Αναδημοσιεύουμε σήμερα ένα κομμάτι από το αρχικό άρθρο του νέου Sarajevo που αισίως έφτασε, με το τεύχος αυτού του Απριλίου, στο τεύχος 61.
Ιδού λοιπόν, όλα πάνε καλά!!! Όλοι εκείνοι οι κοινοί απατεώνες που υπόσχονται ότι είναι έτοιμοι να ρίξουν τα τείχη των στερήσεων με τις καραμούζες των μεγαλοστομιών τους (αρκεί να τους ψηφίσει κανείς) θα έχουν από εδώ και στο εξής αφθονότερο υλικό για τις κατάρες τους. Μισθοί, μεροκάματα, επιδόματα ανεργίας, η γενική κατάσταση της εργατικής τάξης σα να λέμε, κατρακυλάνε σύμφωνα με το νόμο της (καπιταλιστικής) βαρύτητας· κι αυτοί, αιώνια “επαναστατικά” και “ανατρεπτικά” και “αντιστασιακά” φρέσκιοι, πάντα αθώοι του αίματος, ψάχνουν πως θα επωφεληθούν για να ταΐσουν τα μαγαζιά και τα μαγαζάκια τους.
Αθώοι του αίματος; Γράψαμε αθώοι του αίματος; Όχι δα! Στο προηγούμενο τεύχος, μέσα σε πολύ λίγες παραγράφους,
σημειώσαμε το πόσο σημαντική (και πόσο κορυφαία) ήταν η υπηρεσία που προσφέρθηκε προς το σύστημα, δηλαδή στ’ αφεντικά, την 12η του περασμένου Φλεβάρη. Και σ’ ότι αφορά τα διαδραματισθέντα στο κέντρο της Αθήνας, η συνοπτική μας αναφορά δεν ήταν μόνο απόλυτα ακριβής αλλά, μάλλον, διακριτική: η αλήθεια είναι πολύ χειρότερη. Σ’ ότι όμως αφορά την εντός κοινοβουλίου γενική συμφωνία πρέπει να γίνουμε αρκετά πιο αναλυτικοί. Όσοι περιοριστούν σε μια φτηνή και εύκολη κινηματογραφική ανάγνωση δεν θα έχουν καταλάβει τίποτα απ’ αυτό που συμβαίνει ήδη εδώ και 2 χρόνια (στην πραγματικότητα εδώ και 38...) σε βάρος ημών, των χιλιάδων εργατών και εργατριών, ντόπιων και “ξένων”, σ’ αυτό εδώ το κωλομέρος, τμήμα του καπιταλιστικού πλανήτη. Κι όσοι / όσες δεν καταλαβαίνουν μένουν πάντα έρμαια. Καταλήγουν σαν το σκυλί στ’ αμπέλι.