Κάλεσμα ενάντια στη ποινικοποιήση των εργατικών αγώνων

Κείμενο που μας στάλθηκε μέσω mail

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΕΙΓΟΝ ΑΝΟΙΚΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ

ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (ΣΜΕΘ)

ΓΙΑ ΜΑΖΙΚΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ

 ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 30/3/12

Το Σωματείο μας διεξάγει, από τα μέσα του Σεπτέμβρη 2011, έναν αγώνα ενάντια στην εργοδοσία των φροντιστηρίων Μπαχαράκη, για την άμεση επαναπρόσληψη του συνάδελφου φυσικού Γ. Παπαγιάννη και για την άμεση καταβολή των διαφορών των δεδουλευμένων του. Από τα τέλη του Φεβρουαρίου 2012 , η εργοδοσία του Μπαχαράκη έχει μεθοδεύσει ένα όργιο παρενοχλήσεων, ενοχλήσεων και διώξεων, δικαστικών και αστυνομικών, των μελών της Διοίκησης του Σωματείου, των απλών μελών αλλά και κατά του ίδιου του Σωματείου, ακόμα και κατά του οποιουδήποτε αλληλέγγυου προς τον αγώνα μας. Αποκορύφωμα αυτής της μεθόδευσης είναι η αναίτια και αδικαιολόγητη προσαγωγή 15 αγωνιστών, αλλά και η σύλληψη του Αντιπροέδρου του Σωματείου μας, με καθόλα αστήριχτες και ψευδείς κατηγορίες. Πιο συγκεκριμένα:

1. Από τα τέλη Φλεβάρη, μας καλούσαν τηλεφωνικά από 5 αστυνομικά τμήματα της Θεσσαλονίκης, να παρουσιαστούμε για να «απολογηθούμε» για τις κινητοποιήσεις μας, μιας και η εργοδοσία κατέθεσε στην εισαγγελία «τα παράπονά της», δηλαδή τα ψέματά της.

2. Από τις αρχές Μαρτίου η παρουσία της αστυνομίας στις καθόλα δίκαιες και καθόλα νόμιμες παραστάσεις διαμαρτυρίας του Σωματείου μας, ήταν πλέον πολύ πιο μαζική και με διάφορους τρόπους πολύ πιο πιεστική. Χαρακτηριστικά, στην παράσταση διαμαρτυρίας στο παράρτημα του φροντιστηρίου Μπαχαράκη στον Εύοσμο, την Τετάρτη 7 Μαρτίου, οι αστυνομικές δυνάμεις απαιτούσαν να τους δώσουμε τα στοιχεία μας, «για να τα δώσουν σε όποιον ήθελε να τα χρησιμοποιήσει», στοιχεία που φυσικά δεν δώσαμε, προστατεύοντας τα στοιχειώδη συνδικαλιστικά και δημοκρατικά δικαιώματά μας.

3. Την Παρασκευή 16 Μαρτίου, η εργοδοσία, με τον νομικό εκπρόσωπό της Β. Τρεμόπουλο, καταθέτει ασφαλιστικά μέτρα κατά του Σωματείου, του προέδρου και του απολυμένου συνάδελφου και με τα ίδια ψέματα, απαιτεί την απαγόρευση της όποιας δράσης του Σωματείου, σε μια απόσταση 300m από τα φροντιστήρια Μπαχαράκη, την απόλυτη απαγόρευση της δημοσίευσης από το Σωματείο, οπουδήποτε και με οποιαδήποτε μορφή (προκηρύξεις, αφίσες, διαδίκτυο κλπ), του οτιδήποτε αφορά αυτή την εργατική διαφορά.

Ψέμα

από Wikipedia:

Ψέμα είναι μια πρόταση που λέγεται από κάποιον με σκοπό να πείσει το κοινό του ότι είναι αληθής, ενώ ο ίδιος συνειδητά γνωρίζει (ή πιστεύει) ότι η πρόταση είναι αναληθής. (Εάν ο ίδιος ο υποστηρικτής της πρότασης την πιστεύει για αληθή ενώ δεν είναι, έχουμε να κάνουμε με πλάνη και όχι με ψέμα). Πολλές φορές η λέξη ψέμα χρησιμοποιείται και για να δηλώσει (κάποιος) το μη αληθές.

Υποκατηγορίες του ψέματος

Στην καθημερινή ζωή η έννοια του ψέματος συνδέεται με την πρόθεση της εξαπάτησης. Ωστόσο αυτή είναι μόνο μια κατηγορία ψεμάτων. Δηλαδή, ένας άνθρωπος λέει ένα ψέμα όταν προσπαθεί να πείσει κάποιον ότι αυτό που λέει είναι αλήθεια ενώ ο ίδιος έχει αμφιβολίες προς την αλήθεια της πρότασης ή γνωρίζει όντως ότι είναι αναληθής. Μια πρόταση μπορεί να εξεταστεί ως προς την αλήθεια της και να αποδειχτεί ψευδής ή αληθής. Δεν είναι όμως απαραίτητο να αποδειχτεί κάτι ψευδές ώστε να χαρακτηριστεί ως ψέμα. Μια αληθινή πρόταση μπορεί τελικά να χαρακτηριστεί ψέμα όταν αυτός που την λέει έχει αμφιβολίες. Παράδειγμα: Όταν κάποιος λέει “Ο ουρανός είναι γαλάζιος”, παρότι γνωρίζουμε τώρα ότι είναι γαλάζιος και μπορούμε να το εξηγήσουμε, όταν αυτός ο άνθρωπος αγνοεί ή έχει αμφιβολία ότι είναι γαλάζιος τότε αυτή η αντικειμενική αλήθεια τελικά μπορεί να χαρακτηριστεί ως ψέμα.

Ακόμα και αν δεν έχει καμία αμφιβολία για κάποια πρόταση, η εξέταση της πρότασης και η αδυναμία να αποδειχτεί αληθής τότε καθιστούν την πρόταση ως ψέμα. Παράδειγμα: Όταν κάποιος λέει ότι έχει μέσα στο δωμάτιο του έναν αόρατο ροζ ελέφαντα που κανείς δεν μπορεί να αγγίξει, να νιώσει ή να αντιληφθεί με οποιονδήποτε τρόπο και είναι 100% σίγουρος ότι υπάρχει, επειδή αδυνατούμε με τα μέσα που διαθέτουμε να επαληθεύσουμε αυτή τη πρόταση τότε χαρακτηρίζεται ως ψέμα.

"Αυτό που συνέβη, μπορεί να ξανασυμβεί"

Αυτή είναι η προειδοποίηση-κραυγή που απευθύνει στις μελλοντικές γενιές για το φασιστικό κίνδυνο, ο  Πρίμο Λέβι, ο Ιταλοεβραίος κομμουνιστής-διανοούμενος που επέζησε από την κόλαση του Άουσβιτς. Κι η ρήση αυτή είναι εδώ για να υπενθυμίζει πως ο ναζισμός δεν είναι απλά κάποια παρέκλιση από τη δυτική δημοκρατία ή την ανθρώπινη φύση, αλλά η πιθανή κατάληξη μιας παρηκμασμένης καπιταλιστικής κοινωνίας.

Το  μαύρο μέτωπο μνημονιακής κι αντιμνημονιακής δεξιάς κι άκρας δεξιάς, από τον υπουργό των μπάτσων Χρυσοχοίδη μέχρι τους ναζιστές μαφιόζους της χρυσής αυγής κι από τον «ευαίσθητο» Καμίνη μέχρι τον κομμουνιστοφάγο Σαμαρά με την ευγενική χορηγία όλων των μέσων αποφάνθηκε: οι μετανάστες χωρίς χαρτιά είναι ο εχθρός, μαζί κι όσοι τους υποστηρίζουν. Ήδη εδώ και δύο μέρες οι ένστολες συμμορίες -ναι οι ίδιες που αποδεδειγμένοι βασανίζουν και ληστεύουν μετανάστες και θα ενισχυθούν με άλλους χίλιους καμικάζι- επιδίδονται σε πογκρόμ κατά των μεταναστών και -όπως ψέλλισε ο δήμαρχος Αθηναίων- ευρύτερα των τοξικομανών και των φτωχών, με άλλα λόγια των σύγχρονων απόκληρων.

Ταυτόγχρονα με την κατάλληλη προπαγάνδα και τις αντίστοιχες παράτες, το κράτος σε ρόλο θεσμικού ρατσιστή, προαναγγέλει τη λειτουργία τριάντα (30) στρατοπέδων συγκέντρωσης, χωριτηκότητας τουλάχιστον 1000 ατόμων για τους μετανάστες χωρίς χαρτιά.

Και ναι μπορεί αυτά τα στρατόπεδα να μην είναι στρατόπεδα θανάτου όπως τα χιτλερικά, αλλά το κράτος θα φυλακίζει εντός τους ανθρώπους που δε θα έχουν διαπράξει κανένα αδίκημα εκτός από το ότι δεν έχουν χαρτιά, θα χωρίζει τα αντρόγυνα και τις οικογένειες, θα επιβάλει με λίγα λόγια με θεσμικό και νόμιμο τρόπο καθεστώς διάκρισης-απαρχάιντ. Κι επειδή οι λέξεις έχουν ακόμα κάποιο νόημα, έλεος με τους χυδαίους απολογητές των εφημερίδων και των καναλιών, αυτό δεν είναι ούτε υποδοχή, ούτε κλειστή φιλοξενία, επομένως εν πλήρει συνειδήσει η μνημονιακή Ελλάς με την υποστήριξη της πολιτισμένης Ευρώπης, ετοιμάζεται να προβεί στο μεγαλύτερο πογκρόμ κατά μεταναστών και να δημιουργήσει το πρόπλασμα χιτλερικών στρατόπεδων.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, ΟΛΑ ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΧΑΡΤΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ 4 ΑΠΡΙΛΗ 6μμ ΣΤΟ ΕΚΘ

Δύο χρόνια διαρκούς επίθεσης ενάντια στους εργαζόμενους, δύο χρόνια διαρκούς κινητοποίησης των εργαζομένων ενάντια στα αντεργατικά μέτρα. Δεν πρόκειται απλά για χειροτέρευση, έστω και μεγάλη, των όρων εργασίας και διαβίωσης του λαού. Δεν πρόκειται για μια στενωπό που θα διαρκέσει κάποια χρόνια, έστω και πολλά, και μετά θα επανακάμψουμε. Πρόκειται για ιστορική ανατροπή των όρων ύπαρξης της εργατικής τάξης. Μας γυρνάνε στο1850 για να δουλεύουμε από ήλιο σε ήλιο, για ένα κομμάτι ψωμί. Αλλιώς, μας πετάνε στην ανεργία και την περιθωριοποίηση μιας και το σύστημα δεν μας χρειάζεται όλους.

Με το νέο μνημόνιο που ψηφίστηκε στις 12 Φλεβάρη, ενώ η Βουλή πολιορκούνταν από εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές, οι εργοδότες έχουν τη δυνατότητα να μειώσουν τις αποδοχές των εργαζομένων μονομερώς στα όρια που ορίζουν οι κλαδικές συμβάσεις ακόμα και χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του εργαζόμενου. Για τον κλάδο μας αυτό πρακτικά σημαίνει πως μετά τις 14/5, οπότε και τελειώνει η λεγόμενη μετενέργεια, οι αποδοχές μας μπορούν να «κλειδώσουν» στα κατώτατα όρια της κλαδικής σύμβασης του 2010-2011 για όσους εργοδότες συμμετέχουν στις εργοδοτικές οργανώσεις ή σε αυτή του 2009 για όσους δεν συμμετέχουν (ήδη το 30% των αφεντικών του κλάδου έχουν αποχωρήσει από τις εργοδοτικές ενώσεις τους). Για την ακρίβεια ο μισθός μας πλέον θα υπολογίζεται στο κλιμάκιο που αντιστοιχεί στα χρόνια προϋπηρεσίας μας στον ίδιο ή άλλο εργοδότη και θα παγώνει σε αυτό το επίπεδο για όσο χρόνο η ανεργία θα είναι ανώτερη του 10%. Και αυτό, το λεγόμενο επίδομα ωρίμανσης, είναι ένα από τα 4 επιδόματα που αναγνωρίζονται. Tα υπόλοιπα 3 είναι το επίδομα πτυχίου, το επίδομα τέκνων (για όσους έχουν από 2 παιδιά και πάνω) και το επίδομα επικινδυνότητας. Και βέβαια ούτε λόγος να γίνεται για επιχειρήσεις που δεν εφαρμόζουν την κλαδική μας σύμβαση αφού ειδικά για αυτούς τους συναδέλφους το σενάριο γίνεται ακόμα χειρότερο καθώς οι αποδοχές τους μπορούν να προσαρμοστούν στη μείωση του 22% του βασικού μισθού που ορίζει η τελευταία Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση.

COCA-COLA: Best place to work ή το “καθαρό” πρόσωπο του ιμπεριαλισμού

Κόκα – Κόλα, το ‘’καθαρό’’ πρόσωπο του ιμπεριαλισμού

Άλλο ένα θύμα θρηνεί η εργατική τάξη από την προηγούμενη εβδομάδα. Ο λόγος για συντηρητή του εργοστασίου της Κόκα –Κόλα 3Ε στον Βόλο, Γιώργο Σαρσέντο 41 ετών παντρεμένου και πατέρα δύο μικρών παιδιών.

Το δυστύχημα συνέβη όταν στην νυκτερινή του βάρδια ο συντηρητής κλήθηκε να επισκευάσει μέρος μηχανισμού εντός δεξαμενής αποθήκευσης υγρού τσάϊ. Αφού η δεξαμενή αδειάστηκε, ο συντηρητής μπήκε από την ανθρωποθυρίδα διαμέτρου 40 εκατοστών αλλά κάποιες ώρες μετά τον βρήκανε συνάδελφοί του αναίσθητο. Η πυροσβεστική που κλήθηκε άμεσα για τον απεγκλωβισμό του από την δεξαμενή διαπίστωσε και τον θάνατό του.

Μέχρι στιγμής το αίτιο θανάτου αιτιολογείται η υποοξυγόνωση λόγω της παρουσίας αζώτου στον εσωτερικό χώρο της δεξαμενής.

Βέβαια όλα αυτά θυμίζουνε συνθήκες εργασίας σε κάτεργο όπως μια χαλυβουργία για παράδειγμα αλλά φαίνεται ότι και η εταιρία με το βραβείο του καλύτερου εργασιακού χώρου, (για ποιους άραγε;), δεν υστερεί καθόλου.

Τα μονίμως χλωριωμένα πλακάκια, οι καλογυαλισμένες μηχανές και οι άψογες φαινομενικά εγκαταστάσεις μάλλον είναι αρκετά για να χαρακτηριστεί ένας εργασιακός χώρος ‘’πρότυπο’’ κι οι ιμπεριαλ(η)στές μην μπορώντας να αντισταθούνε στο κύρος του φαβορί τους, δώσανε το αγαλματάκι. Βέβαια στα παρασκήνια άνθρωποι αποχωρούνε ‘’οικειοθελώς’’, απολύονται ή πεθαίνουνε στον βωμό του κέρδους. Είμαι σίγουρος πως αυτοί δεν παίρνουνε ούτε κομμάτι από το αγαλματάκι φεύγοντας γενικώς…..

Γιατί χάσαμε την επανάσταση;

Ο Κώστας Πουρναράς (Μπόσης), 

το 1948 στις κορφές του

Γράμμου, λαϊκός επίτροπος στον ΔΣΕ

Ανυπόφορη βώχα και ζέστη. Η πόρτα δεν έχει παραθυράκι να γίνεται ρεύμα και να φεύγει ο βρώμικος αέρας. Οι μύγες κάθονται στη «βούτα», ανεβοκατεβαίνουν στους τοίχους κι όταν αυτός ξεχνιέται ή ξαπλώνει και κλείνει τα μάτια, πέφτουν απάνω του να τον φάνε. Τη νύχτα έχει να κάνει με τους κοριούς και τα ποντίκια. Για να ξεφύγει απ’ το σήμερα, αναπολεί τα περασμένα. Άνθρωποι, πράγματα και γεγονότα, παλιά και καινούργια, μικρά και μεγάλα, μπαίνουν στο ίδιο καζάνι, ανακατεύονται, σμίγουν, χωρίζουν και πάλι σμίγουν, χάνονται και πάλι παρουσιάζονται… Η αμαρτωλή Ρώμη με τις μηχανοραφίες της, τα εγκλήματα και τον εκφυλισμό της… παιδεύεται να κρατηθεί στην εξουσία και οι δούλοι με το Σπάρτακο παλεύουν να τη ρίξουν… Ένας κόσμος πεθαίνει κι απ’ τα συντρίμια του γενιέται ένας άλλος… Αλάζει η μορφή, το χρώμα, η εποχή… όμως η πορεία μένει η ίδια: Σκληρή, ματωμένη, ανοδική…

Σε τούτα τα χρόνια γράφτηκε μια απ’ τις μεγαλύτερες σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας. Απ’ τους πάγους και τις τούντρες του βοριά κι ως τις τραχές ακτές της Αδριατικής, κι απ’ τον ένα ωκεανό ως τον άλλο, εκατομύρια άνθρωποι χαίρονται τη λευτεριά τους… Και η πατρίδα μας με τις πολλές πέτρες και το λίγο χώμα, τ’ αμέτρητα βουνά και τα δαντελωτά ακρογιάλια, τις ελιές και τα αμπέλια… κράτησε με τιμή το δικό της χαράκωμα. Μεγάλωσε και φάρδυνε, και δυνάμωσε και ψήλωσε η ψυχή του λαού της… Όμως η αντίδραση, λόγω των δικών μας αδυναμιών, φάνηκε ικανότερη κι αυτός, ένας απ’ τους πολλούς, βρίσκεται τώρα στο απομονωτήριο… Πολλοί σύντροφοι πέθαναν στις φυλακές, στις εξορίες, στο πεζοδρόμιο… με τον καημό να έβλεπαν τη Μεγάλη Μέρα. Αυτός, φυσικά με κάποιες παραλαγές, την είδε και τη χάρηκε… Αλλά σαν άνθρωπος…

Όσο κι αν παιδεύεται, όποιο μονοπάτι κι αν πάρει, όσο μακριά κι αν πάει, γυρίζει πάλι στο κελί. Το σήμερα τον κρατάει γερά γαντζωμένο στα νύχια του… Η ζωή τ’ ανθρώπου κρέμεται κάποτε από ένα τυχαίο γεγονός. Αν βρισκόταν ο μπαρμπα-Θωμάς στο Περιστέρι, θα έπαιρνε το ραβδί του, θα έμπαινε μπροστά και μέσα από χαράδρες και γκρεμούς θα τον περνούσε πέρα απ’ το ποτάμι… Το Λευτέρη θα τον ντουφεκίσαν, πόσο θα πονέσουν οι καημένοι γέροι απ’ το καινούργιο χτύπημα!... Κι ο δικός του ο γέρος! Καρτερούσε κι αυτός τη Λευτεριά…

Ψάρεμα στον Βόθρο του Πατριωτισμού

Ο Χίτλερ δεν ήρθε από τον Άρη

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ζούμε την πιο ρευστή πολιτικά εποχή των τελευταίων δεκαετιών. Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει και οι επίδοξοι μνηστήρες της εξουσίας αρχίζουν να διαμορφώνουν προγράμματα, συμμαχίες και συγκλίσεις. Το κενό πολιτικής εξουσίας που αφήνουν πίσω τους τα δύο μεγάλα κόμματα που χάνουν τεράστιο ποσοστό της δυναμής τους αποτελεί το πεδίο μάχης ανάμεσα σε πολιτικά κόμματα και εκλογικούς – ή μη – σχηματισμούς που προσπαθούν να απορροφήσουν τους μετανιωμένους Πασόκους και Νεοδημοκράτες. Για τους επίδοξους διαχειριστές της εξουσίας είναι η εποχή της ‘‘σοβαρότητας’’, της ρεαλιστικών προτάσεων και της εναλλακτικής καπιταλιστικής διαχείρισης. Αυτή την ιστορική στιγμή όλοι πρέπει να αποδείξουν ότι δεν είναι ακραίοι. Από τον Σύριζα και την Ανταρσύα μέχρι τους χιτλερικούς της Χρυσής Αυγής ξαφνικά όλοι αλλάζουν το παρελθόν τους, αμβλύνουν τις αντιθέσεις τους με τους μέχρι τώρα οπαδούς του δικομματισμού και οξύνουν την εύπεπτη συνθηματολογία. Οι πρώην ψηφοφόροι του Πασόκ και της Ν.Δ δεν έκαναν ποτέ λάθος, ήταν απλά μπερδεμένοι και εγκλωβισμένοι και συνεπώς πρέπει να ακούσουν αυτά που θέλουν να ακούνε. Κυρίως δεν πρέπει να ακούσουν κάτι καινούργιο. Όλα θα πήγαιναν καλά εάν οι προδότες δεν τρώγαν τα λεφτά και δεν ξεπουλάγαν την πατρίδα μας.

Ο Χίτλερ στην Γερμανία του ΄30 δεν ήταν εξωγήινος και δεν ήρθε από τον Άρη. Επίσης ούτε ο γερμανικός λαός έπαθε ξαφνικά μαζική μαλάκυνση και εκεί που ήταν όλοι άνθρωποι μετατράπηκαν σε κτήνη με ξυρισμένα κεφάλια. Η άνοδος του ναζισμού ήταν η εκδίκηση της πληγωμένης εθνικής περηφάνιας των Γερμανών. Κατ’ αρχήν ο Χίτλερ τους είπε αυτά που ήταν έτοιμοι να ακούσουν και κέρδισε την εμπιστοσύνη τους. Μέτα όλα είναι θέμα ψυχολογίας του πλήθους. Όταν το πλήθος συμφωνήσει σε δυο- τρία βασικά πράγματα και αποτελέσει ένα σώμα μετά μπορεί να κατευθυνθεί προς οπουδήποτε και συνήθως προτιμάει τις πιο απλές και ευκολοκατανόητες λύσεις. Ο ναζισμός στηρίχτηκε στα ζωώδη ένστικτα του πλήθους που είχε συμφωνήσει ότι κάποιοι φταίνε και πρέπει να πληρώσουν, ότι τους ενώνει η αξία της φυλής και ότι μπορούν ενωμένοι να κάνουν τα πάντα. Ο εξαιρετικά αποτελεσματικός μηχανισμός προπαγάνδας έδρασε απλά επικουρικά, η πρώτη ύλη υπήρχε ήδη.