Οι σύγχρονοι σκλάβοι της Amazon

Στιγμιότυπο από το ρεπορτάζ του ARD

Σάλο έχει προκαλέσει στη Γερμανία το ντοκιμαντέρ του ARD που καταγγέλλει ότι η Amazon προσέλαβε προσωπικό ασφαλείας που σχετίζεται με νεοναζιστική οργάνωση για να εκφοβίζει τους αλλοδαπούς υπαλλήλους της.

Στο ντοκιμαντέρ καταγράφεται η πολιτική της Amazon απέναντι στους 5.000 υπαλλήλους από όλη την Ευρώπη που προσέλαβε για να εργαστούν προσωρινά στα κέντρα συσκευασίας και διανομής στη Γερμανία.Όπως φαίνεται ξεκάθαρα, στα ξενοδοχεία όπου διέμεναν οι εργάτες, είναι διαρκώς παρόντες φύλακες από την εταιρεία HESS Security, οι οποίοι φορούν μαύρες στολές, μπότες και έχουν όλοι στρατιωτικού τύπου κούρεμα. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι φύλακες προσελήφθησαν για να "διατηρούν την τάξη".

Μάλιστα, προβλήθηκε φωτογραφικό υλικό που αποδείκνυε ότι οι φύλακες συχνά έψαχναν στα υπνοδωμάτια και τις κουζίνες όπου διέμεναν οι εργάτες, οι οποίοι σε μαρτυρίες τους εμφανίζονται φοβισμένοι. Σύμφωνα με μία ισπανίδα, οι φύλακες τους έλεγαν ότι εκείνοι είναι ο νόμος. Μία άλλη γυναίκα κατήγγειλε ότι την πέταξαν έξω από το δωμάτιο που μοιραζόταν με άλλες πέντε επειδή στέγνωσε τα ρούχα της στο καλοριφέρ.

Αρκετοί από τους φύλακες φαίνεται να φορούν ρούχα βερολινέζικης φίρμας που έχει ταυτιστεί με την ακροδεξιά στη Γερμανία ενώ υποσημειώνεται ότι η Amazon έχει σταματήσει να πουλά τα ρούχα της συγκεκριμένης εταιρείας από το 2009. Οι ρεπόρτερ που επιμελήθηκαν το ντοκιμαντέρ ανέφεραν ότι οι φύλακες της HESS τους έδιωξαν από τα ξενοδοχεία όπου διέμεναν μαζί με τους εργάτες όταν διαπίστωσαν ότι είχαν κάμερες πάνω τους και καθώς αρνήθηκαν να τους παραδώσουν το υλικό, τους κράτησαν επί μία ώρα πριν παρέμβει η αστυνομία και αφεθούν ελεύθεροι.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι εργάτες στα διαμετακομιστικά κέντρα είχαν οκτάωρες βάρδιες όπου συσκεύαζαν τα προϊόντα της εταιρείας. Φτάνοντας στη Γερμανία έμαθαν ότι θα πληρωθούν λιγότερο από όσο είχαν αρχικά συμφωνήσει αλλά δεν είχαν επιλογή καθώς εάν αρνούνταν θα έπρεπε να επιστρέψουν στις πατρίδες τους.

Παρά την αίσθηση που προκάλεσε το ρεπορτάζ και το γεγονός ότι η ιστοσελίδα της Amazon στο Facebookκατακλύστηκε από παράπονα, δεν υπήρξε επίσημο σχόλιο από την HESSSecurity ή την Amazon.

(Πηγή: Independent) – enet.gr

via: Οικοδόμος

Η ταξική φύση του ναζιστικού κόμματος

Οι κρατικομονοπωλιακές μέθοδοι που τελειοποίησε ή εγκαινίασε το «1000χρονο Ράιχ» δεν ήταν τίποτε άλλο από μια παραχώρηση — συχνά, με φανερά σκανδαλώδη τρόπο— όλης της γερμανικής οικονομίας σε μια χούφτα μεγάλων επιχειρήσεων. Αυτές οι επιχειρήσεις «τσέπωσαν» τα κολοσσιαία κέρδη της στρατιωτικοποίησης και της δουλικής εκμετάλλευσης των ξένων, ιδιαίτερα «Ανατολικών» εργατών, αλλά και της λεηλασίας όλης της Ευρώπης.

Το «Εθνικό Σοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα» (Nazional-Sozialistische Deutsche Arbeiter Partei - NSDAP) ήταν πάντα και έμεινε ως το τέλος το κόμμα που εξυπηρέτησε κατά τον πιο τέλειο, ως τώρα, τρόπο τα συμφέροντα της μεγάλης αστικής τάξης, των κορυφών του μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Τέτοιο ήταν και πριν το 1933, και μετά, τέτοιο έμεινε και ως τις 9 Μάη 1945.

Αυτό φαίνεται καθαρά από το δείκτη εκείνο που ενδιέφερε πιο πολύ το μονοπωλιακό κεφάλαιο: την πορεία των κερδών. Και δεν μπορεί κανείς να μην παραδεχτεί ότι η κυβέρνηση του ΝSDAP εξασφάλισε συνθήκες εξαιρετικής σε έκταση και βάθος συσσώρευσης κερδών. Η πορεία των τελευταίων υπήρξε πράγματι θεαματική, όπως δείχνει ο παρακάτω πίνακας:

Επίσημα κέρδη επιχειρήσεων (εκατομμύρια μάρκα)

1933 1936 1938

6,6 12,2 15

Η ναζιστική 12ετία υπήρξε περίοδος ταχύτατης ανόδου των κερδών και των περιουσιών των μεγιστάνων, όπως μαρτυρούν όλα, χωρίς εξαίρεση, τα στοιχεία. Οι κρατικομονοπωλιακές μέθοδοι που τελειοποίησε ή εγκαινίασε το «1000χρονο Ράιχ» δεν ήταν τίποτε άλλο από μια παραχώρηση — συχνά, με φανερά σκανδαλώδη τρόπο— όλης της γερμανικής οικονομίας σε μια χούφτα μεγάλων επιχειρήσεων. Αυτές οι επιχειρήσεις «τσέπωσαν» τα κολοσσιαία κέρδη της στρατιωτικοποίησης και της δουλικής εκμετάλλευσης των ξένων, ιδιαίτερα «Ανατολικών» εργατών, αλλά και της λεηλασίας όλης της Ευρώπης. Αυτή η μυθικών διαστάσεων συσσώρευση — που εμφάνισε και χαρακτηριστικά παρόμοια με αυτά της περιόδου της πρωταρχικής συσσώρευσης του κεφαλαίου — εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και την εντυπωσιακή ανάκαμψη της ΟΔ Γερμανίας μετά το 1945.

Η συντριβή κάθε οργάνωσης των εργαζομένων έκανε τη δράση του NSDAP «θαυματουργή» και στον πολιτικό τομέα. Στη διάρκεια της εξουσίας του, οι εργαζόμενοι δεν διαμαρτυρήθηκαν καθόλου ή σχεδόν καθόλου. Η ένταση της εκμετάλλευσης, μόνος τρόπος δημιουργίας και ενίσχυσης του τεράστιου πολεμικοβιομηχανικού συγκροτήματος μιας ιμπεριαλιαστικής δύναμης χωρίς αποικίες, «πέρασε» ανεμπόδιστα. Αρκετά πριν από τον πόλεμο, η ελεύθερη εκλογή θέσης εργασίας είχε καταργηθεί. Σε ορισμένες κρατικές επιχειρήσεις όπως η «Οργάνωση Todt» ((Organisation Todt –OT), είχαν επιβληθεί όχι μόνο στρατιωτικοί κανονισμοί, αλλά και στρατιωτικές στολές. Τα πολιτικά κέρδη του κεφαλαίου ήταν και μακροπρόθεσμα. Καταρχήν, ο πόλεμος δεν φαίνεται να προκάλεσε σχεδόν καμιά κίνηση διαμαρτυρίας ή και απλής δυσαρέσκειας. Ενα δείγμα μας δίνει έκθεση του «Γερμανικού Μετώπου Εργασίας» (Deutsche Arbeitsfront - DAF), οργάνωσης που ήταν αρμόδια για την οργάνωση του εργατικού δυναμικού και την κίνησή του, του τέλους του 1942: «Το 1917, χάθηκαν σε πολιτικές απεργίες περίπου 2.000.000 εργατοημέρες. Το 1918, ήταν 5.000.000 εργατοημέρες. Στο πολεμικό έτος 1942, κερδίθηκαν αμέτρητα εκατομμύρια προσθέτων εργατοημερών, χωρίς να υπολογίσουμε την εργασιακή απόδοση εκατομμυρίων επιστρατευμένων ξένων εργατών» .

Και όλα αυτά, χωρίς να υπολογίσουμε ένα άλλο πολιτικό κέρδος πολύ μεγάλης, όπως αποδείχτηκε, σημασίας: την σχεδόν ολοκληρωτική εξόντωση όλων των επαναστατικών στοιχείων και την απώλεια σχεδόν κάθε επιρροής τους.

Rosa Luxemburg-Τι ζητάει ο Σπάρτακος

Στις 9 τον Νοέμβρη οι εργάτες και οι στρατιώτες γκρέμισαν το παλιό καθεστώς στη Γερμανία. Στα πεδία των μαχών στην Γαλλία, διαλύθηκαν οι αιματηρές αυταπάτες για μια παγκόσμια κυριαρχία της πρωσικής μπότας. Οι εγκληματικές συμμορίες, που άναψαν την παγκόσμια πυρκαγιά και έριξαν τη Γερμανία μέσα σε μια θάλασσα αίμα, λένε την τελευταία τους προσευχή κι ο λαός, που χρόνια εξαπατημένος είχε χάσει κάθε αίσθημα πολιτισμού, τιμής και ανθρωπισμού, μπροστά στην άβυσσο ξύπνησε από τον βαθύ του λήθαργο. Στις 9 του Νοέμβρη το προλεταριάτο ξεσηκώθηκε και σύντριψε τον άτιμο ζυγό. Οι Χοεντζόλλερν δεν ήταν τίποτε άλλο παρά οι εκπρόσωποι της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης και των γαιοκτημόνων. Η αστική τάξη με τους πολιτικούς της εκπροσώπους: να ο αληθινός ένοχος του παγκόσμιου πόλεμου στη Γερμανία, όπως και στη Γαλλία, στη Ρωσία, όπως και στην Αμερική. Οι καπιταλιστές όλων των χωρών: αυτοί είναι οι αληθινοί εμπνευστές της σφαγής τον λαών. Το ακόρεστο κτήνος, που το ματωμένο του ρύγχος καταβρόχθισε εκατομμύρια και εκατομμύρια ανθρώπινες υπάρξεις είναι ο παγκόσμιος καπιταλισμός.

Ο παγκόσμιος πόλεμος έβαλε την ανθρωπότητα μπροστά στο δίλλημα: ή συνέχιση του καπιταλισμού με άμεση προοπτική ένα νέο πόλεμο και το βύθισμα μέσα στο χάος ή ανατροπή των εκμεταλλευτών καπιταλιστών. Με τον πόλεμο η καπιταλιστική κυριαρχία και το δικαίωμα της για ύπαρξη δοκιμάστηκαν αρνητικά. Αυτή δεν είναι πιο σε θέση να σώσει την κοινωνία από την φοβερή οικονομική κατάρρευση που το ιμπεριαλιστικό όργιο άφησε πίσω του. Το μέσα της παραγωγής έχουν εκμηδενιστεί, εκατομμύρια εργάτες στους καλύτερους και πιο ζωτικούς κλάδους έχουν χτυπηθεί θανάσιμα. Όσο για κείνους που ζουν ακόμα, η αθλιότητα και η ανεργία τους περιμένει, σαρκάζοντας στο κατώφλι του σπιτιού τους.

Η εξάντληση από την πείνα και τις αρρώστιες απειλεί να καταστρέψει τη δύναμη του λαού στη ρίζα της. Η οικονομική χρεοκοπία του κράτους αγγέλλεται σαν αναπόφευκτο αποτέλεσμα της τερατώδικης μάστιγας των πολεμικών χρεών.

Για να βγούμε απ’ αυτή την αιματηρή διάλυση, να ξεφύγουμε από το εκμηδενιστικό βάραθρο, δεν υπάρχει άλλη βοήθεια, άλλος δρόμος, άλλη σωτηρία, παρά ο σοσιαλισμός. Μόνον η παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση μπορεί να βάλει τέρμα σ’ αυτό τα χάος, μπορεί να εξασφαλίσει σ’ όλους δουλειά και ψωμί. μπορεί να βάλει τέρμα στο αιματοκύλισμα των λαών, μπορεί να φέρει στην εξαντλημένη ανθρωπότητα πραγματικά εκείνο που τόσον καιρό περιμένει: την Ειρήνη και τη Λευτεριά, έναν αληθινό πολιτισμό. Κάτω η μισθωτή εργασία. Να η λύση της εποχής αυτής. Στη θέση της μισθωτής εργασίας και της ταξικής κυριαρχίας πρέπει να μπει η συντροφική δουλειά. Τα όργανα της εργασίας πρέπει να πάψουν να είναι το μονοπώλιο μιας τάξης, πρέπει να γίνουν το κοινό αγαθό όλων. Όχι πια εκμεταλλευτής, ούτε εκμεταλλευόμενος. Οργάνωση της παραγωγής και της διανομής των προϊόντων για το συμφέρον όλων. Κατάργηση των σημερινών μορφών παραγωγής, που δεν είναι παρά εκμετάλλευση και καταναγκασμός. Κατάργηση του σημερινού εμπορίου, που στηρίζεται πάνω στην απάτη και την κλοπή.

Στη θέση των εργοδοτών και των μισθωτών σκλάβων τους: ελεύθερη συνεργασία των συντρόφων της δουλειάς. Η εργασία δεν θα είναι πια βασανιστήριο για κανέναν, όταν θα είναι καθήκον για όλο τον κόσμο. Και η πείνα να μην είναι πια από σήμερα η κατάρα των εργατών, αλλά η τιμωρία των τεμπέληδων και των παράσιτων.

Για πρώτη φορά μέσα σε μια τέτοια κοινωνία θα ξεριζωθούν τα μίση των λαών και η υποταγή. Ναι! με την επαναστατική άνοδο μιας τέτοιας κοινωνίας η γη θα πάψει να ντροπιάζεται από την δολοφονία των ανθρώπων.

Και μόνο τότε θα μπορούμε να πούμε: Αυτός ο πόλεμος ήταν ο τελευταίος.

Μονοπώλια και Φασισμός: Δεσμοί αίματος που δεν παραγράφονται

του Αναστάση Γκίκα, δρ. Πολιτικών Επιστημών

Εισαγωγή

Στις εκλογές του Μάη 1928 το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας άγγιξε το ναδίρ της εκλογικής του επιρροής, συγκεντρώνοντας μόλις το 2,6% των ψήφων και έχοντας χάσει πάνω από το μισό της δύναμής του από το 1924. Δύο χρόνια αργότερα και μεσούσης της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης οι Ναζί είδαν τα ποσοστά τους να εκτοξεύονται στο 18,3%. Το 1930 όμως δεν ήταν απλά η χρονιά της εκλογικής ανάκαμψης του φασισμού στη Γερμανία. Ήταν επίσης η χρονιά όπου το γερμανικό βιομηχανικό και τραπεζικό κεφάλαιο, «γοητευμένο» από τις «λύσεις» που προσέφερε ο φασισμός στα αδιέξοδά του, άρχισε πλέον να στηρίζει ανοιχτά και αποφασιστικά το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Α. Χίτλερ.

Βεβαίως, ο φασισμός δεν υπήρξε αποκλειστικά «γερμανικό» ή «ιταλικό» φαινόμενο. Πολλά από τα κατασταλτικά μέτρα που εφαρμόστηκαν ενάντια στο εργατικό κίνημα (και την πρωτοπορία του, τους κομμουνιστές) στη Γερμανία και την Ιταλία εφαρμόστηκαν και σε μια σειρά άλλες χώρες υπό καθεστώς αστικής δημοκρατίας. Είναι άλλωστε γνωστές οι απόψεις πολλών αστών πολιτικών της εποχής, όπως π.χ. ο Τσόρτσιλ, για τον Μουσολίνι. Οι αστικές δημοκρατίες της Ευρώπης και της Αμερικής στήριξαν τότε ενεργά (και δεν «ανέχθηκαν» απλώς, όπως συχνά αναφέρεται στην αστική και οπορτουνιστική ιστοριογραφία) την άνοδο του φασισμού. Συνέδραμαν καταλυτικά στην υλικοστρατιωτική ανάκαμψη και θωράκιση της ναζιστικής Γερμανίας, είτε με πιστώσεις, είτε με επενδύσεις, είτε κάνοντας τα «στραβά μάτια» στην κατάφωρη παραβίαση της Συνθήκης των Βερσαλλιών περί εξοπλισμών κ.α.

Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν ήταν έργο μιας πλευράς αλλά προϊόν των καπιταλιστικών αντιθέσεων, δηλαδή και των δυο πλευρών. Απλώς, το «ριγμένο» από την έκβαση του Α΄ ιμπεριαλιστικού Παγκοσμίου Πολέμου γερμανικό κεφάλαιο, άρχισε να αποζητούσε εκ νέου διανομή των διεθνών αγορών, γεγονός που οδήγησε σε μεγαλύτερη όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, άρα σε έναν νέο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η αλληλεξάρτηση και αλληλοϋποστήριξη, οι στενότατοι δεσμοί που ανέπτυξαν μεταξύ τους κεφάλαιο και φασισμός, καταγράφηκαν και στοιχειοθετήθηκαν λεπτομερώς στις Δίκες της Νυρεμβέργης. Η διαβόητη «δίκη των βιομηχάνων» -άγνωστη σήμερα- θεωρήθηκε τότε ίσης σημασίας με τις δίκες των στελεχών των Ναζί, των SS, της Βέρμαχτ, κλπ. Έκτοτε καταδικάστηκε στη λήθη: οι εγκληματικές ευθύνες των μονοπωλίων για την άνοδο του ναζισμού παραγράφηκαν, τα αίτια του φασισμού και του πολέμου «επαναπροσδιορίστηκαν», τα βιβλία ιστορίας ξαναγράφτηκαν και σύντομα οι κατηγορούμενοι έγιναν κατήγοροι…

Ρότε Φάνε*

του Ιουλιανού

O ναζισμός μπορεί να ήταν μια από τις αφορμές όσο αφορά το ξέσπασμα του Β Παγκοσμίου Πολέμου, όμως η δημιουργία του ανάγετε αμέσως μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην ουσία με την λήξη του στις 11 Νοεμβρίου του 1918 όπου και έληξε ο μεγάλος πόλεμος προκαλώντας απορία στα Γερμανικά στρατεύματα μια και γνώριζαν ότι δεν είχαν υποστεί καμία ήττα.

Τότε αναπτύχθηκε, από ανώτατους αξιωματικούς, ως δικαιολογία στον στρατό η ιδέα ότι προσδόθηκαν από τους κομμουνιστές και τους Εβραίους στο εσωτερικό της Γερμανίας.

Στην Γερμανία βέβαια στο όνομα της πατρίδας και της πολεμικής παραγωγής οι εργαζόμενοι είχαν ανύπαρκτους μισθούς τα παιδιά και οι γυναίκες δούλευαν χωρίς ωράρια, και εργασιακά δικαιώματα, στις πολεμικές βιομηχανίες του Ομίλου Κρουπ ο οποίος κατασκεύαζε κανόνια για όλες τις αντιμαχόμενες παρατάξεις μαζί με την Βρετανική εταιρεία Βίκερς (Vickers), και υποβρύχια στο Κίελο. Ο Όμιλος Κρουπ ήταν και ο κύριος χρηματοδότης του Πανγερμανικού Συνασπισμού, μιας εθνικιστικής ρατσιστικής οργάνωσης.

Ωστόσο τόσο κατά την διάρκεια του πολέμου όσο και μετά εκατομμύρια Γερμανών ζούσαν μέσα στην πείνα και χιλιάδες πέθαιναν από αυτή. Ταυτόχρονα η φυματίωση και η γρίπη θέριζε.

Η αφορμή για το ξέσπασμα όμως επαναστατικών γεγονότων δόθηκε στις 28 του Οκτώβρη 1918 όταν η γερμανική στρατιωτική διοίκηση διέταξε το στόλο να επιτεθεί στους Άγγλους, τη στιγμή που ο πόλεμος είχε φτάσει στο τέλος του και οι αντιμαχόμενοι ήταν ήδη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ετσι τα πληρώματα των πλοίων αρνήθηκαν να πολεμήσουν ενώ μια αντιπροσωπεία τους πήγε στην ανώτατη διοίκηση και δήλωσε πως ο στόλος ήταν έτοιμος να αμυνθεί σε ενδεχόμενη επίθεση του εχθρού, αλλά όχι και να προχωρήσει στην άσκοπη καταστροφή του.

Την ίδια ώρα η χειροτέρευση της θέσης των εργαζομένων της Γερμανίας είτε με πόλεμο είτε χωρίς αυτόν, η πείνα και οι αρρώστιες, οι κακουχίες, δημιουργούσε δυσαρέσκεια ,πολλές διαμαρτυρίες και σε σκληρές κινητοποιήσεις. Πολλοί εργάτες άρχισαν να αμφισβητούν την «ταξική ειρήνη» που είχε επιβληθεί και με τον πόλεμο, στο όνομα της πατρίδας, μα και με τις πολλές συμφωνίες που υπέγραφε η Σοσιαλδημοκρατία με τους βιομήχανους τύπου Κρουπ.

Ντοκυμαντέρ, ” Ελληνική εργατική κοινότητα Χαϊδελβέργης (Γερμανία)”

Popout

« Η εκμετάλλευση των γερμανών είναι οπωσδήποτε κι αυτή τεράστια για τους ξένους εργάτες. Μας δίνουν τις πιο βρώμικες δουλειές και μας φοβερίζουν ότι θα επιστρέψουμε αμέσως στην Ελλάδα…»

Το ντοκιμαντέρ αυτό γυρίστηκε το 1976 από την ελληνική εργατική κοινότητα της Heidelberg (Χαϊδελβέργης), με την βοήθεια γερμανών αλληλέγγυων. Περιγράφει τη ζωή των μεταναστών της πόλης η οποία είναι ίδια με τη ζωή κάθε μετανάστη, σε κάθε τόπο κι εποχή.

Πηγή:http://ergasiakodeltio.wordpress.com/

via: Κόκκινος Τύπος

Έλληνες εκμεταλλεύονται Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία

Κατακόρυφη αύξηση παρουσιάζει η μετανάστευση άνεργων Ελλήνων με προορισμό τη Γερμανία, γεγονός το οποίο σπεύδουν να εκμεταλλευτούν ομογενείς εργοδότες. Σε μεγάλο ποσοστό, αναβιώνουν «ήθη και έθιμα» της πατρίδας, όπως η παραβίαση ωραρίων, η ανασφάλιστη εργασία και η περικοπή εισοδημάτων σε σχέση με τα αρχικώς συμφωνηθέντα. Την προσοχή σε ανώνυμες αγγελίες εφιστούν κοινότητες ομογενών, οι οποίες μιλούν ακόμη και για περιστατικά Ελλήνων μεταναστών που κοιμούνται σε αυτοκίνητα στους δρόμους. «Άλλα μου έλεγαν και άλλα βρήκα», δηλώνει 31χρονος μετανάστης στη Λειψία, ο οποίος καταθέτει την προσωπική του εμπειρία.

Στη Γερμανία, περιστατικά ανασφάλιστης εργασίας αποτελούν την εξαίρεση η οποία επιβεβαιώνει τον κανόνα της συνέπειας σε εργασιακά ζητήματα. Διαφορετική είναι η πραγματικότητα στις κοινότητες των Ελλήνων, όπου τον τελευταίο 1,5 χρόνο αυξάνονται ανησυχητικά τα κρούσματα εργασιακής εκμετάλλευσης.Παλαιότεροι ομογενείς μετανάστες οι οποίοι έχουν «στήσει» δουλειές σε πόλεις όπως το Βερολίνο και το Μόναχο, δεν τηρούν τις υποσχέσεις τους σε άνεργους Έλληνες οι οποίοι αναζητούν μία θέση εργασίας στη Γερμανία.

«Σου λένε ότι θα παρέχουν δωρεάν ένα δωμάτιο για ύπνο και μετά από 1 μήνα σε πετάνε έξω. Μιλούν για πλήρη ασφάλιση και δεν σε ασφαλίζουν καθόλου ή σε ασφαλίζουν για μερική απασχόληση. Υπόσχονται 1000 ευρώ και σου δίνουν 700 ευρώ. Και όλα αυτά με 12 ώρες δουλειά», δηλώνει ο Κ., ηλικίας 31 ετών, πάλαι ποτέ οδηγός στην Αθήνα, ο οποίος μετανάστευσε στη Γερμανία πριν από ένα χρόνο. Τονίζει ότι ανάλογες καταστάσεις συναντούν ολοένα και περισσότεροι Έλληνες μετανάστες, οι οποίοι αυξάνονται μέρα με τη μέρα.

Εικόνα από το μέλλον μας

Σχόλιο βιβλιοφρικάριος:

Η επίθεση της καπιταλιστικής κυριαρχίας ακολουθεί πρωτόγνωρους -για τα ελλαδικά τουλάχιστον δεδομένα- ρυθμούς. Σαστισμένος ο κόσμος της εργασίας παρακολουθεί τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια του, χάνει τον ορίζοντά του και απομένει να προσπαθεί να φανταστεί τον εαυτό του πώς θα εξακολουθεί να ζει μέσα στις καινούργιες συνθήκες εξαθλίωσης που διαμορφώνονται γι’ αυτόν. Την ίδια ώρα η γερμανική καπιταλιστική μηχανή κουνά το δάχτυλο και απειλεί με εξαΰλωση όποιον διαφωνεί με το δικό της οικονομικό μοντέλο (πολλοί το λένε και ανάπτυξης), ένα μοντέλο το οποίο υπόσχεται δημοσιονομική σταθερότητα και κοινωνική ισορροπία. Διεκδικεί μάλιστα και δάφνες επιτυχίας αφού -όπως επαίρονται οι γερμανοί πολιτικοί- κατάφερε ήδη να αντιμετωπίσει μια πρώτη κρίση τη δεκαετία του '90. Μια μικρή γεύση για το πώς το κατάφερε αυτό και ποια στρώματα λεηλάτησε για να το καταφέρει δίνει ένας έλληνας εργάτης που ζει και εργάζεται εκεί. Και σίγουρα μοιάζει λίγο με το κουστούμι που ράβουν και για εμάς εδώ. Το αν αυτό θα είναι το κουστούμι της κηδείας μας ή της κυριακάτικης γιορτής μας, μόνο εμείς οι ίδιοι οι εργάτες θα μπορέσουμε να το καθορίσουμε...

ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ. ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΛΛΗΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ

Επιστολή που έστειλε στον καθηγητή του Χριστόφορο Βερναρδάκη, ένας παλιός φοιτητής του, που σήμερα, μετά τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Εσσεξ στη Μεγ. Βρετανία, εργάζεται σε εργοστάσιο της Γερμανίας. Ιδού η …ανταπόκριση του…

Γεια σου Δάσκαλε,

Με αφορμή την ιστορική εμφάνιση σου στο φύλλο των εργαζομένων της Ελευθεροτυπίας, πήρα το θάρρος να σου στείλω αυτό το mail, εκφράζοντας κάποιους προβληματισμούς σε συνδυασμό με μια παράθεση απόψεων και συμπερασμάτων από τη γερμανική κοινωνία, όπου βρίσκομαι και εργάζομαι. Πράγματι, η απουσία μου (φυσική και μόνο) από την εξελισσόμενη ελληνική κοινωνία με λυπεί βαθύτατα και ιδιαίτερα η απουσία μου από τους δρόμους, όπου κατά τη γνώμη μου δίνεται μια τεράστια μάχη πρωτίστως συνειδησιακή (προσπάθεια ριζοσπαστικοποίησης της κοινωνίας) και δευτερευόντως πολιτική, αλλά οι εξελίξεις στη γερμανική κοινωνία είναι επίσης μεγάλες και θα επεκταθώ σε αυτό στη συνέχεια.

Δεν ξέρω αν γνωρίζεις, αλλά δουλεύω σε ένα εργοστάσιο (ως ανειδίκευτος εργάτης) στο Dachau, με ελαστικό ωράριο και συνθήκες σχεδόν τραγικές. 8,5 ώρες την ημέρα, απο τις οποίες πληρωνόμαστε τις 8 και τη Παρασκευή 6 ώρες. Πολλοί εργάζονται για 400ευρώ και ή τα υπόλοιπα τα παίρνουν μαύρα ή απλά εργάζονται 30 ώρες το μήνα. Πολλοί εξ αυτών είναι και Γερμανοί, άλλοι έχουν βρει αυτήν την εργασία από Zeitfirma (είναι εταιρίες ενοικίασης εργαζομένων όπου αν για παράδειγμα δουλεύουν με 10ευρώ την ώρα τα 2 απ’ αυτά τα παίρνει η εταιρία).

ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΟΡΓΙΣΜΕΝΟΣ – ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΕ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

Κάλεσμα της συμμαχίας «ums Ganze!» (Γερμανία) για την πανευρωπαϊκή ημέρα δράσης στις 31 Μαρτίου [Μ31] 

Αυγή του (α)θάνατου!

Ένα ζόμπι πλανιέται πάνω από την Ευρώπη: το ζόμπι του νεοφιλελευθερισμού. Με το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης είχε φανεί ότι αυτή η μορφή του καπιταλισμού έφτανε στο τέλος της. Πέρα από τις μαζικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, ακόμα και διάφοροι/ες φιλελεύθεροι/ες, αλλά και συντηρητικοί/ές οικονομικοί/ές αναλυτές/τριες μιλούσαν ξεκάθαρα για τις «υπερβολές των αγορών». Και όμως, μια γενικευμένη αλλαγή δεν ήρθε ποτέ. Προς γενική κατάπληξη, ο νεοφιλελευθερισμός συνεχίζει να ζει και να βασιλεύει.

Με φόρα προς την άβυσσο

Μετά την κατάρρευση των εξουσιαστικών καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» δεν φαινόταν καμιά εναλλακτική λύση στον ορίζοντα απέναντι στο νεοφιλελεύθερο δόγμα. Ιδιωτικοποιήσεις, «απελευθέρωση» των αγορών, «ελαστικοποίηση» των εργασιακών σχέσεων - ένα πρόγραμμα που μέχρι την κρίση του 2007 θεωρείτο το φάρμακο για όλες τις ασθένειες. Σήμερα βέβαια, σχεδόν κανένας και καμιά πολιτικός δε θέλει να συνδεθεί μαζί του. Η πίστη ότι η ελεύθερη αγορά μπορεί να εγγυηθεί μια καλή ζωή σε όλους και όλες έχει χαθεί. Το ζόμπι του νεοφιλελευθερισμού δεν δίνει πλέον φανταχτερές υποσχέσεις.

Εργατικά Νταχάου πίσω από το γερμανικό θαύμα

του Μιχάλη Ψύλου

Σύγχρονοι σκλάβοι και στη Γερμανία». Το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ είναι αποκαλυπτικό: Η διάλυση των εργασιακών σχέσεων και κάθε μορφής συλλογικής σύμβασης δεν προωθείται μόνο στην Ελλάδα. Τα εργατικά «Νταχάου» πληθαίνουν και στην ίδια τη Γερμανία, προκειμένου να υπερηφανεύεται η Μέρκελ για το γερμανικό «οικονομικό θαύμα». Εκατοντάδες επιχειρήσεις στη Γερμανία προτιμούν πλέον να «νοικιάζουν» εργαζόμενους από διάφορους υπεργολάβους και να τους πληρώνουν φυσικά με πολύ μικρότερες αμοιβές, χωρίς κοινωνική ασφάλιση και άλλα τέτοια περιττά πράγματα.

Το «κόλπο» ακούει στο όνομα «σύμβαση έργου». Νοικιάζουν «σκλάβους» δηλαδή… Η γερμανική ΑΔΕΔΥ –η Verdi– εκτιμά ότι μόνο στον τομέα των λιανικών πωλήσεων, κάπου 120 εταιρείες διαθέτουν 350.000 «σκλάβους», τους οποίους νοικιάζουν σε άλλες επιχειρήσεις και οι οποίοι δεν εμφανίζονται φυσικά στις καταστάσεις μισθοδοσίας. Στο Στράλσουντ, στην πρώην Ανατολική Γερμανία, η 50χρονη Άνια, τα τελευταία έξι χρόνια καθαρίζει πατώματα και πλένει πιάτα με ωρομίσθιο 2 ευρώ. «Αν μπορούσα να βρω κάτι άλλο θα είχα φύγει προ πολλού» λέει. Για άλλες θέσεις εργασίας το ωρομίσθιο είναι ακόμη και κάτω από το 1 ευρώ. «Είχα περιπτώσεις εργαζομένων με … 55 σεντς την ώρα», λέει ο Πίτερ Χούφκεν, επικεφαλής του γραφείου εργασίας του Στράλσουντ.

Η αυτοκινητοβιομηχανία BMW, για παράδειγμα, συνεργάζεται στη Λειψία με 26 υπεργολαβικές εταιρείες, από τις οποίες νοικιάζει εργάτες διαφόρων ειδικοτήτων. Οι μισοί από τους 5.000 εργαζόμενους στο εργοστάσιο της Λειψίας έχουν νοικιαστεί από υπεργολάβους. Η εταιρία Wisag, που ασχολείται με τους καθαρισμούς κτιρίων, έχει στείλει στην BMW 400 εργαζόμενους, οι οποίοι πληρώνονται με 1.000 ευρώ λιγότερα το μήνα από τους εργαζόμενους της αυτοκινητοβιομηχανίας που κάνουν την ίδια δουλειά.