Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλίου-Χάρτου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλίου-Χάρτου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 15 Απριλίου 2013

ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ

εξαιρετικό άρθρο από τον βιβλιοφρικάριο
 
Δεν είμασταν σίγουροι για το αν έπρεπε να αφιερώσουμε ιδιαίτερο χρόνο και χώρο για να γράψουμε για το κλείσιμο ενός ακόμα βιβλιοπωλείου, μέσα στον καιρό του οικονομικού πολέμου που βιώνουμε. Τα πολλά δακρύβρεχτα άρθρα όμως που θρηνούν ένα ακόμα «πολιτισμικό στέκι» που χάνεται, μας τσιγκλάνε να πάρουμε και εμείς θέση και να τοποθετηθούμε στην οικοδόμηση της συνολικής εικόνας. Και το δικό μας λιθαράκι δεν θα μπορούσε παρά να είναι μια διαφορετική οπτική, λίγο πιο «αρτηριοσκληρωτική» για πολλούς οι οποίοι εξακολουθούν να υπηρετούν το σύγχρονο lifestyle και θεωρούν ξεπερασμένα τα εργατικά ζητήματα. Γιατί εμείς μόνο από αυτή την σκοπιά μπορούμε να δούμε τα πράγματα.

Μετά από 128 συναπτά έτη λοιπόν ήρθε η ώρα για το βιβλιοπωλείο της Εστίας να αναφωνήσει: Δυστυχώς επτωχεύσαμεν... Ένα βιβλιοπωλείο το οποίο πέρασε μέσα από δυο παγκοσμίους πολέμους, έναν εμφύλιο, μια χούντα και όλη τη μεταπολίτευση, αλλά ήρθε η ώρα να κλείσει εδώ τον κύκλο του. Οι φλύαρες νεκρολογίες που ακολούθησαν μας υπενθύμισαν ότι οι δεκαετίες του ’80 και (κυρίως) του ΄90 ήταν «χρυσές» για το ιστορικό βιβλιοπωλείο, το οποίο όμως στη συνέχεια δεν μπόρεσε να αντέξει τη μειωμένη κατανάλωση που επέφερε η ύφεση. Ένα κοινότοπο αφήγημα σε πολλές παραλλαγές που παράγει όλα τα απαραίτητα νοήματα.
Έτσι λοιπόν τα κέρδη της επιχείρησης ανήκουν στους ιδιοκτήτες της, οι οποίοι δεν είναι υποχρεωμένοι να τα «χαλάνε» για να τη διατηρήσουν στη ζωή. Από τη στιγμή που η επιχείρηση δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετείται (ή το κάνει χωρίς να παράγει κέρδη), έρχεται η ώρα του λουκέτου. Καθόλου τυχαία οι εργαζόμενοι δεν έχουν θέση στο κάδρο καθώς στην περίπτωση τους το νόημα εξαντλείται στη σκληρότητα της μοίρας και την αναπόδραστη υποταγή στις αποφάσεις της εργοδοσίας. Μόνο το λιβάνισμα της κας Μάνιας, του αγνού αυτού μαικήνα των γραμμάτων συναντήσαμε στις επιφυλλίδες. Με την άρρητη υποσημείωση ότι τα αφεντικά δεν φταίνε για τις επιπτώσεις των ελέω κρίσης αποφάσεων τους στη ζωή των υπαλλήλων τους, πολύ περισσότερο δε τα αφεντικά «του πνεύματος» που είναι και εξ ορισμού πιο ευαίσθητα!!!
Έτσι ενώ από τη μια πλευρά οι λόγοι παρηγορίας για την άπορη (sic) πλέον ιδιοκτήτρια της Εστίας περίσσευαν, από την άλλη δεν μπορέσαμε να βρούμε αναφορές στην πραγματικότητα των (επίσης πρώην πλέον) εργαζόμενων στο βιβλιοπωλείο. Επί 3 σχεδόν χρόνια λάμβαναν μικρά έναντι του μισθού τους, στο ύψος του εφηβικού χαρτζιλικιού, πριν φτάσουν στο σημείο να μένουν παντελώς απλήρωτοι. Προφανώς αυτό δεν αποτελεί προτεραιότητα για τους δημοσιογράφους που γράφουν στην πολιτισμική στήλη. Στο κάτω – κάτω, αν πεινάνε ας φάνε παντεσπάνι...
Ενώ λοιπόν η μοίρα της απληρωσιάς φαινόταν να είναι κοινή για όλους, ήρθε η καπάτσα (σε αυτό το επίπεδο τουλάχιστον) εργοδοσία, πέρσι τον Σεπτέμβρη, να ταράξει την καθημερινότητα των συναδέλφων με μια ρηξικέλευθη πρόταση. Όσοι θέλουν να μείνουν θα γίνουν 4ωροι και όσοι δεν θέλουν να αποχωρήσουν, έλεγε το καινούργιο μεγαλόπνοο σχέδιο. Βέβαια για την ταμπακιέρα (βλ. χρωστούμενα) ούτε κουβέντα επί της ουσίας. Προφανώς μετά από 127 χρόνια, το αποθεματικό της επιχείρησης δεν έφτανε για να χρηματοδοτήσει το μαγαζί και η κα Καραϊτίδη δεν μπορούσε να βρει εύκολα αγοραστές για το πανάκριβο σπίτι της, προκειμένου με αυτά τα χρήματα να μπορέσει να πληρώσει χρωστούμενους μισθούς αλλά και προμηθευτές.
Άλλο ένα δίλημμα λοιπόν που μεταφέρθηκε εκβιαστικά στην πλευρά των εργαζομένων. Άλλο ένα ρίσκο που μοιραζόταν όχι με μετόχους αλλά με ανθρώπους που καμία ευθύνη δεν είχαν για την οικονομική κατάντια ενός πάλαι ποτέ κραταιού μαγαζιού. Επί της ουσίας αυτό που έλεγε η πρόταση ήταν πως αν θέλετε να παραμείνει ανοιχτό το μαγαζί, θα πρέπει να βάλετε πλάτη εσείς. Βέβαια η συγκεκριμένη πρόταση αμελούσε τεχνηέντως ένα πολύ σημαντικό ζήτημα.  Αυτό της επιβίωσης των εργαζομένων οι οποίοι -4ωροι όντες πλέον- θα έπρεπε να πιάσουν μια δεύτερη δουλειά προκειμένου να συντηρηθούν και έτσι να συνεχίσουν να δουλεύουν αμισθί για να σωθεί το μαγαζί της κας Μάνιας...
Κάπου εκεί όμως άρχισαν να εξαντλούνται και οι πρώτες αντοχές. Κάποιοι συνάδελφοι δεν δέχτηκαν αυτόν τον περαιτέρω εξευτελισμό και προχώρησαν σε επίσχεση εργασίας. Αντίθετα οι υπόλοιποι συνάδελφοι δέχτηκαν να κρατήσουν ανοιχτό το μαγαζί, ακόμα και χωρίς εμπόρευμα αφού οι προμηθευτές του είχαν σταματήσει καιρό πριν να το τροφοδοτούν λόγω μαζεμένων χρωστούμενων. Την στιγμή που οι συνάδελφοι έκαναν αυτή την επιλογή, έθεταν ταυτόχρονα και το ρητορικό μάλλον ερώτημα: «Αλήθεια, αυτός ο κόσμος, κερδίζεται τελικά με προσευχές;»...
Η σημερινή κατάληξη δείχνει πως μάλλον όχι. Δεν το λέμε για να γίνουμε μετά Χριστόν προφήτες. Το λέγαμε και τότε. Ούτε σκοπός μας είναι να καταφερθούμε εναντίον συναδέλφων, έστω και αν στη δικαστική διαμάχη που ακολούθησαν οι σε επίσχεση εργαζόμενοι, κάποιοι από τους πρώτους βρέθηκαν στο δικαστήριο με την πλευρά του εργοδότη, με την αδέκαστη ελληνική δικαιοσύνη να τους εκθέτει κιόλας με την απόφαση που πήρε. Η υπόθεση όμως της Εστίας είναι μια από τις πιο τρανταχτές περιπτώσεις (γιατί υπάρχουν κι άλλες) η οποία θέτει κάποια πιο ουσιώδη ερωτήματα που αφορούν τον κόσμο της εργασίας. Ερωτήματα που ξεφεύγουν και λίγο από μια στενή  αντίληψη του συνδικαλισμού, μεταφέροντας τα ζητήματα στην γενική αντίληψη του κόσμου που μας περιβάλει καθώς και της θέσης που παίρνουμε σε αυτόν.
Ένα από αυτά, ειδικά για τον κλάδο του βιβλίου, είναι και η αντίληψη πως δουλεύοντας σε έναν εκδοτικό οίκο ή σε ένα βιβλιοπωλείο, μετέχουμε έστω και για λίγο, στο μεγάλο πανηγύρι της παραγωγής πολιτισμού. Κάποιοι από εμάς, νιώθουν πως συναντιούνται νοερά με τους συγγραφείς και το έργο τους καθώς και με φιλόμουσους αναγνώστες. Συμμετέχουν έτσι (ουφ, πολύ κουραστικός αυτός ο πρώτος πληθυντικός της ευγένειας) στην διακίνηση των ιδεών που ένα βιβλίο εμπεριέχει. Και αυτή είναι μια από τις μπανανόφλουδες που πατήσανε κάποιοι συνάδελφοι στην Εστία. Προφανώς το ειδικό βάρος ενός βιβλιοπωλείου ηλικίας 128 χρόνων δημιούργησε και μια αίσθηση χρέους σε αυτούς. Κάπως σα να παίρνουν μέρος στην ιστορία του βιβλίου στην Ελλάδα; Ίσως.
Αλήθεια όμως, τι είναι αυτό που κάνει ένα βιβλίο (πραγματικού κόστους γύρω στα 2-3 € και με τιμή πώλησης γύρω στα 13-20 € κατά μέσο όρο) κάτι περισσότερο από ένα ακόμα εμπόρευμα; Και βέβαια τι άλλο μπορεί να είναι κάποιος άνθρωπος που έχει μισθωτή σχέση με ένα βιβλιοπωλείο εκτός από εργάτης; Εν τέλει, με την εργασία μας και μόνο μπορούμε εμείς ως εργάτες να καθορίσουμε τις οικονομικές επιλογές και τα ρίσκα των αφεντικών; Και εν πάση περιπτώσει μπορούνε αυτά να θεωρηθούν και δικές μας επιλογές; Ρητορικά και πάλι τα ερωτήματα αφού η κατάληξη της Εστίας, μας παρέχει και αυτονόητα συμπεράσματα.
Κάτι τέτοια αυτονόητα φαίνεται πως τα έχουμε ξεχάσει παντελώς σε μια εποχή που θα έπρεπε να είναι τα μόνα που θυμόμαστε. Η ειδυλλιακή εικόνα του βιβλιοϋπαλλήλου που εξυπηρετεί τον πελάτη (την είδαμε και σε διαφήμιση πρόσφατα) συνοδεύεται, στο πίσω μέρος του κάδρου, από χαλασμένες μέσες και γόνατα εξαιτίας των κουβαλημάτων και της ορθοστασίας, πράγμα που δεν ξεπληρώνεται με κανένα μεροκάματο. Ο βαθυστόχαστος συγγραφέας που συζητά με τον συνάδελφο είναι κατά βάση ένα μετρίου βεληνεκούς ματαιόδοξο ψώνιο που πολλές φορές μπορεί και να πληρώνει ο ίδιος για να εκδοθεί, ελπίζοντας πως κάποια μέρα θα καταφέρνει να επιβιώσει κοπροσκυλιάζοντας και αμπελοφιλοσοφώντας. Οι οραματιστές εκδότες είναι κρατικοδίαιτα λαμόγια που χρηματοδοτούν τις εταιρείες τους από χρήματα φορολογουμένων τα οποία απλόχερα τους μοίραζαν μέχρι πρότινος τα υπουργεία με διάφορους τρόπους. Και οι μεγάλοι βιβλιοπώλες είναι κατά βάση στυγνοί έμποροι που δεν πληρώνουν υπερωρίες και εκμεταλλεύονται κάθε παραθυράκι που τους προσφέρει η ούτως ή άλλως στα μέτρα τους κομμένη και ραμμένη εργατική νομοθεσία.
Από έναν τέτοιο κόσμο, εμείς, όσοι εργάτες έχουμε κρατήσει την εργατική μας συνείδηση, δεν έχουμε τίποτα να υπερασπιστούμε. Και αδυνατούμε να παρακολουθήσουμε και όσους εξωραΐζουν αυτή την πραγματικότητα. Ειδικά σήμερα που το μεγάλο πανηγύρι που μας σερβίρανε τόσα χρόνια τελείωσε. Τα αφεντικά της επικράτειας από συμμέτοχους μας καθιστούν αποσυνάγωγους στο μεγάλο τους φαγοπότι εναλλάσσοντας με ταχύτητα που θα ζήλευε ο Λούκυ Λουκ το καρότο και το μαστίγιο, μαζεύουν τα λεφτά τους σε πιο σίγουρα «σεντούκια» από αυτά που τους προσέφερε μέχρι τώρα η επιχειρηματικότητα και λεηλατούν τις ίδιες τους τις επιχειρήσεις, εγκαταλείποντας πρώτοι το καράβι που τώρα βυθίζεται, προκειμένου να διασώσουν τις περιουσίες τους που τόσα χρόνια έφτιαξαν με τον δικό μας κόπο.
Για κάποια χρόνια, κάποιοι από εμάς την πατήσαμε (αυτός ο πρώτος πληθυντικός αρχίζει πραγματικά να με ενοχλεί.). Ένα ξεροκόμματο παραπάνω και δυο – τρεις συνεργατικές κουβέντες ήταν αρκετές για να κάνουν κάποιους συνάδελφους να νιώσουν ασφαλείς στις αγκάλες των αφεντικών τους. Τώρα όμως που ο βαθμός εκμετάλλευσης φανερώνεται σε όλο του το μεγαλείο, το μόνο που μένει είναι το μοίρασμα της φτώχειας μας, την ώρα που τα αφεντικά αποσύρονται στην ασφάλεια των απομονωμένων διαμερισμάτων τους. Παρόλα αυτά, κάποιοι εξακολουθούν και βιώνουν τους εαυτούς τους μέσα σε έναν κόσμο καλών προθέσεων.
Επίλογος; Η κα Μάνια θα εξακολουθήσει να πίνει το καφεδάκι της με γάλα και όχι με κρέμα, όπως την αγιογραφούσε η κονδυλοφόρος του Βήματος. Οι πρώην εργαζόμενοι όμως έχουν απομείνει να αναμένουν τα δεδουλευμένα τους από μια εταιρεία φάντασμα, καθηλωμένοι σε μια terra incognita μεταξύ εργαζόμενου και ανέργου. Θα προστεθούν λοιπόν και αυτοί σε ένα καινούργιο σύνολο ανθρώπων χωρίς ιδιότητες που έχει διαμορφώσει η πραγματικότητα της κρίσης και στην οποία είμαστε εγκλωβισμένοι πολλοί από εμάς.
Και εκεί θα παραμείνουμε όλοι αν δεν διεκδικήσουμε μόνοι μας το να αποκτήσουμε ταυτότητα συλλογική. Ταυτότητα που θα μας αυτοκαθορίζει μακριά από την εξατομίκευση και τον όραμα της προσωπικής επιτυχίας που μας οδηγούσε μέχρι σήμερα και που έδινε την δυνατότητα στα αφεντικά να μας χειρίζονται διασπασμένους και αποπροσανατολισμένους. Και όσο για τα βιβλία και τις γνώσεις, τα μυθιστορήματα και τα ποιήματα, τον πολιτισμό μας και τον πνευματικό μας πλούτο, θα τα κρατάμε πάντα μέσα στις καρδιές μας, για να τα μοιραζόμαστε μακριά από βιβλιοπωλεία και πάσης φύσης κωλομάγαζα, στις παρέες και στις κοινότητες που θα επανεφεύρουμε. Και που οφείλουμε να τις επανεφεύρουμε αν θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε...

Δευτέρα 1 Απριλίου 2013

«ΓΙΑ ΕΛΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΜΟΥ… ΤΙ ΘΑ ΕΚΑΝΕΣ;»




  Δεν είναι τυχαίο που κάθε αφεντικό, ελάχιστα πριν ανακοινώσει την απόλυση ή μειώσεις μισθών αναφέρεται στη μείωση των κερδών της εταιρείας λέγοντας «ελάτε στη θέση μου…». Με απλά λόγια θεωρεί πως αν ήμασταν στη θέση του θα κάναμε ακριβώς ότι κάνει. Οι κοινωνιολόγοι ονομάζουν αυτή την αλλαγή θέσης «εναλλαγή προοπτικής» και την πεποίθηση πως κάποιος άλλος θα έκανε το ίδιο αν βρισκόταν στη θέση μας «αμοιβαία προοπτική». Αυτή η διαδικασία εναλλαγής και αμοιβαίας προοπτικής είναι πολύ σημαντική για την συνοχή μιας μικρής ή μεγάλης ομάδας, καθώς αυξάνει τις πιθανότητες κατανόησης και ενισχύει την αίσθηση ότι υπάρχουν πραγματικοί δεσμοί μεταξύ των συμμετεχόντων ή των συναποτελούντων. Όταν λοιπόν μας είναι ευκολότερο να υιοθετήσουμε την οπτική των αφεντικών από το να μπούμε στη θέση των μεταναστών, των ανέργων, των απλήρωτων και κακοπληρωμένων εργατών κάθε κλάδου, κάτι δεν πάει καλά. Δυστυχώς οι εργοδότες έχουν διαβάσει τα σημάδια και καταλαβαίνουν πως τα ταξικά μας αντανακλαστικά δεν είναι αυτά που θα έπρεπε. Προσπαθώντας να βρεθούμε στη θέση των αφεντικών μας, έχουμε ήδη χάσει. Σε ένα περιβάλλον όπου η εργασία οργανώνεται για να εξυπηρετεί το κέρδος και ειδικά όταν (με δική μας ευθύνη) τα «διευθυντικά δικαιώματα» απενοχοποιούνται, μέσω αυτής της στρεβλής αμοιβαίας προοπτικής με τα αφεντικά μας, εμείς απλά περισσεύουμε και δεν μπορεί να γίνει κάτι. Κι όμως μπορούμε και να τους διαολοστείλουμε, αν όχι με ακραιφνώς ταξικό κατευόδιο, τουλάχιστον γιατί μας δουλεύουν. Μπορούμε τουλάχιστον να αναρωτηθούμε που πήγαν τα λεφτά.

 Τα αφεντικά στον  κλάδο μας, που καθόλου δεν διαφέρουν από κάθε άλλο έμπορο – ιδιοκτήτη επιχείρησης, έχουν ακριβώς το ίδιο ρεπερτόριο στο πρόγραμμα μειώσεις/απολύσεις: «η ύφεση έχει ρίξει απίστευτα την κατανάλωση και κάτι πρέπει να κάνουμε για να τα βγάλουμε πέρα». Ιδίως μάλιστα οι «μεγάλοι εκδοτικοί» αποτελούν και τους περισσότερο κλαψιάρηδες. Άραγε πιστεύουν πως ξεχάσαμε το πρόγραμμα culture για την επιδότηση των μεταφράσεων από κοινοτικούς πόρους (στο πλαίσιο της ενίσχυσης του πολιτισμού);  Ή μήπως νομίζουν πως δεν ξέρουμε ότι οι μεταφραστές υπέγραφαν για το αναγραφόμενο ποσό, αλλά έπαιρναν πολύ λιγότερα και μόνο μετά από επίπονες διεκδικήσεις και συμβιβασμούς; Να μιλήσουμε μήπως για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας ανάλογα με την έκδοση νέων τίτλων μέσω κονδυλίων του υπουργείου πολιτισμού ή για τη χρήση της αυξημένης παραγωγής ως αποδεικτικού ευρωστίας για τραπεζικούς δανεισμούς  και τις μανατζερίστικες ηλιθιότητες των επιθετικών πολιτικών πωλήσεων; Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι μεγάλο μέρος της παραγωγής βιβλίων επιτελούνταν σε εργασιακούς παραδείσους του εξωτερικού και πωλούνταν εδώ σε εξαιρετικά αναντίστοιχα υψηλές τιμές. Με άλλα λόγια τα μάζευαν από παντού.
Την ίδια εποχή (τα περίφημα «καλά χρόνια») με το ζόρι παίρναμε το μισθό που όριζε η κλαδική σύμβαση, ήμασταν ακριβώς όσοι χρειαζόταν για να λειτουργούν τα μαγαζιά τους και ακόμα λιγότεροι από ότι απαιτούσε συνολικά η δουλειά, αν βάλουμε μέσα και τις αποθήκες και τις απαιτήσεις διανομής. Παρόλα αυτά το ζήτημα είναι πως είμαστε πρόθυμοι να μπούμε στη θέση τους και δικαιολογήσουμε, ως ένα βαθμό έστω, τις επιλογές τους, αφού το μαγαζί «δεν βγαίνει». Και δυστυχώς το γνωρίζουν. Ή έστω έχουν κάθε λόγο να υποθέτουν πως η συνείδησή μας έχει διαβρωθεί αρκετά, ώστε να μας είναι ευκολότερο να  δούμε την κατάσταση από την σκοπιά τους, αποδεχόμενοι εξαρχής όλα τα αυτονόητα της «θέσης» τους. Ότι δεν θα μας περάσει από το μυαλό να αξιώσουμε τα εξοχικά τους, τα αυτοκίνητα και τα σκάφη τους, τις μετοχές τους και τις αποταμιεύσεις τους. Την κρίσιμη στιγμή έχουν λόγους να πιστεύουν πως δεν θα σκεφτούμε ότι εμείς (και πολλοί άλλοι όπως εμείς ανά τον κόσμο) παράγουμε τον πλούτο τους, παραλαμβάνοντας, φορτώνοντας, ξεφορτώνοντας, μεταφέροντας και πουλώντας τα εμπορεύματα τους. Πως θα τους αντιμετωπίσουμε ως προσφέροντες εργασία από την καλή τους την καρδιά, μόνο που δυστυχώς δεν τους παίρνει άλλο…
Ακόμα χειρότερη είναι η κατάσταση  για όσους εργάζονται ακόμα σε μικρά μαγαζιά. Σε αυτό το μέγεθος των επιχειρήσεων, έως 5 εργαζόμενων κατά μέσο όρο, διαμορφώνεται ένα έδαφος που επιτρέπει την καλλιέργεια «οικογενειακών σχέσεων». Κυρίως αυτό οφείλεται στην εξαρχής αμβλυμμένη έως ανύπαρκτη εργατική συνείδηση, που ήταν και το μεγάλο κέρδος κράτους και κεφαλαίου (διεθνώς) μέσω των πολιτικών ενσωμάτωσης της τάξης μας στη σφαίρα της κατανάλωσης και εκμαίευσης συναινέσεων στηρίζοντας (κάπως) τη σταθερή εργασία. Αυτές οι «οικογενειακές σχέσεις» τροφοδοτούνται από όλα τα αυτονόητα της καπιταλιστικής οικονομίας (ιδιοκτησία, προτεραιότητα του κέρδους των αφεντικών κτλ.), τα οποία επικυρώνονται ασυνείδητα μέσω της απόλυτης σύνδεσης των συμφερόντων των εργαζομένων με τα συμφέροντα της επιχείρησης. Το νόημα που εξάγεται και εμπεδώνεται από τους εργαζόμενους σε τέτοια περιβάλλοντα είναι πως οι ταξικές συγκρούσεις ανήκουν στο παρελθόν, υπάρχουν μόνο ορισμένα ζητήματα μισθού και χρόνου εργασίας τα οποία όμως αφορούν τις μεγάλες επιχειρήσεις. Παρά τις πιέσεις που δέχονται από τις εκάστοτε διαδρομές που ακολουθεί η καπιταλιστική οικονομία η συνεισφορά των μικρών μαγαζιών στην πολυδιάσπαση της εργατικής τάξης και στην αδυναμία των εργαζομένων τους να αναζητήσουν συμμαχίες με ταξικό πρόσημο είναι καθοριστική. Δεν είναι τυχαίο ότι ελάχιστοι εργαζόμενοι σε μικρά – συνοικιακά καταστήματα είναι εγγεγραμμένοι σε αντίστοιχα κλαδικά σωματεία και ακόμα λιγότεροι συμμετέχουν ακόμα και στις γενικές απεργίες.
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις η έλλειψη σταθερού ταξικού προσανατολισμού, είναι μοιραία. Όταν έρχεται η στιγμή της ανακοίνωσης μισθολογικών μειώσεων, εκ περιτροπής εργασίας ή/και απολύσεων, οι εργαζόμενοι είναι έτοιμοι να κατανοήσουν τις δυσκολίες του αφεντικού. Είναι παραπάνω από πρόθυμοι «να μπούνε στη θέση του» και να παραδεχτούν ότι το ίδιο θα έκαναν. Η σκέψη μιας αντίδρασης αυτοστραγκαλίζεται. Ακόμα χειρότερα πολλοί δεν θέλουν να προκαλέσουν επιπλέον επιβάρυνση στο μαγαζί. Τα προβλήματα που δημιούργησε (και εξακολουθεί) η καπιταλιστική αναδιάρθρωση στα μικρά αφεντικά τα φορτωθήκαμε σχεδόν εθελοντικά, σκεπτόμενοι μάλιστα τι μπορούν οι εργοδότες να προσφέρουν και όχι τι χρειαζόμαστε. Στα συνοικιακά βιβλιοχαρτοπωλεία και στα αντίστοιχα μικρά του κέντρου πέρασαν όλες οι ρυθμίσεις με τους εργαζόμενους να συμφωνούν με τα αφεντικά τους που καταριούνται τις κυβερνήσεις γιατί ψηφίζουν μειώσεις μισθών (των εργαζομένων σε άλλες επιχειρήσεις). Προφανώς λοιπόν τα μικρά μαγαζιά υπήρξαν εν τέλει το όχημα για την εφαρμογή και την εμπέδωση της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων και μάλιστα με το «ανάθεμα» να πέφτει εξολοκλήρου στην εκάστοτε κυβέρνηση και στους ξένους δυνάστες. Εδώ και καιρό τα αφεντικά (όχι μόνο του κλάδου μας) έχουν αντιληφθεί τη δυσκολία μας όχι μόνο να λάβουμε μια ξεκάθαρη θέση στον πόλεμο που διεξάγεται εναντίον της τάξης μας, αλλά ακόμα και στο να μετατοπιστούμε σε μια θέση από όπου τουλάχιστον αυτός ο πόλεμος θα μας είναι ορατός. Και ίσως είναι αυτό ακριβώς που θα πρέπει να αρχίσουμε να αλλάζουμε. Δεν θα είναι εύκολο και σίγουρα πολλοί θα επικαλεστούν την «κοινή λογική», αλλά τι λογικό υπάρχει σε ενάμιση εκατομμύριο ανέργους, άλλους τόσους κακοπληρωμένους και απλήρωτους και αφεντικά με καβάτζες;

Τετάρτη 18 Ιουλίου 2012

Ανακοίνωση για τις εξελίξεις στο χώρο του βιβλίου





Αποτελεί πια απόλυτη κοινοτυπία να πει κανείς πως βρισκόμαστε στη δίνη της πιο άγριας αντεργατικής επίθεσης. Κάθε συνάδελφος, στον κλάδο του βιβλίου αλλά και γενικότερα, συνειδητοποιεί μέσα από την ίδια του την εμπειρία, ότι η εργοδοσία, σαν έτοιμη από καιρό, δίνει με λύσσα τη μάχη να μη μείνει τίποτα όρθιο στους χώρους δουλειάς. Κι όταν λέμε τίποτα, εννοούμε ΤΙΠΟΤΑ. Αν στο προηγούμενο διάστημα προτεραιότητα κυβέρνησης-τρόικας-εργοδοτών- τραπεζιτών ήταν να περάσουν τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις, τώρα είναι η ώρα που όλα αυτά θα πρέπει να εφαρμοστούν, να γίνουν πράξη.

Τώρα οι εργοδότες θεωρούν πως είναι η μεγάλη ευκαιρία τους να μειώσουν δραστικά τους μισθούς, να ξηλώσουν τις συλλογικές συμβάσεις, να γενικεύσουν την ελαστική απασχόληση και την απλήρωτη εργασία, να τσακίσουν τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, αλλά και να επιβάλουν τη μαζική υπογραφή ατομικών συμβάσεων και την ατομική εκβιαστική διαπραγμάτευση με τους συναδέλφους. Με δυο λόγια, αξιοποιώντας το πιο δυνατό τους όπλο, το φόβο της ανεργίας, στρώνουν το έδαφος για το ιδεατό γι΄ αυτούς εργασιακό μοντέλο «εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα, εργοδότες χωρίς υποχρεώσεις».

Σε αυτή την «πρόκληση» προσπαθούν να απαντήσουν και οι εργοδότες στο χώρο του βιβλίου. Ξέρουν ότι σε αυτούς τους καιρούς της ακραίας επίθεσης σε βάρος των εργατικών δικαιωμάτων θα βάλουν τα θεμέλια της κερδοφορίας τους για το μέλλον. Η σύσταση της ΕΝΕΛΒΙ, με τη συμμετοχή των πιο δυναμικών εξ αυτών, δεν είναι παρά μια επιθετική κίνηση συσπείρωσης και κοινής στάσης-δράσης απέναντι σε βασικά ζητήματα (κατά βάση απέναντι στους εργαζομένους), ώστε να διασώσουν τα κέρδη τους. Η εργοδότες δίνουν μαθήματα πώς μπορούν να ξεπερνούν τις διαφορές τους όταν πρόκειται για το κοινό τους συμφέρον. Επομένως, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι και οι επιθέσεις που γίνονται στους χώρους δουλειάς δεν είναι κάτι μεμονωμένο, αλλά ενταγμένο στον ενιαίο στόχο τους, να ξεμπερδεύουν μια και καλή με τα εργατικά δικαιώματα και τις αντιστάσεις στους χώρους δουλειάς.  Γι΄ αυτό και στην αιχμή της επίθεσης βρίσκονται οι πιο δυναμικοί εκδοτικοί, που δίνουν τον τόνο στον κλάδο…

Χαρακτηριστική περίπτωση της προσπάθειας για μείωση του εργατικού κόστους  είναι το Μεταίχμιο.  Ο εκδότης είχε κάνει πριν από μήνες κρούση στους εργαζομένους για μειώσεις μισθών, αλλά υπό το βάρος της αντίδρασής τους δεν προχώρησε τότε σε αυτές.

Φυσικά επανήλθε με επιβολή εκ περιτροπής εργασίας σε δύο συναδέλφισσες (για να μάθουν να αρνούνται τις μειώσεις!) και μειώσεις ως και 22%, στις οποίες και προχώρησε, απαξιώνοντας και να απαντήσει στους εργαζομένους που του έστειλαν επιστολή ζητώντας του να μην προβεί σε τέτοιες μειώσεις και, τουλάχιστον, να δεσμευτεί ότι θα διασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας. Παράλληλα, ο Σύλλογος του γνωστοποίησε ότι η κλαδική μας σύμβαση βρίσκεται σε ισχύ και τον κάλεσε να μην προχωρήσει σε τροποποιήσεις συμβάσεων.


Δευτέρα 4 Ιουνίου 2012

Και εγένετω... ΕΝ.ΕΛ.ΒΙ.


Η αποχώρηση των «μεγάλων» εκδοτικών οίκων από την Π.Ο.Ε.Β., την Πανελλήνια Ομοσπονδία Εκδοτών Βιβλιοπωλών, που αποτελούσε το συλλογικό εργοδοτικό όργανο, και η συγκρότηση δικού τους συλλόγου, του ΕΝ.ΕΛ.ΒΙ. (Ένωση Ελληνικού Βιβλίου), φαίνεται ότι εξυπηρετεί δύο επιδιώξεις: α) να αντλήσουν και να εκμεταλλευτούν αυτόνομα κονδύλια από το ΕΣΠΑ, εδραιώνοντας θέση ισχύος στην κλυδωνιζόμενη «μικροοικονομία» του κλάδου β) να μην υποχρεωθούν να εφαρμόσουν μια νέα κλαδική σύμβαση, ως μη μετέχοντες στην εργοδοτική ένωση που μέχρι πρότινος αναλάμβανε τη διαπραγμάτευση. Όπως βλέπουμε η οικονομία απελευθερώνεται - οι κρίσεις άλλωστε προσφέρουν ευκαιρίες όπως λένε οι υπέρμαχοι της ανταγωνιστικότητας- και τα ευχολόγια του υπουργείου για την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων βρίσκουν τη θέση τους λίγο πιο κάτω από το υπογάστριο των αφεντικών. Την ίδια στιγμή εμείς καλούμαστε να αποφασίσουμε αν ο αγώνας δικαιώνεται με αυξημένα αριστερά ποσοστά.

Μια παλιά παροιμία λέει πως ό,τι κερδίζεται στον πόλεμο δεν χάνεται στα χαρτιά και για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται ότι ο εχθρός βρίσκεται κυρίως εντός των τειχών. Από την ψήφιση των πρώτων εφαρμοστικών νόμων έως και σήμερα, μικρά και μεγάλα αφεντικά έχουν κάνει χρήση κάθε νομοθετικού πλεονεκτήματος, έχοντας επινοήσει ακόμα περισσότερα, πάντα στο όνομα της κρίσης και πάνω στα γερά θεμέλια της ιδιοκτησίας. Το μαγαζί είναι του αφεντικού και πρέπει να του φέρνει κέρδη, αν τα κέρδη μειώνονται την πληρώνουν οι εργάτες, λογικό δεν είναι; Κατά αντιστοιχία όμως είναι εξίσου λογικό οι απανταχού εργοδότες του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού να αρνούνται να πληρώσουν για την αναπαραγωγή τμημάτων της εργατικής τάξης που δεν τους είναι απαραίτητα, ακόμα και αν αυτό σημαίνει την δυσαπορρόφηση εμπορευμάτων σε πολλές χώρες. Η αναδιάρθρωση του κεφαλαίου προχωράει και αυτό δεν αποτελεί μια ειρηνική διαδικασία ούτε για το στρατόπεδο των αφεντικών. Συγχωνεύσεις, εξαγορές και πτωχεύσεις επιχειρήσεων είναι στο λεξιλόγιο του παγκόσμιου καπιταλισμού ήδη από τις αρχές του ΄80, στο πνεύμα του «μόνο οι σκληροί επιβιώνουν». Ένας χυδαίος νεοδαρβινισμός στις πλάτες των εργατών, όπου μεταφέρεται όλα αυτά τα χρόνια το επιχειρηματικό ρίσκο, στο πλαίσιο ενός «νέου σοσιαλισμού» που ιδιωτικοποιεί τα κέρδη και κοινωνικοποιεί την κάλυψη των απωλειών με κρατικές αποφάσεις.

Πέμπτη 31 Μαΐου 2012

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ΤΗΣ ΜΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΤΩΝ ΜΙΣΘΩΝ



Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ
ΟΛΟΙ το ΣΑΒΒΑΤΟ 2 ΙΟΥΝΗ 10 το ΠΡΩΙ ΕΞΩ από τα ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ Θεσσαλονίκης

Το Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου & Χάρτου στηρίζει τους απλήρωτους εργαζόμενους του "Μετρόπολις" στον δίκαιο αγώνα τους για την καταβολή των δεδουλευμένων και την διασφάλιση των θέσεων εργασίας.

Το αφεντικό των Μετρόπολις φαίνεται πως έχει τον τρόπο του να "βουλιάξει" την επιχείρηση φορτώνοντας όλα τα βάρη στις πλάτες των εργαζομένων. Ήδη ανακοίνωσε πως θα προχωρήσει στο κλείσιμο του -δέκατου κατα σειρά- καταστήματος στο Mall της Αθήνας, ενώ για μιά ακόμη φορά προσπαθεί να παραμυθιάσει τους εργαζόμενους μιλώντας για άνοιγμα νέου καταστήματος. Προφανώς είναι το ίδιο κατάστημα "φάντασμα" που έταζε πως θα ανοίξει πολύ πριν κλείσει το κεντρικό κατάστημα Μετρόπολις στην Αθήνα και αφήσει τους εκεί 42 συναδέλφους στο δρόμο.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν οι εργαζόμενοι των Μετρόπολις:

Σάββατο 12 Μαΐου 2012

Να μην πατήσουμε στα βιβλιοπωλεία την Τρίτη (15/5), μέρα απεργίας στον κλάδο του βιβλίου

Υπάρχει αντίστοιχο κάλεσμα και ΑΠΕΡΓΙΑ και στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ



Σε απεργιακή συγκέντρωση - πορεία στις 10.30 το πρωί της Τρίτης καλεί ο Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής στη Σόλωνος και Ασκληπιού. Δείτε γιατί δεν υπάρχει ούτε ένας λόγος για να μην απεργήσουν οι εργαζόμενοι στον κλάδο του βιβλίου, αλλά και το κάλεσμα προς το αναγνωστικό κοινό και τους εργαζόμενους για συμπαράσταση στην κλαδική απεργία της 15ης Μάη.

Τετάρτη 2 Μαΐου 2012

Βρες ένα λόγο για να μην κάνεις απεργία…


 προκήρυξη του ΣΥΒΧΑ για την Απεργία της 15ης Μάη στον κλαδο του βιβλίου


[εδώ θα βρείτε την προκήρυξη σε .pdf για εκτύπωση και μοίρασμα από όλους μας στους χώρους δουλειάς μας]
____________

Βρες ένα λόγο για να μην κάνεις απεργία…

- Μήπως να μη ρισκάρω να «μπω στο μάτι» του αφεντικού; Να αποφύγω την απόλυση, να βολευτώ με ό,τι μπορώ…

Η εποχή του «εγώ ελπίζω να τη βολέψω» έχει τελειώσει οριστικά. Όσο δεν λέμε τα δικά μας όχι, τόσο τα αφεντικά «βρίσκουν και τα κάνουν». Μπροστά στη γενικευμένη και οργανωμένη επίθεση των εργοδοτών, κανείς δεν είναι πια εξασφαλισμένος από απολύσεις, περικοπές και εκβιασμούς. Είναι σημαντικό, περισσότερο παρά ποτέ, όλοι και όλες μαζί να αντιστεκόμαστε καθημερινά στους χώρους εργασίας και να δείχνουμε ότι δεν υποτασσόμαστε στη μοίρα που μας επιφυλάσσουν. Όσο προωθείται ο ανταγωνισμός μεταξύ των εργαζομένων (αλλά και των ανέργων), τόσο πρέπει να συσπειρωνόμαστε και να απαντάμε συλλογικά για να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας.

- Είναι όμως δυνατόν να αρνηθώ την ατομική σύμβαση που με εξασφαλίζει κάπως; Μπορώ να ζητάω αυξήσεις σε μισθούς ή υπογραφή συλλογικών συμβάσεων;

Εάν στους εργασιακούς μας χώρους μπορέσουμε να χτίσουμε έναν τρόπο συνεύρεσης μεταξύ μας ως συνάδελφοι, εάν προσπαθήσουμε να κρατάμε μια συλλογική στάση απέναντι στα προβλήματά μας, τότε ναι, μπορούμε να βάλουμε φραγμό στο νέο εργασιακό μοντέλο των ατομικών συμβάσεων και του κοινωνικού κανιβαλισμού. Δεν είναι δα και έγκλημα να διεκδικούμε συλλογικές διαπραγματεύσεις και να αξιώνουμε μισθούς που να καλύπτουν τις ανάγκες μας.

- Ναι, αλλά η επιχείρηση εδώ και καιρό πάει χάλια. Μήπως να υπομείνω κι εγώ κάποιες θυσίες για το καλό της, ώστε να βγούμε από το αδιέξοδο;

Είδαμε και τις εταιρίες που συνεχίζουν να κάνουν τζίρο ή να επεκτείνονται, πώς διστάζουν να μειώσουν μισθούς ή να απολύσουν υπαλλήλους… Σήμερα, καλούμαστε να πληρώσουμε εμείς τη δική τους κρίση, χθες όμως δεν μοιραστήκαμε τα κέρδη τους. Όταν μιλάνε για θυσίες, εννοούν την εξασφάλιση της κερδοφορίας τους με τη μείωση των μισθών. Καταργούν εργασιακά κεκτημένα που έχουμε κατακτήσει με αγώνες. Αντί οι εργαζόμενοι να είμαστε τα θύματα, χρειάζεται να αντισταθούμε και να ανακτήσουμε το έδαφος, χρειαζόμαστε νέους αγώνες.

- Εντάξει, αλλά εδώ καταρρέουν τα πάντα, η οικονομία της χώρας κινδυνεύει. Μπορώ να κάνω εγώ κάτι από μόνος μου;

Μα κάθε φορά που το σύστημά τους, ο καπιταλισμός, βρίσκεται σε κρίση, οι πολιτικοί και οικονομικοί εκφραστές του, στο όνομα της “εθνικής ενότητας”, ζητούν από τους εργαζόμενους να “σώσουν την κατάσταση”. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι σε τέτοιες εποχές είναι που πρέπει να κινητοποιούμαστε συλλογικά, να παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας, να προτάσσουμε τους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες, με αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια, ακόμα και στο μικροπεριβάλλον μας, στο χώρο που εργαζόμαστε και συναντάμε τους συναδέλφους μας.

Τι κάνουμε

Στη σημερινή πραγματικότητα της άγριας λιτότητας, του αυταρχισμού και του κοινωνικού κανιβαλισμού, δεν μας μένει παρά να αρνηθούμε αυτήν την πραγματικότητα. Εμείς επιλέγουμε να μην υποκύψουμε στους εκβιασμούς των αφεντικών για μειώσεις στους -ήδη ανεπαρκείς για τις ανάγκες μας- μισθούς. Οι εργοδότες του κλάδου αποφεύγουν την υπογραφή κλαδικής σύμβασης ενώ στήνουν νέο σωματείο (ΕΝΕΛΒΙ). Κάθε ατομική διαπραγμάτευση οδηγεί στον ανταγωνισμό μεταξύ μας και υπονομεύει κάθε σχέση συναδελφικότητας και αλληλεγγύης. Στο νέο κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο που προωθούν, προσπαθούν να μας χωρίσουν σε επισφαλείς εργαζόμενους και ανέργους, σε φτωχούς και φτωχότερους. Η δική μας απάντηση είναι οι συλλογικοί αγώνες για την αξιοπρέπειά μας, για να μη ζήσουμε σαν δούλοι, για να οικοδομήσουμε μία νέα κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

Κυριακή 8 Απριλίου 2012

Νέο blog του Σωματείου Υπαλλήλων Βιβλίου και Χάρτου Θεσσαλονίκης

Αλλά η επανάσταση είναι συστηματική. 
Ακόμα, ταξιδεύει μέσα στο καθαρτήριο. 
Κάνει τη δουλειά της μεθοδικά...
Και όταν έχει ολοκληρώσει το δεύτερο μισό της προκαταρκτικής της εργασίας,
η Ευρώπη θα αναπηδήσει απ' το κάθισμά της και θα φωνάξει: 
έσκαψες καλά, γερο- τυφλοπόντικα!

Κ. Μαρξ, 18η Μπρυμαίρ



Μετά από απόφαση της συνέλευσης του σωματείου μας (στις 4/4), αποφασίστηκε η υποστήριξη του διαλόγου, των θέσεων και των δράσεων μας και ηλεκτρονικά στο διαδίκτυο.

Κάπως έτσι ξεκινά από σήμερα το ιστολόγιο Βιβλιοπόντικας, με νέα, ανακοινώσεις και δράσεις από το Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου & Χάρτου Θεσσαλονίκης.

Στη σελίδα μας θα βρείτε ήδη αρκετές από τις πρόσφατες δράσεις και ανακοινώσεις μας, ενδιαφέροντα θέματα γύρω από τον κλάδο του βιβλίου, καθώς και γνώμες και προτάσεις συναδέλφων.

Στη δεξιά στήλη μπορείτε να περιηγηθείτε σε παλαιότερες αναρτήσεις, στις διάφορες κατηγορίες -με βάση τις ετικέτες- δημοσιεύσεων, να δείτε τα δημοφιλέστερα θέματα, να αυξήσετε τη γραμματοσειρά για πιο άνετη ανάγνωση και να γίνεται μέλη του ιστολογίου, για πιο στενή παρακολούθηση του Βιβλιοπόντικα.

Γιατί μπορεί με τον τυφλοπόντικα να έχουμε απλά μια συγγένεια, αλλά πρέπει να σκάψουμε κι εμείς καλά ανάμεσα στις βιβλιοθήκες...

Δευτέρα 2 Απριλίου 2012

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, ΟΛΑ ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ


ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΧΑΡΤΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ 4 ΑΠΡΙΛΗ 6μμ ΣΤΟ ΕΚΘ


Δύο χρόνια διαρκούς επίθεσης ενάντια στους εργαζόμενους, δύο χρόνια διαρκούς κινητοποίησης των εργαζομένων ενάντια στα αντεργατικά μέτρα. Δεν πρόκειται απλά για χειροτέρευση, έστω και μεγάλη, των όρων εργασίας και διαβίωσης του λαού. Δεν πρόκειται για μια στενωπό που θα διαρκέσει κάποια χρόνια, έστω και πολλά, και μετά θα επανακάμψουμε. Πρόκειται για ιστορική ανατροπή των όρων ύπαρξης της εργατικής τάξης. Μας γυρνάνε στο1850 για να δουλεύουμε από ήλιο σε ήλιο, για ένα κομμάτι ψωμί. Αλλιώς, μας πετάνε στην ανεργία και την περιθωριοποίηση μιας και το σύστημα δεν μας χρειάζεται όλους.

Με το νέο μνημόνιο που ψηφίστηκε στις 12 Φλεβάρη, ενώ η Βουλή πολιορκούνταν από εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές, οι εργοδότες έχουν τη δυνατότητα να μειώσουν τις αποδοχές των εργαζομένων μονομερώς στα όρια που ορίζουν οι κλαδικές συμβάσεις ακόμα και χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του εργαζόμενου. Για τον κλάδο μας αυτό πρακτικά σημαίνει πως μετά τις 14/5, οπότε και τελειώνει η λεγόμενη μετενέργεια, οι αποδοχές μας μπορούν να «κλειδώσουν» στα κατώτατα όρια της κλαδικής σύμβασης του 2010-2011 για όσους εργοδότες συμμετέχουν στις εργοδοτικές οργανώσεις ή σε αυτή του 2009 για όσους δεν συμμετέχουν (ήδη το 30% των αφεντικών του κλάδου έχουν αποχωρήσει από τις εργοδοτικές ενώσεις τους). Για την ακρίβεια ο μισθός μας πλέον θα υπολογίζεται στο κλιμάκιο που αντιστοιχεί στα χρόνια προϋπηρεσίας μας στον ίδιο ή άλλο εργοδότη και θα παγώνει σε αυτό το επίπεδο για όσο χρόνο η ανεργία θα είναι ανώτερη του 10%. Και αυτό, το λεγόμενο επίδομα ωρίμανσης, είναι ένα από τα 4 επιδόματα που αναγνωρίζονται. Tα υπόλοιπα 3 είναι το επίδομα πτυχίου, το επίδομα τέκνων (για όσους έχουν από 2 παιδιά και πάνω) και το επίδομα επικινδυνότητας. Και βέβαια ούτε λόγος να γίνεται για επιχειρήσεις που δεν εφαρμόζουν την κλαδική μας σύμβαση αφού ειδικά για αυτούς τους συναδέλφους το σενάριο γίνεται ακόμα χειρότερο καθώς οι αποδοχές τους μπορούν να προσαρμοστούν στη μείωση του 22% του βασικού μισθού που ορίζει η τελευταία Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση.

Πέμπτη 22 Μαρτίου 2012

Παρέμβαση του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Αττικής στη “συν οδοιπορία” των εργοδοτών μας…

Ως Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Αττικής σήμερα Τετάρτη 21/3 προχωρήσαμε σε παρέμβαση στην “ΣΥΝ ΟΔΟΙΠΟΡΙΑ - ΑΛΛΗ ΔΙΑ-ΜΑΡΤΥΡΙΑ” που γίνεται με πρωτοβουλία-συμμετοχή μεγάλης μερίδας των εργοδοτών του κλάδου μας και μέρος του “πνευματικού κόσμου” του τόπου στο πλαίσιο της “παγκόσμιας ημέρας ποίησης” [βλ.http://www.21martiou.blogspot.com ]



από το πρωί κολλήθηκαν αφισάκια και στη συνέχεια πετάχτηκαν και μοιράστηκαν τρικάκια στα σημεία από όπου ήταν να ξεκινήσει και να περάσει (και να σταθμεύσει) η “συν οδοιπορία” τους

> τα αφισάκια και τα τρικάκια εμφανίζονται παρακάτω:


Τετάρτη 21 Μαρτίου 2012

Μία άλλη δια-μαρτυρία

όταν τα αφεντικά μας βγαίνουν στο δρόμο...

pic.twitter.com/aOCQDbDh

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω βαρεθεί. 

Με πρωτοβουλία της αλυσίδας ΙΑΝΟΣ συγκεντρώθηκαν δεκάδες υπογραφές και συμμετοχές εκδοτών, βιβλιοπωλών και ανθρώπων της τέχνης και του πολιτισμού να διοργανώσουν, λένε, μια δια-μαρτυρία. Σκοπός τους, όπως οι ίδιοι διατείνονται: "Σας καλούμε όλες και όλους, σε μια ΑΛΛΗ διαμαρτυρία: στις 21 Μαρτίου συνθήματά μας ας γίνουν τα ποιήματα, αναφορά μας οι Ποιητές μας, πλακάτ μας οι στίχοι που μπορούν να γεννήσουν έναν άλλο στοχασμό, ένα άλλο μέλλον μέσα από το παρόν και το παρελθόν μας. Μια διαδήλωση υπεράσπισης ενός Πολιτισμού που δεν κρίνεται από την Κρίση, που όταν μνημονεύεται απαντά, με το δικό του τρόπο, στα όποια Μνημόνια…".

Για να δούμε όμως τι είναι ο "Πολιτισμός" με το Π κεφαλαίο που πρεσβεύει αυτή η πρωτοβουλία. Μέσα στο πλήθος των υπογραφών, μερικές ξεχωρίζουν: οι υπογραφές των μεγαλοεκδοτών και των μεγάλων βιβλιοπωλείων (Πατάκης, Ψυχογιός, Ιανός,Μεταίχμιο, Καστανιώτης κ.α.). Σε αυτά λοιπόν τα ευαγή ιδρύματα υλοποιείται ένας "Πολιτισμός που δεν κρίνεται από τη Κρίση". Ένας "Πολιτισμός" όμως που εκμεταλλεύεται κάθε αντεργατικό μέτρο των τελευταίων ετών, με αφορμή και δικαιολογία τη κρίση. Οι εργαζόμενοι στα βιβλιοπωλεία, τους εκδοτικούς οίκους και τις αποθήκες ακόμη μετράμε τις πληγές αυτού του "Πολιτισμού":
18 απολύσεις στον Ελευθερουδάκη, μετατροπή των συμβάσεων από πλήρεις σε μερικές σε 40 άτομα στον Παπασωτηρίου και σε εκ περιτροπής
άλλων 4, 8 απολύσεις στον Π.Κυριακίδη, απολύσεις στον Λιβάνη, στον Πατάκη, την Κέρκυρα και τον Σαββάλα, συνδικαλιστική δίωξη εργαζομένου στον Ιανό, part-time στον Καστανιώτη και πόσα άλλα μικρά και μεγάλα χτυπήματα στις ζωές μας.

Αποκορύφωμα η κίνηση των μεγαλοεκδοτών, μόλις τις προηγούμενες ημέρες. Αθόρυβα και σε αντίθεση με τις "διαμαρτυρίες" τους περί κρίσης και συναφών δαιμονίων, τα "πολιτισμένα" μας αφεντικά αποχωρούν από τις εργοδοτικές ενώσεις. Στόχος τους να εκμεταλλευτούν στο έπακρο της δυνατότητες που τους δίνει το νέο νομικό πλαίσιο, να μην κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να μην υπογραφεί ποτέ νέα κλαδική σύμβαση. Προτεραιότητα τους είναι να δουλεύουμε χωρίς σύμβαση, χωρίς δικαιώματα, διαλυμένοι στις ατομικότητές μας με 400 κ 500 ευρώ! Σε τι διαφέρει αυτό από τις επιδιώξεις της τρόικας και της κυβέρνησης; Γιατί ακριβώς "δια-μαρτύρονται" οι έμποροι που λυμαίνονται τον κλάδο του βιβλίου, χτίζοντας περιουσίες πάνω στην διαπλοκή με το πολιτικό κατεστημένο και την υπερκμετάλευση των κόπων μας; Κι όμως τολμούν να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τα καμμένα νεοκλασικά, αυτοί που εκδίδουν (παιδικά και άλλα) βιβλία στα κάτεργα παιδικής εκμετάλλευσης στην Ασία, που "όλοι μαζί τα φάγανε" από τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις (sic) όπως εύσχημα ονομάζουν το μεγάλο φαγοπότι του "Πολιτισμού", αυτοί που "αγωνίζονται" να γίνει η μαύρη εργασία καθεστώς στον κλάδο μας. Μιλούν για βία, αυτοί που στρώνουν το δρόμο στη φτώχεια και την εξαθλίωση, εκατοντάδων εργαζομένων ενός ολόκληρου κλάδου. Και πρέπει να ξέρουμε, πως η φτώχεια είναι η μεγαλύτερη βία.

Με αυτόν το "πολιτισμό" κι αυτή τη "δια-μαρτυρία" οι εργαζόμενοι στο χώρο του βιβλίου δε θέλουμε να έχουμε καμία σχέση.

Όσο για τους συγγραφείς, τους ποιητές και τους καλλιτέχνες, έχουμε να τους πούμε το εξής:
Αν δεν θέλετε η ιστορία να σας θυμάται σαν γουργουρίζοντες στιχοπλόκους στην αγκαλιά της εξουσίας, κάντε ένα βήμα κι αποσύρετε την υπογραφή σας από αυτή τη φιέστα της υποκρισίας. Για όσους από εσάς δεν βολεύεστε στους καναπέδες των μεγαλοεκδοτών και των υπουργών, κάντε ένα βήμα και μιλήστε για τη ζωή: για την αγωνία του άνεργου, για τα ματαιωμένα όνειρα της νεολαίας, την ελπίδα του εξεγερμένου, τον αγώνα του εργάτη. Έτσι μόνο μπορεί να γίνει "ημέρα της Ποίησης", η κάθε μας μέρα.

Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου & Χάρτου Θεσσαλονίκης

Δευτέρα 19 Μαρτίου 2012

Poetry Parade


Σχόλιο του Παραναγνώστη: 

Αναδημοσιεύουμε από το blog Dies Brumalis ένα «πολιτισμένο» και παράξενα ταιριαστό με την καταχνιά του ονόματός του κείμενο - σχόλιο για την παρέλαση (συν- οδοιπορία τη λένε) της 21ης Μαρτίου, Ημέρας της Ποίησης όπως την ανακοίνωσαν δύο περιοδικά ποίησης μαζί με εκδοτικούς οίκους και χώρους «πολιτισμού». Η ίδια η ιδέα της «Ημέρας της Ποίησης» θα έφτανε για να μας πείσει για την απουσία της ποίησης και την παρουσία «ποιητών» που σαρώνουν τα κρατικά βραβεία και συναγελάζονται ως ποιητικά καλλωπιστικά με την μπουρζουαζία και το πολιτικό προσωπικό της. Προς επίρρωση, η ανακοίνωση που εξέδωσαν οι διοργανωτές βοά ότι, δυστυχώς, βρισκόμαστε μπροστά στην αντίληψη της ποίησης ως κάποιου είδους υπερχρονικής και υπερταξικής ενασχόλησης, και του πολιτισμού γενικά ως προνομιακού πεδίου άσκησης των δικαιωμάτων μιας πεφωτισμένης ελίτ του καλού γούστου. Με άλλα λόγια παραγράφουν δια μιας την συνενοχή της αστικής κουλτούρας- την οποία και αντιπροσωπεύει αυτή η συμπαράταξη ή ταυτοπροσωπία ποιητών, καλλιτεχνών και επιχειρηματιών- στην λειτουργία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και από 'κει κατευθείαν στην παραγωγή της καπιταλιστικής κρίσης που δήθεν ξορκίζουν. Πολύ περισσότερο ποζάρουν σαν ένα είδος Laïque ιερατείου σηκώνοντάς μας το δάχτυλο (ότι η κρίσις δια τας αμαρτίας ημών ενέσκυψε δριμεία) και καλώντας μας να διορθωθούμε: Η κίνηση αυτή είναι ένας δρόμος για μια άλλη πολιτική, για μια άλλη ηθική, για μια άλλη πολιτιστική συμπεριφορά. Αν αυτά προηγηθούν, θα έρθει και μια άλλη οικονομία» πιστεύει ο Κώστας Γκοβόστης, εκ των διοργανωτών όπως διαβάζει κανείς στο Βήμα. Λοιπόν εγώ, δεν θα είμαι καθόλου ψύχραιμος όπως το σχόλιο που αναδημοσιεύω, τους καταδικάζω στο βλέμμα του Μαγιακόφσκι και τους στέλνω πακέτο στον Wolf Biermann (Μτφ: Δ. Κούρτοβικ):

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω βαρεθεί. 

ΜΕΓΑΛΟΡΡΗΜΟΣΥΝΗ

«Ο Κύκλος Ποιητών, τα περιοδικά Poetix και Ποιητικά, οι εκδόσεις Μικρή Άρκτος και η αλυσίδα πολιτισμού IANOS καλούν ποιητές, συγγραφείς, ηθοποιούς, καλλιτέχνες, εκδότες αλλά και κάθε πολίτη σε συν οδοιπορία / δια-μαρτυρία, την Τετάρτη 21 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, με όπλο την Ποίηση ενάντια στην Κρίση.Σας καλούμε όλες και όλους, σε μια ΑΛΛΗ διαμαρτυρία: στις 21 Μαρτίου συνθήματά μας ας γίνουν τα ποιήματα, αναφορά μας οι Ποιητές μας, πλακάτ μας οι στίχοι που μπορούν να γεννήσουν έναν άλλο στοχασμό, ένα άλλο μέλλον μέσα από το παρόν και το παρελθόν μας. Μια διαδήλωση υπεράσπισης ενός Πολιτισμού που δεν κρίνεται από την Κρίση, που όταν μνημονεύεται απαντά, με το δικό του τρόπο, στα όποια Μνημόνια…»

Παρασκευή 16 Μαρτίου 2012

Aποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Αττικής

 

Για τη νέα κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα που διαμορφώνεται

Δύο χρόνια διαρκούς επίθεσης ενάντια στους εργαζόμενους, δύο χρόνια διαρκούς κινητοποίησης των εργαζομένων ενάντια στα αντεργατικά μέτρα. Δεν πρόκειται απλά για χειροτέρευση, έστω και μεγάλη, των όρων εργασίας και διαβίωσης του λαού. Δεν πρόκειται για μια στενωπό που θα διαρκέσει κάποια χρόνια, έστω και πολλά, και μετά θα επανακάμψουμε. Πρόκειται για ιστορική ανατροπή των όρων ύπαρξης της εργατικής τάξης. Μας γυρνάνε στο 1850 για να δουλεύουμε από ήλιο σε ήλιο, για ένα κομμάτι ψωμί. Αλλιώς, μας πετάνε στην ανεργία και την περιθωριοποίηση, στα αζήτητα της καπιταλιστικής χωματερής, μιας και το σύστημα δεν μας χρειάζεται όλους.

Ο καπιταλισμός μας λέει ωμά πως, το μόνο που μπορεί να μας προσφέρει είναι η φτώχεια, η μακροχρόνια ανεργία, η εξαθλίωση, η στέρηση, ο πόλεμος. Αυτό που εμείς θέλουμε καμία σχέση δεν έχει με τις «παλιές καλές μέρες», με την ψεύτικη ευδαιμονία των δανείων και των πιστωτικών καρτών, με την «ευτυχία» του στρες και της αποξένωσης, με την «αφθονία» της κατανάλωσης και της οικολογικής καταστροφής. Η ισχυρή Ελλάδα της Ολυμπιάδας, του ξεζουμίσματος των μεταναστών, η Ελλάδα που πουλά τσαμπουκά στα Βαλκάνια και στέλνει στρατό στο Αφγανιστάν και στη Σομαλία ποτέ δεν ήταν το όραμά μας. Η Ελλάδα της ευημερίας των δεικτών και της αφασίας των τηλε-παραθύρων ήξερε καλά να κρύβει τη δυστυχία των ανθρώπων. Αυτή η Ελλάδα ευτυχώς χρεοκόπησε! Δεν την αναπολούμε. Παλεύουμε για μια άλλη κοινωνία που στο κέντρο της θα έχει τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες.

Τετάρτη 14 Μαρτίου 2012

Έχει πέσει πείνα λέμε

του βα.αλ. 



Μα πολύ πείνα... Ο ποιητής, ο καλλιτέχνης, ο λογοτέχνης πια είναι αναγκασμένος να βγάλει το χειμώνα με κρεμμύδια, να παλέψει με το βάκιλο του Κοχ στα ανήλιαγα υπόγεια που χωρίς θέρμανση και κάτω από το φως ενός κλεμμένου κεριού από ένα ξωκλήσι βουτάει την πένα στις φλέβες του και καταθέτει τις αγωνίες του στο πλευρό του χειμαζόμενου μας λαού. Απέναντι σε αυτή την παλιοκατάσταση η αλυσίδα πολιτισμού Ιανός αποφασίζει να πάρει τα όπλα... Όχι βεβαια το ξίφος αλλά την πένα. Η οποία ως γνωστόν είναι δυνατότερη από το ξίφος. Και έτσι θα βγει στους δρόμους να κάνει δια-μαρτυρία... Μαζί της πλήθος μικρο- και μεγαλοαφεντικών του χώρου του βιβλίου οι οποίοι βέβαια τόσα χρόνια ήταν στο πλάι του εργαζόμενου και τον φρόντιζαν παρέχοντας τους εργασία και οι οποίοι όλοι τους έχουνε συμβάλλει τα μάλα στον ελληνικό πολιτισμό εκδίδοντας σκουπίδια.

Ρε δε γαμιέστε... (Που γαμιέστε γιατί πια η νοικοκυρούλα ή η iwannabe-ανθυποσελέμπριτι-αλλά-διαβάζω-και-λογοτεχνία ή ο η-δουλειά-μου-είναι-να-πουλάω-εξυπνάδα-στους-πελάτες-και-δεν-γίνεται-στο-γραφείο-μου-να-μην-έχω-έναν-Κοέλιο-ή-έναν-Γιάλομ δεν την βγάζουνε πλέον και σιγά μην τρέχουνε να αγοράζουνε το τελευταίο μπεστ σέλλερ με 25 ευρώ...).

Για να μην αναφέρω τις κόνξες με τα πανεπίστημια και πως διάφοροι εκδοτικοί οίκοι έχουνε συνεισφέρει στον πολιτισμό...


Αλλά ξέχασα... Ο Πετσόπουλος έχει μια αναρχοχαρούμενη κολλεκτίβα και όχι επιχείρηση...

Καμμιά φορά ο ήχος της κατάρρευσης ηχεί πολύ όμορφα στα αυτιά μας.

Κατα τ' άλλα;

Το Μ-Λ ΚΚΚ (μ-λ) επιτέλους ενώνεται, το Δεν Πληρώνω κατεβαίνει στις εκλογές, όλοι κάνουνε κόμματα, η αριστερά ζει στον κόσμο της σοκοφρέτας, το παρακράτος στήνει νέους μηχανισμούς...


Και η ζωή κυλούσε ήρεμα στο στρουμφοχωριό.

Το κοινωνικοιστορικό γίγνεσθαι στον ελλαδικό χώρο μπαίνει πλεόν σε μία νέα φάση του.


Καλώς ήρθατε επιτέλους στον καπιταλισμό.


Τις αγάπες μου.

Δευτέρα 12 Μαρτίου 2012

ΤΑΞΙΚΗ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ


Ζούμε κρίσιμες στιγμές για το σύνολο της εργατικής τάξης. Η επίθεση που δεχόμαστε έχει ξεπεράσει κάθε ιστορικό προηγούμενο και απειλεί να καταστρέψει κάθε έννοια δικαιώματος γνωρίσαμε από την μεταπολίτευση και μετά. Με μια άλλη έννοια θα μπορούσε να πει κανείς πως ζούμε μια νέα μεταπολίτευση.

Για τα αφεντικά και το πολιτικό τους προσωπικό, οι σκοποί  για να βγει το σύστημα τους από την κρίση είναι σαφή κι ευδιάκριτα. Πρέπει για να περπατήσει ξανά η οικονομία τους να θυσιαστούν οι εργαζόμενοι, η κοινωνική πρόνοια, η περίθαλψη, η ασφάλιση, οι μισθοί. Για να αναπνεύσουν τα χρηματιστήρια και οι αγορές πρέπει να βυθιστεί ακόμη περισσότερο η κοινωνική πλειοψηφία στην ανεργία, στην φτώχεια, στην εξαθλίωση. Και τα μέσα τους είναι γνωστά. Είναι τα μνημόνια και οι νόμοι τους, η απειλή της ανεργίας σε όποιον σηκώνει κεφάλι, τα ΜΜΕ που συκοφαντούν, οι ατομικές νέες συμβάσεις που το αφεντικό περιμένει να υπογράψουμε, ο ρουφιάνος του που κρύβεται πίσω από τη πλάτη μας, η αστυνομοκρατία και ο φόβος που κυριαρχεί στους δρόμους.

Αυτή η κατάσταση μεταφράζεται και στον χώρο μας, στον χώρο των βιβλιοπωλείων, των εκδοτικών οίκων και των αποθηκών.

Σήμερα που καταργείται η κλαδική σύμβαση, καταργείται το δικαίωμα της ευνοικότερης ρύθμισης, καταργείται ο τρόπος με τον οποίο πουλούσαμε το μοναδικό εμπόρευμα που έχουμε στα χέρια μας, την εργατική μας δύναμη, και γυρνάμε σε εποχές πρό του 1911. Και αυτό ήδη  σημαίνει μια διαφορετική, πολυ χειρότερη πραγματικότητα στους χώρους εργασίας, αλλά και μια διαφορετική πραγματικότητα για το σωματείο τους κλάδου μας, το σωματείο Βιβλίου και Χάρτου Θεσσαλονίκης.
Μέχρι σήμερα, για εμάς κακώς, τα σωματεία που στις καλές περιπτώσεις δεν ήταν εργοδοτικά ελεγχόμενα, ή ανύπαρκτες κομματικές σφραγίδες, υπήρξαν ως συλλογικότητες σαν διαπραγματευτικές ομάδες σε σχέση με την συλλογική σύμβαση εργασίας, και ως ομάδες πίεσης για την τήρηση των νομικών ρυθμίσεων. Σημερα αυτό ο ρόλος τους περιορίζεται έως και εξαφανίζεται.

Ζούμε όμως σε εποχές που θα πρέπει να ξαναοορίσουμε και να ξαναφτιάξουμε από την αρχή τα δικά μας όπλα. Κι ένα απο τα όπλα είναι και  το ταξικό μαχητικό σωματείο.
Ο ρόλος του σωματείου, είναι να επανακαθοριστεί μέσα απο του αγώνες των ίδιων των μελών του, απο τους αγώνες των εργαζομένων του κλάδου.

Το σωματείο για μας, δεν είναι μια νομική υπηρεσία, όπως κάποιοι συνάδελφοι μπορεί να έχουν στο μυαλό τους. Δεν είναι μια υπηρεσία όπως π.χ. η επιθεώρηση εργασίας που κοιτάει να εφαρμόζονται οι νόμοι του κράτους. Είναι ακριβώς το αντίθετο, παλεύει για την μη εφαρμογή των κρατικών αντεργατικών νόμων και χρησιμοποιεί γι' αυτό τον σκοπό κάθε μέσο που έχει στα χέρια του, θεσμικό ή μη.


Δευτέρα 5 Μαρτίου 2012

Το ΙΚΑ «περιθάλπτει» τους εργαζόμενους…


ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ - ΧΑΡΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

Το ΙΚΑ «περιθάλπτει» τους εργαζόμενους… 
…σκοπός αυτού, η προστασία παρ’ αυτών ησφαλισμένων κατά κινδύνων, ασθενείας, αναπηρίας, ατυχήματος, γήρατος κτλ


Την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2012, ο Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Αττικής πραγματοποίησε παράσταση διαμαρτυρίας έξω από τα γραφεία της διοίκησης του ΙΚΑ. Η διαμαρτυρία αφορούσε το πρόβλημα των εργαζομένων από τις εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα που βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας. Οι 14 συνάδελφοί μας ήταν, όχι μόνο απλήρωτοι αλλά και χωρίς ασφαλιστική κάλυψη. Δεν μπορούσαν να θεωρήσουν τα βιβλιάρια ασθενείας τους, επειδή η εταιρεία δεν τους είχε κολλήσει ένσημα από τον Μάρτη του 2011. Μέσα στο 2011 τους είχαν κολληθεί 75 ένσημα, ενώ χρειάζονταν 100. Βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας από 21/6/2011 για οφειλές δεδουλευμένων. Από 5/10/2011, η εργοδοσία με μονομερή μεταβολή των συμβάσεών τους, έχει προβεί σε απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις, θεωρώντας μη νόμιμη την επίσχεση εργασίας.

Βρεθήκαμε στην Αγ. Κωνσταντίνου 8 στην Ομόνοια, τριάντα συνάδελφοι με το πανώ του Συλλόγου, με ανακοινώσεις που μοιράζονταν στους περαστικούς, με ντουντούκα για ενημέρωση. Απαιτήσαμε συνάντηση με την διοίκηση του ΙΚΑ. Ο υποδιοικητής του ΙΚΑ Διον. Πατσούρης, δέχτηκε αντιπροσωπεία των εργαζομένων στις εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, του Συλλόγου μας και από τα σωματεία που είχαν έρθει για συμπαράσταση.

Τέθηκε το ζήτημα της ασφαλιστικής κάλυψης των συναδέλφων στην προαναφερθείσα επιχείρηση, οι οποίοι έχουν κάνει καταγγελία στο τοπικό υποκατάστημα του ΙΚΑ από τα τέλη Ιανουαρίου 2012. Επίσης τέθηκε συνολικότερα το ζήτημα της ανασφάλιστης εργασίας και της εισφοροδιαφυγής που διαπιστώνεται καθημερινά στους χώρους εργασίας.   

Παρασκευή 2 Μαρτίου 2012

Το ΙΚΑ «περιθάλπτει» τους εργαζόμενους…


…σκοπός αυτού, η προστασία παρ’ αυτών ησφαλισμένων κατά κινδύνων, ασθενείας, αναπηρίας, ατυχήματος, γήρατος κτλ

Την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2012, ο Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Αττικής πραγματοποίησε παράσταση διαμαρτυρίας έξω από τα γραφεία της διοίκησης του ΙΚΑ. Η διαμαρτυρία αφορούσε το πρόβλημα των εργαζομένων από τις εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα που βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας. Οι 14 συνάδελφοί μας ήταν, όχι μόνο απλήρωτοι αλλά και χωρίς ασφαλιστική κάλυψη. Δεν μπορούσαν να θεωρήσουν τα βιβλιάρια ασθενείας τους, επειδή η εταιρεία δεν τους είχε κολλήσει ένσημα από τον Μάρτη του 2011. Μέσα στο 2011 τους είχαν κολληθεί 75 ένσημα, ενώ χρειάζονταν 100. Βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας από 21/6/2011 για οφειλές δεδουλευμένων. Από 5/10/2011, η εργοδοσία με μονομερή μεταβολή των συμβάσεών τους, έχει προβεί σε απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις, θεωρώντας μη νόμιμη την επίσχεση εργασίας.

Βρεθήκαμε στην Αγ. Κωνσταντίνου 8 στην Ομόνοια, τριάντα συνάδελφοι με το πανώ του Συλλόγου, με ανακοινώσεις που μοιράζονταν στους περαστικούς, με ντουντούκα για ενημέρωση. Απαιτήσαμε συνάντηση με την διοίκηση του ΙΚΑ. Ο υποδιοικητής του ΙΚΑ Διον. Πατσούρης, δέχτηκε αντιπροσωπεία των εργαζομένων στις εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, του Συλλόγου μας και από τα σωματεία που είχαν έρθει για συμπαράσταση.

Τετάρτη 29 Φεβρουαρίου 2012

ΣΑΜΙΖΝΤΑΤ

του Κώστα Δεσποινιάδη
όπως δημοσιεύτηκε στο Κακέκτυπο#3*

Ο B. Traven στον Μεγαλοβιομήχανο (μτφρ. Λία Γυιόκα, εκδ. Πανοπτικόν) διηγείται την ιστορία ενός ινδιάνου που κατασκευάζει και πουλά χειροποίητα καλαθάκια. ΄Ενας αμερικάνος έμπορος, γοητευμένος από την ομορφιά των καλαθιών και εξημμένος από την χαμηλή τους τιμή καταστρώνει ένα κλασικό καπιταλιστικό σχέδιο. Υπολογίζει πόσο μπορεί να ρίξει την τιμή αγοράς παραγγέλνοντας μεγάλες ποσότητες από τον ινδιάνο και ακολούθως να τα πουλήσει με μεγάλο περιθώριο κέρδους σε έναν ζαχαροπλάστη στη Νέα Υόρκη. Το άψογα προϋπολογισμένο σχέδιο του αμερικανού εμπόρου, όμως, σκοντάφτει σε ένα απρόβλεπτο εμπόδιο. Την προκαπιταλιστική λογική του ινδιάνου, ο οποίος αρνείται την «προσφορά» να παραδώσει μία τεράστια ποσότητα καλαθιών. Η αφοπλιστική απάντηση, ένα απόσταγμα ρομαντικής αντικαπιταλιστικής κριτικής, βάζει τέλος στα σχέδια του αμερικανού εμπόρου: «Τα καλαθάκια μου πρέπει να τα φτιάξω με τον τρόπο μου. Με το τραγούδι και με την ψυχή μου τα υφαίνω. Αν τα έφτιαχνα σε τόσο μεγάλες ποσότητες δεν θα μου έφτανε ούτε η ψυχή ούτε τα τραγούδια μου να τους δώσω. Το ένα δεν θα ’χε καμιά διαφορά απ’ το άλλο κι αυτό θα μου ράγιζε την καρδιά. Το καθένα τους έρχεται με το τραγούδι που ακούω κάθε πρωί που ανατέλλει ο ήλιος, που αρχίζουν τα πουλιά να κελαηδούν και που οι πεταλούδες έρχονται να καθήσουν στα καλάθια μου. ΄Ετσι, κάθε μέρα βρίσκω μέσα τους καινούργια ομορφιά, αφού, να, οι πεταλούδες αγαπούν τα καλάθια μου και τα ωραία τους τα χρώματα. Γι’ αυτό κι έρχονται και κάθονται, γι’ αυτό κι εγώ μπορώ να φτιάξω τα καλάθια βλέποντας τις πεταλούδες» 

Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2012

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ - ΟΛΑ ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ!



του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου & Χάρτου Αττικής

Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, νέοι, συνταξιούχοι, μαθητές, φοιτητές, άνεργοι πλημμύρισαν τους δρόμους και τις πλατείες γύρω από το Σύνταγμα στην Αθήνα αλλά και όλες τις πόλεις το απόγευμα της Κυριακής 12 Φλεβάρη για να δηλώσουν ένα μεγάλο ΟΧΙ στο δεύτερο -ακόμα πιο βάρβαρο Μνημόνιο- και στη δανειακή σύμβαση-λαιμητόμο για τα εργατικά δικαιώματα. Αυτή ήταν η απάντηση του αγωνιζόμενου λαού απέναντι στην τρομοκρατία που εξαπέλυσε ο πρωθυπουργός Παπαδήμ(ι)ος και συνολικά η λαομίσητη κυβέρνησή του με την πλήρη στήριξη των ΜΜΕ.

Και τι δεν είπαν! Πως θα πεινάσουμε, πως δεν θα έχουμε φάρμακα, πως δεν θα υπάρχει πετρέλαιο, πως θα είναι άδεια τα ράφια των σουπερμάρκετ... Προβάλλοντας κάθε είδους εκβιαστικό δίλημμα προσπάθησαν να πνίξουν τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση στα αδιέξοδα κανάλια του φόβου και της παραίτησης. Μέχρι πως οδηγούμαστε σε εμφύλιο, είπαν. Στην κοινωνία υπάρχει διχασμός. Από τη μια είμαστε εμείς, όλος ο εργαζόμενος λαός, ενωμένος ενάντια στα σχέδια τους και από την άλλη βρίσκονται αυτοί, οι καπιταλιστές και τα τσιράκια τους, οι πολιτικοί.

Κι όταν ο κόσμος τους αγνόησε προκλητικά και ξεχύθηκε στους δρόμους -σε μια από τις πιο μαζικές διαδηλώσεις μετά την απελευθέρωση του ’44-, η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου, τα κόμματα που τη στηρίζουν (ΠΑΣΟΚ–ΝΔ–ΛΑΟΣ–ΔΗΣΥ), η ΕΕ, το ΔΝΤ, το κεφάλαιο και τα ΜΜΕ πανικόβλητοι, κατέφυγαν για άλλη μια φορά στη γνωστή συνταγή: στο όργιο βίας, στην ωμή καταστολή, στον πρωτοφανή χημικό πόλεμο, που αποτελούν το τελευταίο χαρτί ενός συστήματος που καταρρέει από τη λαϊκή οργή.