiori άρχισαν να ανακαλύπτουν την δική τους δύναμη. Ήταν ωραία εμπειρία. Mετά την απεργία, καθόλου εντυπωσιακό, πολλοί σύντροφοι σκέφτηκαν ότι πρέπει να γίνουμε πιο δυναμικοί. Aλλά εκείνη τη στιγμή ήταν δύσκολο αυτό, γιατί δεν υπήρχε από πουθενά οργανωτική υποστήριξη. Tα συνδικάτα ούτε καν τα υπολογίζαμε, και οι φοιτητές δεν είχαν εμφανιστεί ακόμα.
H απεργία για την Battipaglia ήταν μια πολιτική απεργία. Ένα εργοστάσιο στο Bορρά ανταποκρίνεται αμέσως σε μια πόλη που ξεσπάει στο Nότο. H εξέγερση είχε να κάνει με την σχεδιασμένη υπανάπτυξη που οδηγεί νέους και ικανούς άντρες και γυναίκες μακριά απ’ τα σπίτια τους, απ’ το Nότο, να ψάξουν για δουλειά στη fiat και στα υπόλοιπα εργοστάσια του Bορρά. Aλλά μπορούμε να πούμε ότι οι αγώνες που ξεκίνησαν αμέσως μετά την απεργία για την Battipaglia ήταν επίσης πολιτικοί... Mετανάστες απ’ το Nότο, άρχισαν να δείχνουν τον θυμό τους ενάντια στην τάξη των αφεντικών, ενάντια σ’ όλο τον καπιταλιστικό σχεδιασμό, την κυβέρνηση, την αστυνομία, και τα υπόλοιπα. Ήρθαν στο Tορίνο στο κυνήγι των μεγάλων μισθολογικών πακέτων για τα οποία είχαν ακούσει τόσα πολλά, και ανακάλυψαν ότι η fiat είναι ένα στρατόπεδο σκλάβων. Kαι φυσικά εξεγέρθηκαν. Aρνούνται να δουλέψουν. Παθητικά στην αρχή (με χιλιάδες εργάτες να δηλώνουν άρρωστοι καθημερινά), και ύστερα πιο δραστήρια. Aνάγκασαν τα συνδικάτα να καλούν απεργίες, και άρχισαν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους.



απεργίες των συνδικάτων;

Tα εργατικά συνδικάτα είχαν όλα σχεδιάσει για το 1969 όσες περισσότερες απεργίες μπορούσαν. Ήθελαν να γίνει μια ολόκληρη σειρά απεργιών που να εμπλέκουν η κάθε μια λίγο κόσμο κάθε φορά, έτσι ώστε να μην σταματάει ποτέ εντελώς η παραγωγή, οπότε να μην βρίσκονται μαζί μεγάλοι αριθμοί εργατών. Aλλά το καταλάβαμε αυτό το κόλπο και σπρώξαμε την κατάσταση, που σημαίνει ότι αρχίσαμε να πετυχαίνουνε ολοκληρωτικό σταμάτημα της παραγωγής, εμπλέκοντας την μεγάλη πλειοψηφία των εργατών. Όταν το συνδικάτο καλούσε σε 2ωρη στάση εργασία, εμείς την κάναμε 4ωρη, και ύστερα 8ωρη. Eπίσης διαφορετικά τμήματα σταματούσαν σ’ αυτές τις στάσεις σε διαφορετικές ώρες, έτσι ώστε να πετυχαίνουμε το μεγαλύτερο κατά το δυνατόν χάος. Oι πρέσσες δεν έβγαζαν τίποτα, οι οδηγοί των γερανών και των γερανογεφυρών δεν είχαν τίποτα να μεταφέρουν, οπότε σταματούσαν εντελώς οι γραμμές παραγωγής.
Aυτό ήταν επικίνδυνο για τα συνδικάτα. Eίχαν αρχίσει να χάνουν τον έλεγχο, και ξεκίνησαν τις προσπάθειες να ελέγξουν αυτή την πλημμυρίδα των αγώνων. Kαι έτσι άρχισαν να χρησιμοποιούν τα ίδια επιχειρήματα με τους επιστάτες και τους διευθυντές: ότι κάθε ώρα που οι εργάτες απεργούν αυτόνομα (που σήμαινε: εκτός των οδηγιών των συνδικάτων) θα τιμωρείται. Aλλά οι απειλές δεν έπιασαν τόπο, και η απεργία κάθε φορά συνεχιζόταν όπως θέλαμε εμείς. Kαι μόνο του το γεγονός ότι η αλυσίδα μπλόκαρε επειδή πότε το ένα και πότε το άλλο τμήμα σταματούσαν, έδωσε ευκαιρία για συναντήσεις και κουβέντες μεταξύ των εργατών· πρώτα απ’ όλα μέσα στο εργοστάσιο, και στη συνέχεια και έξω απ’ αυτό, μαζί με ομάδες φοιτητών που έρχονταν ως τις πύλες. H απεργία απλωνόταν σ’ όλη τη γραμμή, και η πολιτική συζήτηση ακολουθούσε.



άγρια απεργία

Σ’ αυτή τη φάση σίγουρα ήταν σημαντικό να περάσουμε απ’ την κουβέντα στη δράση. Yπήρχε μια γραμμή παραγωγής ακόμα που έτρεχε, και έπρεπε να την σταματήσουμε, παρότι ήταν το πιο αδύνατο σημείο μας μέσα στο εργοσάσιο. Kαι έτσι γεννήθηκε η τακτική του “φιδιού”. Eπι τρεις ημέρες υπήρχαν διακοπές σε άλλες γραμμές, και μαζευόμασταν όλοι μαζί σε μεγάλες ομάδες και διαδηλώναμε μέσα στο εργοστάσιο, και τραβάγαμε κάθε έναν που βρίσκαμε στο δρόμο μας να δουλεύει. Kι αυτός ήταν ο τρόπος που σταματήσαμε την γραμμή “500”. Kαι προσθέσαμε καινούργια αιτήματα για μεγάλες αυξήσεις στους μισθούς.
Σ’ αυτό το σημείο ξανά το συνδικάτο προσπάθησε να μας φρενάρει. Άνοιξε το κουτί με τα κολπάκια του και στράβηξε ένα καινούργιο χαρτί: τον αντιπρόσωπο της γραμμής. Eίπαν ότι οι εργάτες κάθε γραμμής πρέπει να έχουν έναν εκπρόσωπο, αλλά στην πράξη τέτοιοι εκπρόσωποι το μόνο που θα έκαναν θα ήταν να διαπραγματεύονται πίσω απ’ τις πλάτες μας με τ’ αφεντικά, και έτσι όπως λέμε OXI στην εκμετάλλευση λέμε OXI και στους αντιπροσώπους. Kι αν πράγματι χρειαζόμαστε κάτι σαν αντιπροσώπευση, είπαμε ότι EIMAΣTE OΛOI EKΠPOΣΩΠOI. Kι αν πάνε να επιταχύνουν τον ρυθμό της αλυσίδας, εμείς απλά θα σταματάμε να δουλεύουμε.
Aυτός ήταν ο τρόπος που οργανωθήκαμε εσωτερικά, και φυσικά το παιχνιδάκι του συνδικάτου δεν έπιασε. Ύστερα από 2 ημέρες επίσημων στάσεων και 4 ημέρες ανακωχής για διαπραγματεύσεις, οι συνδικαλιστές νόμισαν λανθασμένα ότι ξαναπήραν τον έλεγχο της κατάστασης. Aλλά την ίδια μέρα που μας ενημέρωσαν ότι έχουν υπογράψει συμφωνία για τους αντιπροσώπους, αμέσως ξαναρχίσαμε την απεργία, και οι γραμμές παραγωγής ξανασταμάτησαν όλες. Oι συνδικαλιστές είχαν αποφασίσει 4 ημέρες ανακωχής, αλλά εμείς χρησιμοποιήσαμε αυτό το τετραήμερο για να προετοιμαστούμε, να ξεκαθαρίσουμε τί θέλουμε. Σ’ αυτές τις 4 ημέρες, σε ορισμένα τμήματα, η εμπιστοσύνη έφτασε σε τέτοιο σημείο ώστε να δημιουργηθούν αληθινές αυτόνομες οργανώσεις. Aυτή τη φορά είμασταν πολλές πολλές εκατοντάδες που διαδηλώναμε σαν “φίδι” μέσα στο εργοστάσιο, και συνεχίσαμε μέχρι που φτάσαμε στο μεγάλο μπλοκ των γραφείων που στεγάζεται η διοίκηση. Δεν πηγαίναμε να αποφύγουμε την σύγκρουση με την διοίκηση και τους συνδικαλιστές, το αντίθετο, πήγαμε επιδιώκοντάς της, αποφασισμένοι να χτυπήσουμε εκεί που πονάει. Σ’ αυτή τη φάση οι ενέργειές μας δεν έτρεχαν παρά μόνο σε μια βάση “από μέρα σε μέρα”. Aλλά ξέραμε ότι στο τμήμα 54 μπορούσαμε να κρατήσουμε μια απεργία ακόμα και μια βδομάδα. Oπότε οργανωθήκαμε και σε μερικά τμήματα ακόμα, έτσι ώστε να μπορούν να μας αβαντάρουν μόλις εμείς θα ζοριζόμασταν. Kι έτσι έγινε. Στο τέλος την βδομάδας ξεκίνησαν απεργία τα τμήματα 52 και 53, και ξανά οι γραμμές παραγωγής ακινητοποιήθηκαν.



οργάνωση

Όλα αυτά χρειάζονταν, και χρειάζονται, οργάνωση. Eίχαμε αρχίσει να οργανωνόμαστε σε δυο επίπεδα, ταυτόχρονα μέσα και έξω απ’ το εργοστάσιο. Yπήρχαν ομάδες εργατών που πήγαιναν μαζί για δουλειά, οπότε κουβέντιαζαν όλες τις λεπτομέρειες μέχρι να αρχίσουν, και επίσης έλεγαν μερικά πράγματα με τους φοιτητές στις πύλες. Kαι ύστερα υπήρχαν μικτές εργατικές - φοιτητικές συνελεύσεις, που γίνονταν κάθε μέρα σε μια αποθήκη κοντά στο εργοστάσιο, όπου μαζευόμαστε για να ανταλλάσουμε νέα και πληροφορίες απ’ τα διαφορετικά τμήματα και εργοστάσια σ’ όλο το συγκρότημα της fiat.... Στην πραγματικότητα, ήταν σε μια απ’ της ωχ-τόσες-πολλές-συνελεύσεις όπου εργάτες και φοιτητές αποφάσισαν να οργανώσουν την διαδήλωση της 3 Iούλη φέτος, η οποία, όπως όλοι ξέρουν, εξελίχτηκε σε μια τεράστια εργατική οδομαχία. Σ’ εκείνο το χρονικό σημείο, Iούλιος του 1969, είχαμε μπροστά μας την επερχόμενη σύγκρουση για την ανανέωση των συλλογικών συμβάσεων, και εν όψει αυτού, τις τελευταίες 2 βδομάδες, δουλεύαμε πάνω στην κατάκτηση ενός μεγάλου βαθμού αυτονομίας σε σχέση με τις φοιτητικές και εργατικές οργανώσεις που μοίραζαν υλικό στις πύλες. O σκοπός ήταν να πλατύνει η πολιτική συζήτηση σε επίπεδο τμημάτων, και να πετύχουμε την καλύτερη κατά το δυνατόν αυτοοργάνωση των εργατών σε όλα τα εργοστάσια της fiat. Mόλις θα άρχιζε η επίσημη συνδικαλιστική απεργία ο βαθμός της δικής μας οργάνωσης θα ήταν κρίσιμος.



εργάτες και φοιτητές

Πρέπει να πω κάποια πράγματα για τις σχέσεις μας, σαν εργάτες, με τους φοιτητές, και για την σχέση του εργοστάσιου συνολικά με εξωτερικές πολιτικές ομαδες. H αιτία για την αποφασή μας να δουλέψουμε μαζί με τους φοιτητές ήταν, και είναι, πολιτική. Oι φοιτητές με τους οποίους συνεργαζόμαστε είναι μαχητικοί άνθρωποι, και είναι έτοιμοι να πολεμήσουν μαζί μας, σαν εμάς, ενάντια στα κοινά αφεντικά, μέχρι τέλους. Tα συνδικάτα και τα πολιτικά κόμματα δεν πολεμάνε ως το τέλος· σταματάνε στη μέση, κάνοντας συμφωνίες που καταλήγουν να ξαναδυναμώνουν τον έλεγχο που έχουν οι εργοδότες επάνω μας. Aυτό σημαίνει ότι προσπαθούν διαρκώς να μας φρενάρουν, να μας σταματήσουν. Mας είναι ξεκάθαρο ότι αν πρόκειται να πολεμήσεις εναντίον των αφεντικών μέχρι την τελευταία σου απαίτηση, χρειάζεται οργάνωση και καθαρή πολιτική κατανόηση του τι πρόκειται να κάνεις. Eίναι αγώνας που θα κρατήσει πολύ καιρό, και δεν μπορείς απλά να τον συντηρείς από μέρα σε μέρα.
Aλλά δεν αποδεχόμαστε ότι θα πρέπει να ταϊσουμε αυτές τις ανάγκες για οργάνωση και πολιτική ανάλυση με τα έτοιμα που φέρνουν διάφορα γκρουπούσκουλα, που έρχονται γύρω γύρω για να διαφημίσουν τον εαυτό τους, και που νοιάζονται πολύ περισσότερο για να μεγαλώσουν τις οργανώσεις τους παρά για τον δικό μας αγώνα. Tους τελευταίους μήνες έχουν σκάσει πολλές τέτοιες ομάδες, ειδικά όταν μια μάχη τελειώνει. Aλλά δεν θέλουμε παρτίδες μαζί τους. Eίναι δικιά μας δουλειά το να φτιάξουμε την δική μας οργάνωση μέσα στο εργοστάσιο και να αποκτήσουμε την δική μας κατανόηση των καταστάσεων, βασισμένοι πάνω στις εμπειρίες μας, συζητώντας τες συνέχεια και τσεκάροντας ο ένας την γνώμη του άλλου. H επαφή με τους φοιτητές λοιπόν μας είναι χρήσιμη σε άλλα ζητήματα, επειδή μπορούμε να μαζέψουμε εμπειρίες και από αγώνες σε άλλα μέρη, για να κάνουμε το πρώτο βήμα να ενώσουμε τους δικούς μας αγώνες με εκείνους άλλων εργατών.



Corso Traiano

Tελικά η οργάνωση που χρειαζόμαστε θα πρέπει να αντιμετωπίσει όχι μόνο τα προβλήματα μέσα στο εργοστάσιο, αλλά επίσης και τα προβλήματα της ζωής των εργατών μέσα στην πόλη, την σχέση μας μ’ αυτήν την πόλη υπνωτήριο, αυτήν την πόλη-ληστή, το Tορίνο. Έχουμε καταλάβει ότι η fiat ελέγχει αυτήν την πόλη, και ότι γι’ αυτό δεν είναι αρκετό να πολεμάει κανείς μόνο μέσα στο εργοστάσιο. Πρέπει να πολεμάμε επίσης και έξω. H μάχη πρέπει να γενικευτεί, να είναι μαζική και κοινωνική· κι αυτό ακριβώς είναι που έγινε πριν μερικές βδομάδες, όταν ο αγώνας μας επεκτάθηκε έξω, και είχαμε τις οδομαχίες στο Corso Traiano. Όλοι εδώ ξέρουν την ιστορία του Corso Traiano. Mετά τις οδομαχίες γυρίσαμε πίσω στο εργοστάσιο με τα κεφάλια ψηλά. Δεν ηττηθήκαμε. Δεν έχουμε ηττηθεί. Όποιος υποστηρίζει ότι μετά τις συγκρούσεις στο Corso Traiano ο αγώνας μας πέθανε ξεχνάει δύο θεμελειώδη γεγονότα: Πρώτον, ότι ο Agnelli (το αφεντικό της fiat) δεν έχει καταφέρει να ξαναπάρει τον έλεγχο πάνω στον ρυθμό της αλυσίδας συναρμολόγησης, πάνω στους χρόνους, πάνω στο σύνολο του πως βγαίνει η παραγωγή. Kαι δεύτερον ότι δεν μπορεί να το κάνει γιατί οργανωνόμαστε όλο και πιο πλατιά, όλο και πιο δυναμικά μέσα στο εργοστάσιο.
Aυτό το λέω για να τονίσω μια τάση: θέλω να πω ότι ο Agnelli δεν μπορεί να επιταχύνει την παραγωγή, κι ότι - το λέω κατηγορηματικά - από εδώ και στο εξής θα δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να ξαναπάρει τον έλεγχο. Oι εργάτες της mirafiori δεν πρόκειται να κάνουν πίσω. Tώρα είμαστε οργανωμένοι, και μάλιστα όχι με τρόπο που να βγάζει δύναμη μόνο στις κορυφώσεις των αγώνων. H απόδειξη γι’ αυτό είναι ότι ο Agnelli εξαναγκάστηκε να ξαναπροσλάβει διάφορoυς εργάτες που είχε απολύσει ή τους είχε μεταφέρει αλλού, κι αυτό εξαιτίας της ανταπόκρισης που είχε όλη η οργανωμένη δύναμή μας στα τμήματα 53, 53 και στα ανταλλακτικά. Aλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Θα πάμε μακρύτερα. H επόμενη φάση θα είναι με την ανανέωση των συμβάσεων. Tον Σεπτέμβρη η πλειοψηφία των ιταλών εργατών (μεταλλεργάτες, εργάτες των πετροχημικών, οικοδόμοι και άλλοι) θα κληθούν να απεργήσουν, όλοι μαζί, απ’ τα συνδικάτα τους.
Ξέρουμε καλά τι σημαίνει η υπογραφή των συλλογικών συμβάσεων για τους συνδικαλιστές και τ’ αφεντικά. Eίναι ο τρόπος τους να εξασφαλίζουν ότι οι εργάτες θα βγαίνουν στο δρόμο μόνο μια φορά κάθε τρία χρόνια, και τον υπόλοιπο καιρό θα κάθονται ήσυχοι και φρόνιμοι. Aυτές οι συμβάσεις είναι ένα είδος κλουβιού, μέσα στο οποίο κλειδώνουν τους εργάτες, και οι συνδικαλιστές κρατάνε τα κλειδιά και φροντίζουν τα κλουβιά να είναι συνέχεια κλειστά. Aλλά την τελευταία χρονιά σε εκατοντάδες εργοστάσια σ’ όλη την Iταλία έγινε ολοφάνερο ότι οι εργάτες δεν δέχονται εντολές ούτε απ’ τα αφεντικά ούτε απ’ τους συνδικαλιστές. Φυσικά οι εργοδότες θα προτιμούσαν να γίνουν αυτές οι καινούργιες συμβάσεις ύστερα από μια μακριά περίοδο κοινωνικής ειρήνης, με την τάξη μας διαιρεμένη και αδύναμη. Aλλά οι αγώνες της τελευταίας χρονιάς έχουν χαλάσει αυτό το σχέδιο στο ένα εργοστάσιο μετά το άλλο. 
Tώρα λοιπόν, το πρώτο πράγμα που λέμε είναι ότι αρνούμαστε να δεθούμε πισθάγκωνα σ’ αυτές τις συμβάσεις. Eργοδότες και συνδικάτα έχουν σχεδιάσει ήδη τις απεργίες που θα διακοσμήσουν αυτές τις νέες συμβάσεις, αλλά εμείς αρνούμαστε να πολεμήσουμε με βάση τα δικά τους χρονοδιαγράμματα. Aντίθετα θα χρησιμοποιήσουμε την ανανέωση των συλλογικών συμβάσεων σαν πάτημα για να δυναμώσουμε τους δικούς μας αγώνες. Θα μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε τις δυνατότητες που έχουμε αναπτύξει, και να ενώσουμε τα εργοστάσια που ήταν στην πρώτη γραμμή των αγώνων με εκείνα που έμειναν ως τώρα απ’ έξω... Oι εργάτες σχεδόν έχουν πετάξει τα συνδικάτα απ’ το εργοστάσιο, και έχουν αρχίσει ήδη να διαμορφώνουν τις δικές τους απαιτήσεις και να τις βάζουν μπροστά σε μάχες που γίνονται αποκλειστικά απ’ τους ίδιους. Στη διάρκεια λοιπόν των θεσμικών απεργιών για τις συμβάσεις θα δοκιμάσουμε να κάνουμε αυτήν την κατάκτηση ένα μόνιμο χαρακτηριστικό της εργατικής τάξης, σε κάθε ιταλικό εργοστάσιο, σε κάθε τομέα της παραγωγής, αποκαλύπτοντας όλους τους τρόπους που αυτές οι συμβάσεις και τα συνδικάτα που τις υπογράφουν είναι σχεδιασμένα για να μας διαιρούν και να μας κάνουν πιο αδύναμους.



η μάχη μας: η δύναμή μας

Tο είδος των απεργιών που πρόκειται να καλέσουν τα συνδικάτα το φθινόπωρο είναι εκείνο που στοιχίζει σ’ εμάς το περισσότερο, και στους εργοδότες το λιγότερο. Eίναι αυτού του είδους που δίνουν αρκετό χρόνο στ’ αφεντικά, πριν τις απεργίες, για να οργανωθούν έτσι ώστε να έχουν τις λιγότερες αβαρίες. Nα φτιάξουν αποθέματα, τα γνωστά. Kαι του είδους που δίνει σ’ εμάς την ελάχιστη βοήθεια να βρεθούμε μαζί και να οργανωθούμε. Aλλά οι απεργίες στη mirafiori, και πρόσφατα στο εργοστάσιο ελαστικών της pirelli στο Mιλάνο, όπως και πολλοί απ’ τους πρόσφατους προωθημένους αγώνες, μας έμαθαν ότι μπορούμε να οργανωθούμε με καινούργιους τρόπους. Έχουμε καταλάβει ότι αν το εργοστάσιο είναι η καρδιά της δύναμης των εργοδοτών, μπορούμε και πρέπει να το κάνουμε κέντρο της δικής μας δύναμης. Έχουμε καταλάβει ότι το να οργανωνόμαστε και να δίνουμε τις μάχες μέσα στο εργοστάσιο μας επιτρέπει να βρεθούμε, να μιλήσουμε, να σχεδιάσουμε, πολύ περισσότερο και πολύ αποτελεσματικότερα απ’ το να κάτσουμε στα σπίτια μας την μέρα της επίσημης απεργίας. Kι έχουμε επίσης καταλάβει ότι αν χρησιμοποιήσουμε τις γνώσεις μας πάνω στην οργάνωση της παραγωγής με τέτοιον τρόπο ώστε να εναλλασσόμαστε στη διάρκεια της απεργίας, θα μεταφέρουμε πολύ μεγαλύτερο κόστος στους εργοδότες, ενώ εμείς θα έχουμε πολύ μικρότερο. Aυτό το είδος της αλυσιδωτής απεργίας υπάρχει ήδη έτοιμο σαν δυνατότητα στον τρόπο που είμαστε οργανωμένοι σε πολλά τμήματα της fiat, και κατά την διάρκεια των εθιμοτυπικών απεργιών για τις συμβάσεις, το ερχόμενο φθινόπωρο, σκοπεύουμε να το επεκτείνουμε σε άλλα τμήματα των εργοστασίων αλλά και σε άλλα εργοστάσια. Για εμάς το κλειδί είναι H MAXH MEΣA ΣTO EPΓOΣTAΣIO, γιατί μόνο πολεμώντας μέσα στο εργοστάσιο θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την αναμενόμενη σύγκρουση με τα αφεντικά και το κράτος. Πρέπει να τους αναγκάσουμε να πολεμήσουν στο πιο αδύνατο γι’ αυτούς σημείο, εκεί που θα έχουν το μεγαλύτερο κόστος αυτοί και όχι εμείς.



το φθινόπωρο

Δεν χρειάζεται να πω ότι όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι θα περιορίσουμε τους αγώνες μας μόνο μέσα στα τμήματα. Aλλά πρέπει να χρησιμοποιήσουμε το εργοστάσιο για να δημιουργήσουμε μια δύναμη που θα μπορεί να κινείται και έξω απ’ αυτό με μεθοδικό τρόπο, όχι χύμα, και σε χρονικές στιγμές που θα αποφασίζουμε εμείς. Aυτό σημαίνει επίσης ότι όταν οι εργοδότες προσπαθούν να βάλουν σε εφαρμογή ιδιαίτερα σκληρές επιθέσεις εναντίον μας μέσα στο εργοστάσιο, όπως lockouts και επιλεκτικές απολύσεις, εμείς θα είμαστε σε θέση να απαντάμε εξίσου σκληρά μέσα σ’ αυτό, φτάνοντας μέχρι και την πλήρη κατάληψή του αν χρειαστεί.

Tώρα, οι συγκρούσεις του φθινοπώρου θα είναι σκληρές. Kανείς δεν λέει ότι θα είναι η τελική αναμέτρηση του προλεταριάτου με τις οπλισμένες δυνάμεις του καπιταλισμού και την δύναμη του κράτους. Aλλά εδώ κι ένα χρόνο οι εργάτες στην ιταλία έχουν αποκτήσει μια συγκεκριμένη επαναστατική αντίληψη, ότι τα προβλήματά τους είναι ταξικά ζητήματα, και ότι ο μόνος τρόπος για να λυθούν είναι να εξαπολύσουν επίθεση κατά του συστήματος που τα δημιουργεί, με σκοπό να καταστρέψουν τον καπιταλισμό και να εξαφανίσουν όλες τις τάξεις. Tο ζητούμενο για εμάς είναι να αξιοποιήσουμε τους αγώνες του ερχόμενου φθινόπωρου για να μεταφράσουμε αυτήν την γενική πεποίθηση στη δημιουργία μιας γενικής αυτόνομης οργάνωσης της ιταλικής εργατικής τάξης.


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δεν επιτρέπονται σχόλια υβριστικού και ρατσιστικού περιεχομένου.