Αυτό το πηγάδι δεν έχει πάτο: Η διαρκής υποτίμηση του "κατώτατου μισθού"

Λίγα λόγια για τις αλλαγές στον βασικό μισθό

Γενικά: Ο μισθός δεν είναι απλά και μόνο τα χρήματα, τα λεφτά τα οποία εξασφαλίζει κανείς από την εργασία του, όπως πολλές φορές εννοείται, εσφαλμένα. Σε ό,τι αφορά την εξαρτημένη εργασία, ο μισθός θα πρέπει να εννοηθεί ως μια συνισταμένη πολλών και διαφορετικών στοιχείων, σημαντικών όπως ο χρόνος, οι συνθήκες και η ένταση της εργασίας. Στον σύγχρονο καπιταλισμό ο μισθός εισέρχεται στους καταναγκασμούς της εργασίας σαν αναγνώριση της τυπικής ελευθερίας των δύο συμβαλλομένων μερών: του "εργοδότη" και του εργαζόμενου. Σε αντίθεση με μια σειρά απλήρωτων εργασιών (κοινώς δουλεία), που ούτε σήμερα έχουν εξαλειφθεί όπως η εργασία στον Στρατό, στη Φυλακή ή/και η οικογενειακή/οικιακή εργασία, η μισθωτή εργασία διαχωρίζεται από αυτές με το "ελεύθερο δικαίωμα" της πώλησης της εργατικής δύναμης. Αυτή ακριβώς η μισθωτή εξαρτημένη εργασία, είναι γενικότερο γνώρισμα του καπιταλισμού, θεμελιώδης λίθος στο οικοδόμημα μέσα στο οποίο σήμερα ζούμε. 

Γίνεται αντιληπτό πως σε αυτή την σχέση εξάρτησης συνυπάρχουν και τα δύο μέρη: και ο εκμεταλλευόμενος και ο εκμεταλλευτής. Παρόλαυτα, αυτή η σχέση δεν είναι συμμετρική. Η θέση "αφεντικό" γεννάται και αναπαράγεται μέσα από την μισθωτή εξαρτημένη εργασία, αλλά το ανάποδο δεν ισχύει. Και δεν ισχύει μόνο αν εννοηθεί η εργασία, όχι σαν προϊόν προς πώληση, αλλά σαν τη δημιουργικότητα που αλληλεπιδρά με το κοινωνικό περιβάλλον και τη Φύση και τα μετασχηματίζει. Με αυτή την έννοια αντιλαμβανόμαστε την εργασία περαν του καπιταλισμού, την εργασία χωρίς αφεντικά.

Από τη δεκαετία του 70, αλλά πολύ περισσότερο από τη δεκαετία του 80 και έπειτα, τα αφεντικά προσπάθησαν με μια καλά συντονισμένη παγκόσμια ιδεολογική καμπάνια, όχι να καταργήσουν αυτήν την εξάρτηση, αλλά να αλλάξουν τη βασική της αναπαράσταση. Να μειώσουν ή και να εξαφανίσουν την έννοια του μισθωτού (του εργάτη), ταυτίζοντας τον (σαν φιγούρα) με τον ελεύθερο επαγγελματία. Αυτή η προσπάθεια τους ήταν βαθιά, διαρκείας και πολυποίκιλη. Εξελίχθηκε από την προώθηση της ευελιξίας του εργατικού δυναμικού, τον πολλαπλασιασμό των μυθολογικών ανισοτήτων (με επιδόματα, μπόνους κτλ), την οργανική υπαγωγή των μορφών έκφρασης των εργατικών συμφερόντων (όπως είναι και τα συνδικάτα) στο κράτος, τη γενικότερη προβολή του ατομικισμού-μικροαστισμού, την επιδότηση της κατανάλωσης (με δάνεια, κάρτες υποθήκευσης στην ουσία μελλοντικών μισθών) κ.ο.κ. Ένας από τους βασικούς λόγους ήταν και η ενσωμάτωση του μισθού γενικά, όχι πια σαν ένα εξωτερικό έξοδο, αλλά μέρος της εσωτερικής καπιταλιστικής διαδικασίας συσσώρευσης, μέσω της μαζικής εργατικής κατανάλωσης. Αποτέλεσμα: η εκτροπή της έννοιας του "μισθού", ιδεολογικά και πολιτικά, σε "εισόδημα". Οποιαδήποτε αναφορά στον μισθό, αντιμετωπιζόταν (και αντιμετωπίζεται ακόμη και σήμερα από πλευρές του κινήματος) σαν οικονομίστική, δίχως σοβαρή εκτίμηση για το αντικείμενο καθώς είναι "μόνο λεφτά"...

Έτσι φτάνουμε στο σήμερα, που η ρύθμιση των μισθολογικών διαβαθμίσεων με το εργαλείο που ονομάζεται "βασικός μισθός", μπαίνει ακόμη πιο κεντρικά στο στόχαστρο των επιδιώξεων των αφεντικών. Το μεγάλο κόμμα του κεφαλαίου, το κράτος, αναλαμβάνει ακόμη μεγαλύτερο μέρος της διαχείρισης και κοστολόγησης του εργατικού δυναμικού. Η "αυτόματη προσαρμογή" της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας με βάση τις ανάγκες της "εθνικής" οικονομίας (δλδ των αναγκών για κερδοφορία των αφεντικών) νομοθετείται στο Μνημόνιο 3 και υλοποιείται ήδη από τον Απρίλη που διανύουμε. Με λίγα λόγια το ύψος του βασικού μισθού νομοθετείται πλέον με υπουργική απόφαση, καταργώντας την, έτσι κι αλλιώς τυπική "διαπραγμάτευση" των καθεστωτικών τριτοβάθμιων οργανώσεων των εργαζομένων (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) με τις εργοδοτικές οργανώσεις. Αντίθετα από τις εκτιμήσεις των αντινεοφιλελεύθερων κρατικιστικών "μετώπων", όλων των αποχρώσεων το κράτος όχι μόνο δεν εξαφανίζεται, αλλά ισχυροποιεί τον ρυθμιστικό του ρόλο σε όλο και περισσότερα ζητήματα διαχείρισης της εργασίας. Με εργαλείο τη διατίμηση του βασικού μισθού (του ανειδίκευτου), ορίζει και καθορίζει το ύψος των "απολαβών" των ανέργων (του επιδόματος ανεργίας), αλλά και των εξειδικευμένων εργατών, ακριβώς γιατί ο βασικός μισθός αποτελεί τη βάση υπολογισμού όλων αυτών των "μισθών". Και έπεται συνέχεια:

Η κρατική διαχείριση της εργασίας εξαπλώνεται με τις συμβάσεις εργασίας στις Συμβάσεις Ορισμένου Χρόνου και τις Κοινωφελής Εργασίας ακολουθώντας πιστά τα βήματα του γερμανικού μοντέλου, όπου ακόμη και τα επιδόματα ανεργίας εξευτελίζονται σε φιλοδωρήματα συνδεδεμένα με άμισθη εργασία σε ιδιωτικές επιχειρήσεις ή σε κρατικής επιχειρήσεις πρόνοιας...Είναι αυτή η νέα δομή που αναπαριστά καλύτερα (για τα αφεντικά) τον σύγχρονο ταξικό συσχετισμό, και πιο συγκεκριμένα τα εξής μέτρα:

Κάθε Δεκέμβριο με υπουργικό διάταγμα θα καθορίζεται ο βασικός μισθός. Θα έχει προηγηθεί μια -τυπική- διαβούλευση των διαφόρων "κοινωνικών φορέων", με κυρίαρχο των ρόλο των εργοδοτικών οργανώσεων.

Το ύψος του μισθού (και ότι αυτός συμπαρασύρει μαζί του), θα ορίζεται με βάση "...την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, τις προοπτικές ανάπτυξής της, τα επίπεδα παραγωγικότητας, ανταγωνιστικότητας...". Ωμά και σταθερά, δηλαδή, τα συμφέροντα των αφεντικών.

Παραμένουν και μάλιστα εντείνονται οι διαφορές (προς τα κάτω) για τους νέους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών.

Συμπεράσματα

Οι εργάτες και οι εργάτριες που στη πλάτη μας θα δοκιμαστούν όλα τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής του μισθού και του χρόνου εργασίας μας, δεν πρέπει να έχουμε καμία αυταπάτη για τον ρόλο της κρατικής διαχείρισης του. Όχι μόνο δεν συνιστά "βελτίωση", το πέρασμα (και τυπικά) από τα χέρια της "διαπραγμάτευσης" του βασικού μισθού στα χέρια του κράτους, αλλά ισχυροποιεί αυτό που γνωρίζαμε ήδη εδώ και αρκετά χρόνια. Οι όροι της διαβίωσης (ή της καταστροφής) μας κρατικοποιούνται μονάχα να χειροτερεύσουν καθώς την εξουσία πάνω τους τη διατηρεί (και την επιβεβαιώνει μέσω τη κρατικής διαχείρισης) το κεφάλαιο. Αυτοί οι όροι δεν τίθενται υπό συζήτηση και διαπραγμάτευση αναλόγως το πρόσωπο ή τον πολιτικό προσανατολισμού της κυβέρνησης ή του εκάστοτε υπουργού. Τα τσακάλια της σοσιαλδημοκρατίας που διατυμπανίζουν πως αυτά θα αλλάξουν, τάχα, με την "αριστερή διακυβέρνηση", εντέχνως αποκρύπτουν πως όσο τα μέτρα "νομοθετούνται", οι τυπικοί όροι, και όσες συλλογικές συμβάσεις έχουν ακόμη κάποια ισχύ, ήδη έχουν γίνει κουρελόχαρτο στα χέρια των αφεντικών. Η κοινωνική ζούγκλα της "αγοράς εργασίας", δεν αφήνει περιθώριο για "τυπική" ανατίμηση της εργασίας. Η ουσιαστική ανατίμηση του μισθού, η μείωση του χρόνου εργασίας, η καλυτέρευση των όρων ζωής και εργασίας είναι υπόθεση της οργανωμένης και ουσιαστικής ταξικής πάλης των σύγχρονων προλεταρίων. Δεν μπορεί να προέλθει από την εκλογική διαδικασία, αλλά από τις μικρές και μεγάλες αντιστάσεις που προβάλλει η τάξη μας. Δεν μπορεί να υπάρξει αν συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε τον μισθό και τους όρους εργασίας σαν κάτι περιφερειακό, χαμένο μέσα στις στοίβες των γενικότερων πολιτικών "αιτημάτων", που σώζουν "εθνικά τον τόπο", γκρεμίζοντας εργαζόμενους και ανέργους στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Δεν μπορεί να διαμεσολαβηθεί από τα κόμματα του κεφαλαίου, αλλά μπορεί να αναπνεύσει μόνο μέσα από τις διαδικασίες αγώνα στη βάση των εργασιακών χώρων. Και σίγουρα δεν μπορεί να προκύψει από παζάρι, αλλά από το αμετακίνητο του αγώνα κόντρα στην εξουσία και την ιδιοκτησία των αφεντικών, με τα εργατικά συμφέροντα μπροστά!

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

11.04.2013

Αυτοδιαχείριση και εργατικό κίνημα

Λίγες μέρες πριν συναντηθούμε με το εγχείρημα της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, και πολλούς μήνες πριν τη σημαδιακή 12η Φλεβάρη που η ΒΙΟ.ΜΕ. άνοιξε στα χέρια των εργατών, ο σύντροφος Ι.Μ. (εκ μέρους της Κ.Ε.Χ.Α.) έγραψε την παρακάτω εισήγηση-τοποθέτηση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης στην εκδήλωση-συζήτηση με θέμα: 

“Εργατικοί Αγώνες και Αυτοδιαχείριση” 

στο “Φεστιβάλ Αυτοδιαχείρισης” που οργάνωσε η “Συνεργατική Αλληλεγγύη” στις 9/6/2012 στη Φιλοσοφική σχολή ΑΠΘ. 

1. Εισαγωγή 

...Πριν από λίγες μέρες, ο “Συναγωνιστής” και “Σύντροφος” Αλέξης έδωσε μία συνέντευξη τύπου και κατέθεσε 10 σημεία για το πρόγραμμα της κυβέρνησης του σε ότι αφορά τα ζητήματα της ανεργίας. Η πρόταση Νο 6 (του προγράμματος) έλεγε το εξής: “Χορήγηση νομοθετικά της δυνατότητας αυτοδιαχείρισης των εγκαταλελειμμένων από τους ιδιοκτήτες τους και κατειλημμένων από τους εργάτες επιχειρήσεων”. Ταυτόχρονα, βέβαια, στο ίδιο πρόγραμμα -δυο σειρές παραπάνω- η πρόταση Νο. 4 έλεγε: “Οικονομική στήριξη των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και άλλων τομέων της οικονομίας που διαθέτουν συγκριτικά πλεονεκτήματα” και κινδυνεύουν να κλείσουν. Ξεκινάω με αυτό, όχι για να καταδείξω τον τραγέλαφο της όποιας κυβερνητικής αριστεράς, αλλά για να επισημάνω ότι η πρόταση (ή έστω το άκουσμα της πρότασης) για αυτοδιαχείριση στις μέρες μας από ότι φαίνεται κάθε άλλο παρά υπερφίαλο είναι. Είναι βέβαια γνωστός ο ιστορικός ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας να υφαρπάζει επαναστατικά αιτήματα που ξεπηδούν μέσα από τις πραγματικές εργατικές ανάγκες και την αγωνιστική κίνηση και διάθεση της τάξης, να της απομονώνει από το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γεννιούνται, να τις μεταλλάσσει και να τις εντάσσει οργανικά στο πρόγραμμα ενσωμάτωσης και διάλυσης κάθε αυθόρμητης, ήμι-συνειδητής ή και συνειδητής προσπάθειας χειραφέτησης της τάξης. Ομοίως, βέβαια, αλλά από άλλη αφετηρία και σαφώς με άλλη προοπτική (δυστυχώς όμως -πολλές φορές- με την ίδια ίσως κατάληξη, αυτή δηλαδή της ατελεσφορίας ή της ενσωμάτωσης) τμήματα του ριζοσπαστικού εργατικού κινήματος προτείνουν ή εφαρμόζουν μορφές αυτοδιαχείρισης αποκομμένα από ένα συνολικό πολιτικό και κοινωνικό πρόγραμμα σε μορφές και περιεχόμενο που να μπορεί να συμβάλει στην χειραφέτηση της τάξης. 

Εμείς θα επιχειρήσουμε να καταθέσουμε μία συνεκτική λογική για το πως αντιλαμβανόμαστε την αυτοδιαχείριση, ποιο είναι το υποκείμενο υλοποίησής της, στη βάση ποιόν προϋποθέσεων μπορεί αυτή να υλοποιηθεί και πως από τους εργατικούς αγώνες και την αυτοδιαχείριση στους χώρους δουλειάς μπορούμε να περάσουμε στην συνολική κοινωνική αυτοδιεύθυνση. Ή μάλλον για να το πούμε πιο σωστά -για να μην θεωρηθεί ότι επρόκειτο για διακριτές -πόσο μάλλον - διαδοχικές διαδικασίες, ότι ο αγώνας για αυτοδιαχείριση εμπεριέχει, ταυτίζεται, προϋποθέτει, τον αγώνα για την συνολική κοινωνική απελευθέρωση. 

Τόσο στην Ελλάδα της κρίσης, όσο και διεθνώς ξεσπούν τα τελευταία χρόνια διαρκώς μικροί και μεγάλοι αγώνες, από τις μικρές επιχειρήσεις του εμπορίου, όπως τα Μετρόπολις ή τις μεγάλες της βιομηχανίας, όπως η χαλυβουργική, έως της πανεργατικές απεργίες, όπου σε αυτούς το ερώτημα τις αυτοδιαχείρισης φαίνεται να ακούγεται πλέον συστηματικά. Δεν πρόκειται, λοιπόν, για ένα αίτημα ούτε από το παρελθόν (π.χ. Γιουγκοσλαβία του Τίτο) όπως θέλουν να υποστηρίζουν κάποιοι, όπου ο καπιταλισμός δεν ήταν τόσο, βάρβαρος, επιθετικός και ανταγωνιστικός, ή όπου μπορούσε να υπάρξει μία άλλη αγορά (αυτή του “υπαρκτού” για τη διακίνηση των προϊόντων) ή όπου η εργαζόμενοι δεν είχαν αλλοτριωθεί τόσο όσο στις μέρες μας και μπορούσαν να εκτιμήσουν τις “πραγματικές” κοινωνικές ανάγκες, ούτε όμως πολύ περισσότερο πρόκειται για ένα αίτημα για το μέλλον (λένε άλλοι), όταν θα έχουν αλλάξει ριζικά (με κάποιο μεταφυσικό όμως τρόπο) οι πολιτικοί και κοινωνικοί συσχετισμοί, γιατί σήμερα η αυτοδιαχείριση είναι είτε “νησίδα” είτε “κρατική επιχορήγηση”. Νομίζω μπορούμε και πρέπει να επιμείνουμε ότι το αίτημα της αυτοδιαχείρισης είναι ένα αίτημα για το εδώ και τώρα των αγώνων στην Ελλάδα της κρίσης. Όχι για να συζητιέται μέσα σε αυτούς αλλά για να πραγματώνεται και να αναπτύσσεται μέσα από αυτούς. Όχι αποκομμένο από μία συνολική πρόταση για τη βελτίωση της καθημερινότητας αλλά και για τη συνολική χειραφέτηση της τάξης, όχι δηλαδή σαν μοντέλο οργάνωσης ή διαχείρισης της παραγωγής -μία πιο εξυγιασμένη, δίκαιη, βιώσιμη και φιλεργατική μορφή οργάνωσης, τελικά αστική - ανταγωνιστική, αλλά σαν πρόταση που συμπυκνώνει μέσα της μία ολόκληρη πολιτική αντίληψη για το περιεχόμενο και τη μορφή των σύγχρονων εργατικών αγώνων. 

Η πρόταση της αυτοδιαχείρισης των μέσων παραγωγής αναδεικνύει στους σημερινούς εργαζόμενους άμεσα μία σειρά απλών αλλά κολοσσιαίων ιδεολογικό-πολιτικών ερωτημάτων: Είναι νόμος της φύσης στην κρίση να κλείνουν τα εργοστάσια και μία σειρά άλλων επιχειρήσεων; Είναι τόσο φυσιολογικό όπως τα σαλιγκάρια βγαίνουν μετά τη βροχή έτσι και οι αστοί να φεύγουν μετά τη κρίση, και να παίρνουν μαζί τους όχι απλά το κεφάλαιο και τα κέρδη από την χρόνια εκμετάλλευση των εργαζόμενων, αλλά και το δικαίωμα (ή τέλος πάντων τη δυνατότητα) στην εργασία, αφήνοντας πίσω τους στρατιές ανέργων; Μπορεί να υπάρξει παραγωγή χωρίς αφεντικά; Το ότι δεν υπάρχουν λεφτά (στο κεφαλαιοκρατικό-χρηματοπιστωτικό σύστημα, στην Ελλάδα της κρίσης) σημαίνει ότι δεν υπάρχει και πλούτος; Το ότι δεν υπάρχει ανταλλακτική αξία σημαίνει ότι δεν υπάρχει και χρηστική? Μπορούν οι εργαζόμενοι να σχεδιάσουν και να διευθύνουν μόνοι τους την παραγωγή ή είναι και αυτό ένα γονιδιακό προνόμιο των αστών; Και έναν σε ένα εργοστάσιο ή σε μία επιχείρηση το πάρουν απόφαση οι εργαζόμενοι και αγνοήσουν όλο το νομικό πλαίσιο, τις δυνάμεις καταστολής και τόσα άλλα στο πλαίσιο της αστικής νομιμότητας και την καταλάβουν θα μπορέσουν να αντεπεξέλθουν; Είναι άραγε μόνο ο γνήσιος, καθαρός, “άντρας προς άντρα” καπιταλιστικός ανταγωνισμός που δημιουργεί το πρόβλημα ή μήπως και η άρρηκτη σύνδεση κεφαλαίου και πολιτικής εξουσίας που συντηρεί με επιχορηγήσεις, φοροαπαλλαγές, εργατικές ρυθμίσεις, διαπλεκόμενα κτλ τις επιχειρήσεις; Σε μία αυτοδιαχειριζόμενη εταιρία πιο είναι -ή θα υπάρχει καν- κριτήριο παραγωγικότητας και ανταποδοτικότητας; Μπορούν να παίρνουν όλοι το ίδιο? Και άντε το διώξαμε το αφεντικό, τώρα σε ποιόν ανήκει η επιχείρηση; 

Ανακοίνωση ΚΕΧΑ για τις καταλήψεις

Η άμεση κατασταλτική απάντηση της κυβέρνησης στην προσπάθεια επανακατάληψης της Villa Amalias, καταδεικνύει το μέγεθος του φόβου που προκαλεί στο κράτος και στο κεφάλαιο, οποιοσδήποτε χώρος αντιστέκεται στη βαρβαρότητα της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Η ρελάνς που επιχειρήθηκε με εκκένωση της συμβολικής κατάληψης των γραφείων της ΔΗΜΑΡ αλλά κυρίως με την εισβολή στην κατάληψη Πατησίων & Σκαραμαγκά έχει διπλή στόχευση. Αφενός να συνεχίσει την προσπάθεια εξουδετέρωσης των δομών του κινήματος κι αφετέρου να εντείνει την επικοινωνιακή και ιδεολογική επίθεση απέναντι σε όποιον τολμάει να αντιστέκεται ακόμα. 

Η υιοθέτηση της ατζέντας της Χρυσής Αυγής από την τρικομματική κυβέρνηση και η φασιστικοποίηση ολόκληρου του συστήματος φαίνεται να είναι πλέον μονόδρομος για το κράτος και το κεφάλαιο, για να μπορέσουν να φέρουν εις πέρας την επιχείρηση διάσωσής τους που περνά μέσα από την εξόντωση των εργαζομένων. 

Είναι τουλάχιστον τραγελαφικό αυτοί που έχουν ξεφτιλίσει κάθε έννοια δημοσίου, αυτοί που δημοπρατούν το ρεύμα, το νερό, τις μεταφορές, τα δάση κι όλα αυτά που πρέπει η τάξη μας να διεκδικήσει ως πραγματικά δημόσια αγαθά, να λένε ότι απόδωσαν τις καταλήψεις στην κοινωνία. Οι καταλήψεις, τα στέκια, οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι είναι οι κατεξοχήν δημόσιοι και διάφανοι στην κοινωνία χώροι σήμερα. Είναι οι χώροι όπου παίρνει σάρκα και οστά η αντίσταση των από-τα-κάτω, όπου δημιουργείται ένα δίχτυ αλληλεγγύης στους κατατρεγμένους, όπου αναπνέει κι αναπτύσσεται η ελπίδα της ανατροπής. 

Σήμερα είναι η Villa Amalias, ο 98FM, η κατάληψη Πατησίων & Σκαραμαγκά. Αύριο θα είναι τα κατειλημμένα αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια, οι καταλήψεις γης κι οι συνεταιρισμοί, τα σωματεία, οι συνελεύσεις γειτονιάς, όλη η εργατική τάξη που αγωνίζεται. Είναι καθήκον και υποχρέωση κάθε κομματιού του κινήματος να υπερασπίσει τις κοινωνικές και αλληλέγγυες δομές που έχει δημιουργήσει. 

Συμμετέχουμε στην πορεία αλληλεγγύης στη Villa Amalias και όλους τους απελευθερωμένους χώρους, το Σάββατο 12 Γενάρη, στις 12 από την Καμάρα. Συμμετέχουμε και στηρίζουμε κάθε συλλογική προσπάθεια που θα προσπαθήσει να γίνει τροχοπέδη στην καταστολή. 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ VILLA AMALIAS, ΤΟΝ 98FM, ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΠΑΤΗΣΙΩΝ & ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ 

 ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ 

 ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ 

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

Εργατικοί αγώνες στο καιρό της κρίσης: το παράδειγμα των εργολαβικών εργαζομένων του Α.Π.Θ

Από τα τέλη Σεπτεμβρίου και επί δυόμισι περίπου μήνες στον χώρο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης δόθηκε ένας εργατικός αγώνας από τους εργολαβικούς υπαλλήλους καθαριότητας και διοίκησης που άγγιξε πολλές πλευρές της κοινωνικής ζωής της πόλης και λοιδορήθηκε με σφοδρότητα. Μετά από συλλήψεις, εισβολή των ΜΑΤ στον πανεπιστημιακό χώρο, δικαστήρια, "εθελοντικούς" καθαρισμούς ιδιωτικών συνεργείων από τον Μυλόπουλο και τους "φίλους" του, συγκρούσεις με απεργοσπαστικούς μηχανισμούς, πορείες και επεισοδιακές συνελεύσεις των εργαζομένων, ο αγώνας -προς το παρόν δείχνει να- έληξε με εκατέρωθεν υποσχέσεις για 'ειρηνική' διευθέτηση και με αποπληρωμή μέρους των δεδουλευμένων (του Αυγούστου). Πρυτανεία, κράτος, εργολάβοι, δυνάμεις καταστολής, αστική δικαιοσύνη και φυσικά ΜΜΕ εκτόξευσαν τόνους λάσπης και πολέμησαν με κάθε μέσο την απεργία διαρκείας των εργολαβικών και την κατάληψη της Πρυτανείας με σκοπό φυσικά να τον απονομιμοποιήσουν κοινωνικά, να τον απομονώσουν και να τον οδηγήσουν στην ήττα μια ώρα αρχύτερα. Το δικαίωμα στην αξιοπρεπή εργασία, στην επιβίωση σε τελική ανάλυση της τάξης μας, είναι αδιαφιλονίκητο και αξιακό ζήτημα για κάθε δύναμη που θέλει να υπερασπίζεται την εργασία και να εναντιώνεται στην εκμετάλλευση και την υποτίμηση των ζωών μας. Ωστόσο, μέσα και από αυτήν την εμπειρία εργατικού αγώνα, θα ήταν χρήσιμο να αντλήσουμε μερικά διδακτικά συμπεράσματα.

Διαβάζοντας τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου αγώνα, θέλουμε να σταθούμε σε τρία επίπεδα. Το πρώτο έχει να κάνει με την διάρκεια και την μαχητικότητα των μέσων που χρησιμοποίησε, το δεύτερο με την δομή του υποκειμένου του αγώνα και τους δρόμους διαπραγμάτευσης στους οποίους οδήγησε αυτή η δομή και το τρίτο με το διεκδικητικό πλαίσιο ή αλλιώς το πολιτικό/οικονομικό και κοινωνικό περιεχόμενο της στοχοθεσίας του. 

Τα πρώτα χαρακτηριστικά αποδείχθηκαν ιδαίτερα θετικά οδηγώντας μεγάλη μερίδα του φοιτητικού κινήματος να σταθεί στο πλευρό των απεργών και να προσδώσει έτσι ζωντάνια και επιπλέον ορμή διαχέοντας τον αγώνα στην πόλη, πραγματοποιώντας διαδηλώσεις και ποικίλες εκδηλώσεις αλληλεγγύης και ασκώντας πίεση σε κράτος, εργολάβους και πρυτάνεις υπέρ των συμφερόντων των εργαζομένων. Το όπλο της απεργίας διαρκείας, σε συνδυασμό μάλιστα με την επιθετική μορφή της κατάληψης και της παρεμπόδισης βασικών λειτουργιών του πανεπιστημίου, λειτούργησε στα χέρια των απεργών ως εργατικός εκβιασμός, ανάλογος της επίθεσης που δέχονται οι ίδιοι στους όρους ζωής τους -να υπενθυμήσουμε εδώ ότι οι νέες συμβάσεις προβλέπουν μισθούς των 480€.

Το δεύτερο επίπεδο που έχει να κάνει με την δομή του σωματείου και τους διαύλους που έβαλε σε λειτουργία για να νικήσει, δυστυχώς υπέσκαπτε διαρκώς τα αγωνιστικά γνωρίσματα της ίδιας της απεργίας. Με ένα Δ.Σ. αυστηρά κομματικά προσανατολισμένο (σε δυνάμεις της απερχόμενης "σοσιαλδημοκρατίας"-ΠΑΣΟΚ και της επερχόμενης σοσιαλδημοκρατίας ή "αριστερής" διαχείρισης-ΣΥΡΙΖΑ) να επιδιώκει την χειραγώγηση του αγώνα σε κάθε στάδιο εξέλιξής του και μια γενική συνέλευση που πολλές φορές καταστρατηγούνταν από παρασκηνιακές πολιτικές μανούβρες των "συνδικαλιστών'" σε αγαστή συνεργασία με το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, η ταξική έκφραση του αγώνα είχε να υπερνικήσει τεράστιους σκοπέλους. Ακόμη παραπάνω, είχε ήδη υπογράψει το χαρτί της παραίτησής της, καθώς ανέθετε τον αγώνα για επιβίωση σε μεσολαβητές που είναι οι ίδιοι μέρος της επίθεσης που δεχόμαστε και τολμούν να εμφανίζονται τώρα με τα διαπιστευτήρια μιας ψευδεπίγραφης σωτήριας επέμβασης. Οι αυταπάτες περί 'εργατικού' και 'αγωνιστικού' προσωπείου τόσο του επίσημου συνδιαλισμού (Ε.Κ.Θ.) όσο και των 'αριστερών' ψαλτών του συστήματος που προαλείφονται για τους αυριανούς υπουργικούς θώκους πρέπει να καταρριφτούν όσο το δυνατόν γρηγορότερα στα μάτια της εργατικής τάξης. Από την άλλη, ακόμη κι αν αυτές οι αυταπάτες έχουν όντως αποσαθρωθεί, μένει να απορρίψουμε ακόμη και την δυνατότητα μιας μερικής έστω, νίκης μέσω βουλευτικών συνεννοήσεων, κομματικών παρατάξεων και λοιπών παρατρεχάμενων για έναν ακόμη λόγο: γιατί στη σημερινή συγκυρία, στην καρδιά της κρίσης και της καθολικής επίθεσης στην τάξη μας, όση πίεση κι αν ασκηθεί, καμία ομάδα εργαζομένων δεν μπορεί να κερδήσει κομμάτι του κλεμμένου της πλούτου αν δεν το πάρει με τα ίδια της τα χέρια έξω από κάθε λογική συναίνεσης και συνδιαχείρισης με τους από-πάνω. Αν δεν αντιληφθούμε τώρα, πριν να είναι ήδη αργά, ότι δεν υπάρχει πλέον πλαίσιο διεκδίκησης και ανάθεσης των ζωών μας σε κανέναν άλλον εκτός από τις δικές μας αυτόνομες δομές βάσης που θα απαιτούν και θα υφαρπάζουν όσα τους αρνούνται, τότε είμαστε καταδικασμένοι να γίνουμε οι δούλοι του 21ου αιώνα. 

Άμεσα αλληλένδετο με αυτό το κομμάτι είναι και το τρίτο επίπεδο ανάγνωσης του αγώνα, αυτό που εξετάζει το ζητούμενό του, τον στόχο δηλαδή που οι ίδιοι οι απεργοί έθεταν ως τροχιοδεικτικό για την επιτυχία του αγώνα τους. Ενώ λοιπόν η απαίτησή τους για μόνιμη σταθερή εργασία -που θα περνούσε φυσικά πάνω από τα πτώματα αυτών των νταβατζήδων που λέγονται εργολάβοι- είναι λογική, αναγκαία και καθολική για κάθε εργαζόμενο και άνεργο, ωστόσο δεν κατόρθωσε να υπερβεί το δημοσιοϋπαλληλικό πλαίσιο του παρελθόντος, δηλ. το πλαίσιο διεκδίκησης και αναπαραγωγής μιας οριστικά τελειωμένης πλέον διαχείρισης, όπου το κράτος (μέσω του ΑΠΘ ή οποιουδήποτε φορέα της δημόσιας ζωής και διοίκησης) εξασφάλιζε μια ασφαλή και διά βίου απασχόληση σε ένα στρώμα της εργατικής τάξης ενώ πετιόταν στον Καιάδα η μεγάλη μερίδα του ιδιωτικού τομέα που δεν κατόρθωνε με χίλιους μύριους τρόπους να εισχωρήσει στην χαρισάμενη ζωή του δημοσίου. Ο στόχος λοιπόν της μονιμοποίησης στη δεδομένη συγκυρία εκτός από βέβαια στρατηγική ήττας -ποιος μπορούσε να ισχυριστεί ότι τη στιγμή που έχει ανοίξει η πόρτα της απόλυσης για τους ήδη υπάρχοντες μόνιμους δημόσιους υπάλληλους, ξαφνικά το κράτος θα προσλάμβανε άλλους 850;- ήταν επίσης και η εγγύηση της κοινωνικής απομόνωσης και της ταξικής 'αδιαφορίας' στην καλύτερη περίπτωση. Γιατί δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το σκληρό πρόσωπο της πραγματικότητας στον κόσμο της εργασίας σήμερα· αν είσαι αρκετά τυχερός και δεν βρίσκεσαι στα συντριπτικά ποσοστά των ανέργων, τότε θα είσαι υπαμειβόμενος, υποαπασχολούμενος, χωρίς ένσημα-ασφάλιση, με απλήρωτα δεδουλευμένα/υπερωρίες, εκβιασμούς, απειλές κ.ο.κ. Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι αναγνωρίζοντας την οπισθοχώρηση των ταξικών συσχετισμών εις βάρος μας οφείλουμε να κατεβάσουμε τον πήχυ των απαιτήσεών μας όπως διακηρύσσουν ολημερίς κυβέρνηση, ΜΜΕ, κόμματα και πάσης φύσεως απολογητές της βαρβαρότητας. Σημαίνει όμως ότι για να νικήσουμε χρειαζόμαστε ταξική αλληλεγγύη και για να την έχουμε οφείλουμε να προβάλουμε αιτήματα πανκοινωνικά, προς το συμφέρον όλης της τάξης καθώς και να φτιάχνουμε τις δομές οι οποίες θα τα κάνουν πράξη. 

Τέλος, για να θυμήσουμε κάτι που γράφαμε αρκετό καιρό πριν, αναφερόμενοι στο φοιτητικό κίνημα αλλά και τη σύνδεσή του με το εργατικό που εξετάζουμε ακριβώς τώρα: “Το φοιτητικό κίνημα -οφείλει- να απαγκιστρωθεί από έναν αδιέξοδο συντεχνιακό συνδικαλισμό του ασύλου και των επαγγελματικών δικαιωμάτων που δεν βλέπει το ανέφικτο των αιτημάτων του στο σημερινό καθεστώς και κλείνει το μάτι στο ‘ένδοξο’ παρελθόν μιας ‘καλύτερης’ –βλέπε σοσιαλδημοκρατικής- διαχείρισης. Να συμπορευθεί με τον ακηδεμόνευτο εργατικό συνδικαλισμό, με το κομμάτι εκείνο δηλαδή των αγωνιζόμενων εργαζομένων και των ταξικών τους σωματείων που προτάσσει την ολική ανατροπή του καπιταλιστικού υπάρχοντος. Να δημιουργήσουμε σήμερα κιόλας κοινές συνελεύσεις εργαζομένων και ανέργων, ελλήνων και μεταναστών, κάθε κλάδου με τους φοιτητές και σπουδαστές των αντίστοιχων τμημάτων. Να προτάξουμε την υπόθεση της αυτοδιαχείρισης των σχολών από φοιτητές, καθηγητές και εργαζόμενους, να αμφισβητήσουμε το σύνολο της δομής και του περιεχομένου της γνώσης και να ανοίξουμε διόδους ουσιαστικού και ακηδεμόνευτου συντονισμού των αγώνων για να περάσει επιτέλους ο φόβος στο αντίπαλο στρατόπεδο.... Το πρόταγμα της αυτοδιαχείρισης και της κοινωνικής-εργατικής αυτοδιεύθυνσης δεν μπορεί να είναι κούφια ρητορική ούτε να περιορίζεται σε διακηρύξεις. Είναι ο μόνος τρόπος να αποφασίζουμε εμείς για τις ζωές μας, για την εργασία και τον ελεύθερό μας χρόνο, για τους όρους υλικής διαβίωσης της κοινωνίας χωρίς διαμεσολαβητές και ειδικούς και αυτό πρέπει να το αποδείξουμε στην πράξη. Είναι το ανώτερο στάδιο της κοινωνικής εξέλιξης, η υψηλότερη βαθμίδα ευτυχίας, ισότητας, ελευθερίας και αυτοκαθορισμού. Σημαίνει ότι εργάτες, άνεργοι και φοιτητές θα πάρουν επιτέλους στην κατοχή τους όλα όσα έχουν συσσωρευτεί, όλα όσα παράγουν και όλα όσα χρειάζονται. ” 

Στις παρακαταθήκες του αγώνα κρατάμε τους αγωνιζόμενους φοιτητές που υπερασπίστηκαν την απεργία και την κατάληψη της πρυτανείας το βράδυ της 17ης Νοέμβρη, αμέσως μετά την πορεία του Πολυτεχνείου -και γι'αυτό ξυλοκοπήθηκαν και συνελήφθησαν από τους μισθοφόρους- περιφρουρώντας έναν εργατικό αγώνα όπως ακριβώς όφειλαν να κάνουν, κρατάμε επίσης και τις πρώτες επαφές ανάμεσα στους εργολαβικούς και το σωματείο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής που επιχείρησε να ρίξει τον σπόρο της εργατικής αυτοδιαχείρισης, του ακηδεμόνευτου αγώνα και της αμεσοδημοκρατικής λειτουργίας του σωματείου βάσης. Το μέλλον θα δείξει τις ικανότητες της τάξης μας να προσαρμόζεται στις περιστάσεις, να ελίσσεται, να εξελίσσεται και να οργανώνει την αντεπίθεσή της με όρους νίκης, δηλ. συντριβής της καταστροφής που δυστυχώς πλησιάζει ολοένα και γρηγορότερα την κοινωνικής μας πραγματικότητα, φορώντας μάλιστα το πιο αποκρουστικό της προσωπείο, αυτό του φασισμού και της ταξικής γενοκτονίας.

Δεκέμβρης 2012

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

ΠΟΤΕ ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ!

ανακοίνωση της ΚΕΧΑ για την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας.

Σκέψου ως εργαζόμενος, όχι ως καταναλωτής

Η κυβέρνηση, στην αδιάκοπη προσπάθειά της να θέσει τέλος στην κρίση «προς όφελος όλων μας», πέρασε ακόμα ένα μέτρο. Η απελευθέρωση του ωραρίου λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων τις Κυριακές είναι η νέα πραγματικότητα, για όλους τους εμποροϋπάλληλους...

Οι εργαζόμενοι φέτος καλούνται να εργαστούν δύο Κυριακές, ώστε να εξυπηρετηθεί το, διψασμένο για αγορές, κοινό. Του χρόνου, όσοι από αυτούς θα είναι αρκετά τυχεροί ώστε να έχουν διατηρήσει την πολυπόθητη θέση εργασίας τους, θα υποχρεωθούν να δουλέψουν έξι Κυριακές, ενώ ανοιχτή μένει η συζήτηση για άνοιγμα των καταστημάτων ακόμα περισσότερες Κυριακές καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, για κάποιους χώρους και περιοχές. Είναι προφανές, βέβαια, ότι οι προϋποθέσεις που τίθενται για άνοιγμα αυτών των επιπλέον Κυριακών σύντομα θα εξαφανιστούν, δίνοντας τη θέση τους στην πλήρη κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας. Αυτό το μέτρο είναι το τελευταίο μιας σειράς άλλων, που επιβλήθηκαν στην εργατική τάξη, κάνοντας τη ζωή της –τη ζωή όλων μας- κυριολεκτικά αφόρητη. Ατομικές συμβάσεις, εκ περιτροπής εργασία, απολύσεις και μειωμένες αποζημιώσεις, κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων, μετατάξεις και απολύσεις στο δημόσιο και πολλές, πολλές μειώσεις προσπαθούν να κάνουν τον εργαζόμενο όλο και πιο αδύναμο διαπραγματευτικά, όλο και πιο «μιας χρήσης». Αυτό το μέτρο, όπως και τα προηγούμενα, δείχνουν απερίφραστα ποιος είναι ο πραγματικός στόχος της κρίσης. Τι είναι αυτό, το οποίο η εγχώρια και διεθνής αστική τάξη προσπαθεί να πετύχει με τη «δομική αναπροσαρμογή» και τα αλλεπάλληλα μέτρα; Η απάντηση είναι μία: πραγματικός στόχος είναι η, όσο το δυνατόν μεγαλύτερη, υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης. Μικρότεροι μισθοί, μεγαλύτερα ωράρια και λιγότερα δικαιώματα: αυτή είναι η νέα καπιταλιστική ορθοδοξία. Οι συλλήψεις αγωνιστών, ακόμα και μέσα από τους χώρους εργασίας τους, οι έφοδοι σε εργοστάσια, προκειμένου να σπάσουν απεργίες, οι άγριες επιθέσεις σε απεργούς-καταληψίες και η καταστολή κάθε είδους αντίδρασης, έρχονται να συμπληρώσουν το σκηνικό τρομοκρατίας και να επιβάλουν με τη δύναμη των κλομπ, τη «συναίνεση» στην υποτίμηση της εργατικής δύναμης. Είναι απορίας άξιο πώς την ίδια στιγμή που πάνω από 1,5 εκατομμύριο συναδέλφοι μας έχουν πεταχτεί στην ανεργία, κάποιοι άλλοι καλούνται να δουλέψουν όλο και περισσότερο για να καλύψουν τις υποτιθέμενες ανάγκες της αγοράς. Η κάλυψη των αναγκών των καταστημάτων μετά την, ήδη αποφασισμένη, διεύρυνση των ωραρίων δεν θα γίνει, φυσικά, με πρόσληψη νέου προσωπικού αλλά με τον εξαναγκασμό των κακοπληρωμένων, πολλές φορές και απλήρωτων, υπαλλήλων για παραπάνω εργασία. Ο πέλεκυς της ανεργίας που κρέμεται πάνω από το κεφάλι όλων μας, μας «πείθει» να ανεχτούμε και αυτό το μέτρο, μέχρι να έρθει το επόμενο για να μας πάρει ό,τι έκανε τη χάρη να μας αφήσει αυτό.

Η κυβέρνηση κατάφερε, μέσα σε δύο χρόνια, να ορίζει απόλυτα το σύνολο των συνθηκών εργασίας όλων των εργαζομένων σε όλη την Ελλάδα. Το κράτος έχει στα χέρια του πια όλες τις αποφάσεις για τον μισθό και τα ωράρια όλων των εργαζομένων τόσο του δημοσίου, όσο του ιδιωτικού τομέα, ελέγχοντας την αγορά εργασίας σε βαθμό που ποτέ άλλοτε δεν είχε καταφέρει.

Στηρίζουμε και συμμετέχουμε στην απεργία που έχει εξαγγελθεί από την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων στις 30/12/2012, ενάντια στην απελευθέρωση του ωραρίου και την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας.

Κάλεσμα σε σύσκεψη για την συνδιοργάνωση των απεργιακών συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων του επόμενου διαστήματος

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2/11 19.00 Ε.Κ.Θ.

Ζούμε μια κρίσιμη εποχή και μία ακόμη πιο κρίσιμη συγκυρία. Η σαρωτική υποτίμηση της εργατικής δύναμης, το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης σε βάρος των συμφερόντων και των αναγκών της κοινωνικής πλειοψηφίας, και ο διαρκώς προωθούμενος φασισμός, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφιβολίας για το μέλλον που σχεδιάζεται από το κεφάλαιο και τους κρατικούς του υπηρέτες. Βήμα προς αυτή τη κατεύθυνση είναι και τα υπό ψήφιση νέα αντεργατικά μέτρα, βήμα είναι και η προώθηση της κρατικής φασιστικής καταστολής με όλα τα μέσα, βήμα είναι και ο ιδεολογικός και πολιτικός πόλεμος χειραγώγησης που εξαπολύεται από τους μηχανισμούς τους. Η βαθιά κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού, και του ελληνικού μαζί, απαιτεί οι ζωές εκατομμυρίων εργαζομένων να συντριβούν στη λαιμητόμο στο βωμό της ανάκαμψης της κερδοφορίας τους. Η δομική ανεργία που ήδη στη νεολαία αγγίζει το 50%, η παρανομοποίηση χιλιάδων εργατών μεταναστών, οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες της δουλείας, το πέταγμα στο δρόμο χιλιάδων οικογενειών, η μαφιόζικη-παρακρατική επέλαση στους δρόμους, η κατάργηση της (όποιας) δωρεάν περίθαλψης και η κυριαρχία της (ταξικής) ιδιωτικής υγείας, η υποβάθμιση όλων των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων που φοιτούν νέοι και νέες εργατικής ταξικής προέλευσης, τα γκέτο των φτωχών στρωμάτων στις πόλεις, να ποιο είναι το παρόν και το μέλλον που μας καλούν να συναινέσουμε όταν μας μιλούν για "ανάπτυξη" και "έξοδο από τη κρίση"!

Σφήνα σε αυτόν τον οδοστρωτήρα, έρχονται οι εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες. Ο αγώνας της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, με το απελευθερωτικό του πρόταγμα για την αυτοδιαχείριση της παραγωγής και την άμεση δημοκρατία στη βάση των σωματείων, δείχνει ένα δρόμο για την κοινωνική χειραφέτηση. Η απεργία των εργαζόμενων στις εργολαβίες, που ήδη μετρά αρκετές εβδομάδες, δείχνει την αναγκαιότητα του αγώνα ενάντια στις δουλοκτητικές "νέες σχέσεις εργασίας". Ένας πραγματικός κοινωνικός πόλεμος μαίνεται στις Σκουριές Χαλκιδικής που αποκαλύπτει τα υγιή αντανακλαστικά και την αποφασιστικότητα των κατοίκων. Τα σκιρτήματα των μαθητικών καταλήψεων αμφισβητούν αυθόρμητα αλλά με πραγματικό νόημα το νέο πλαίσιο ζωής που επιβάλλεται στη νεολαία, ενώ και οι φοιτητικοί αγώνες που στηρίζουν την απεργία των εργολαβικών στο ΑΠΘ, αποτελούν σημαντικό βήμα σύνδεσης των εργατικών και των φοιτητικών αναγκών. Αυτοί οι αγώνες, αλλά και όλες οι μικρές και μεγάλες αντιστάσεις, ατομικές και συλλογικές, που σκόρπια αλλά υπαρκτά κοντράρονται με την εργοδοσία και το κράτος στη πόλη της Θεσσαλονίκης, μας γεμίζουν αισιοδοξία για το αναγκαίο επόμενο βήμα!

Απέναντι τους, αρκετοί που δηλώνουν "φίλοι του λαού". Πρώτα και κύρια, το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, που όχι μόνο δεν επιτελεί κάποιο ρόλο στήριξης και σύνδεσης των εργατικών αγώνων, αλλά στη καλύτερη περίπτωση τροχοπέδη και στη χειρότερη -που είναι και συνηθέστερη- πόλο χειραγώγησης και υποταγής των εργαζομένων και των κοινωνικών κινημάτων στην μηχανή του κράτους και του κεφαλαίου. Κι αυτό γιατί, εδώ και δεκαετίες το ΕΚΘ, ιδεολογικά, αλλά πολύ περισσότερο οικονομικά και πολιτικά προσδέθηκε στη κρατική λειτουργία, σε τέτοιο βαθμό, που κανείς πια δεν μπορεί να ξεχωρίσει που ακριβώς τελειώνει η προπαγάνδα του υπουργού και που αρχίζει ο λόγος των στελεχών του. Το αναντίρρητο αυτό γεγονός, δεν αντιπαλεύεται με εσωτερικούς συσχετισμούς, ούτε μπορεί "να αλλάξει" από τα στημένα συνέδρια του ΕΚΘ. Ούτε φυσικά, από προσπάθειες από "τα πάνω" συντονισμού και ελέγχου των εργατικών αγώνων όπως κάνει το ΠΑΜΕ και όχι μόνο. Η απόρριψη του κρατικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, μπορεί να έχει νόημα μόνο όταν προωθείται από τη βάση των εργαζομένων και των κοινωνικών κινημάτων στη κατεύθυνση της ρήξης με το υφιστάμενο σύστημα.

Για όλους αυτούς τους λόγους θεωρούμε αναγκαία τη σύγκλιση σύσκεψης μεταξύ εργατικών σωματείων και συλλογικοτήτων, εργαζομένων και ανέργων, για την καλύτερη διοργάνωση της απεργιακής συγκέντρωσης και πορείας του Νοέμβρη. Στόχοι μας είναι: 

• Να στηριχτούν με καλύτερο συντονισμό και άνοιγμα σε περισσότερους εργαζομένους και ανέργους τα κοινωνικά μέτωπα που παραμένουν ανοιχτά στη πόλη. Για να νικήσει ο αγώνας της Βιο.Με. και η απεργία των εργολαβικών εργαζομένων. 
• Να γίνει το πρώτο βήμα σύγκλισης και συμπόρευσης των εργατικών αγώνων και δυνάμεων που κινούνται "εκτός των τειχών" της συνδικαλιστικής συστημικής γραφειοκρατίας. 
• Να προωθήσουμε με καλύτερους όρους τα προτάγματα των ταξικών σωματείων βάσης και άμεσης δημοκρατίας, της αυτοοργάνωσης των εργατών και των ανέργων, της αυτοδιαχείρισης της παραγωγής, της γενικής απεργίας διαρκείας. 
• Να διερευνήσουμε διαθέσεις και στάσεις για τον μονιμότερο συντονισμό των εργατικών αγώνων και των κοινωνικών κινημάτων από τη βάση. 
• Δεν το κρύβουμε πως πρόθεση μας και διακηρυγμένη μας θέση είναι η προσπάθεια για ένα Ανεξάρτητο Εργατικό Κέντρο συντονισμού και αγώνα του κινήματος, με μόνο κριτήριο τις αποφάσεις των συνελεύσεων των εργατικών και κοινωνικών χώρων και τον συντονισμό από θέσεις μάχης απέναντι στο κεφάλαιο και το κράτος. Στόχος είναι να συσπειρώνεται και να ενημερώνεται ο κόσμος της εργασίας, τα σωματεία οι νέοι εργαζόμενοι και μετανάστες γύρω από το Κέντρο και να συμμετέχουν ενεργά στις δραστηριότητες και τις λειτουργίες του. 
• Να βοηθήσουμε και να προωθήσουμε την πλατύτερη ενότητα της σήμερα πολυδιασπασμένης εργατικής τάξης, ενότητα την οποία δεν αντιλαμβανόμαστε μόνο με απλούς αθροιστικούς αριθμητικούς όρους, αλλά βασίζεται και χτίζεται στο επίπεδο του περιεχομένου, της μορφής και της φυσιογνωμίας των σωματείων και των εργατικών αγώνων που ξεσπούν καθημερινά. 

Γνωρίζουμε πως το εγχείρημα δεν θα είναι εύκολο. Όπως γνωρίζουμε πολύ καλά όμως πως απαιτείται πραγματική (και όχι επίπλαστη και καταδικαστική για τις ανάγκες μας) ενότητα της εργατικής τάξης για να μπορέσουν να νικήσουν οι αγώνες όχι μόνο της περιόδου, αλλά και γενικά. Είναι όμως στοίχημα για εμάς, αλλά πιστεύουμε και για όλο το κοινωνικό κίνημα που βαδίζει κόντρα στο κράτος και το κεφάλαιο, να αξιοποιήσουμε τις απεργιακές κινητοποιήσεις του Νοεμβρίου αποφασιστικά. Να στοχεύσουμε στην όσο το δυνατόν καλύτερη προπαγάνδιση των προταγμάτων που μας έχουν φέρει σε επαφή στο δρόμο και στους χώρους. Να στοχεύσουμε στην όσο το δυνατόν καλύτερη συσπείρωση όλου του δυναμικού που ασφυκτιά και δεν μπορεί να εκφραστεί από τις σημαίες της "εθνικής προσπάθειας" και του κρατικού συνδικαλισμού, σε ανεξάρτητη συγκέντρωση και πορεία στο δρόμο, αλλά και σε μία κατάληξη ευρύτερης συνέλευσης αυτού ακριβώς του δυναμικού για να συναποφασίσουμε τα επόμενα βήματα μας.

Οι επόμενες εβδομάδες θα έχουν -θέλουμε να πιστεύουμε- εκρηκτικό χαρακτήρα. Ας προετοιμαστούμε, λοιπόν, κατάλληλα ώστε το εργατικό και κοινωνικό κίνημα του ανυποχώρητου αγώνα να είναι προωθητική και ενωμένη δύναμη στον δρόμο αλλά και σε όλους τους χώρους της κοινωνίας. Να βάλουμε όλες μας τις δυνάμεις ώστε να υπερβούμε τη πολυδιάσπαση και τον κατακερματισμό, σε μια νέα ταξική ενότητα με σχέδιο και μέλλον με όλη τη κοινωνία που πλήττεται. Ο χρόνος είναι τώρα και ο τόπος είναι εδώ, για να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας με τη πραγματικότητα και να την πλάσουμε όπως πραγματικά την έχουμε ανάγκη.

ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ & ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

Ποιος φοβάται την αυτοδιαχείριση;

Από τη Βιο.με. να ακουστεί καλά...

Ο αγώνας των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής στη Θεσσαλονίκη βρίσκεται μια ανάσα πριν από την κλιμάκωσή του. Από τον Ιούλιο μέχρι και σήμερα, το σωματείο της Βιο.με. μαζί με την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης που συστάθηκε για τη στήριξη του αγώνα, έχουμε πραγματοποιήσει μια σειρά από προπαγανδιστικές κινήσεις (μοιράσματα προκηρύξεων, εξορμήσεις στη βιομηχανική ζώνη, μικροφωνικές, διαδηλώσεις) ώστε να γίνει γνωστό τόσο στην πόλη της Θεσσαλονίκης όσο και ευρύτερα σε όλη τη χώρα ότι οι εργάτες μιας παραγωγικής μονάδας που εγκαταλείφθηκε από τον ιδιοκτήτη της, μετά από 17μηνη επίσχεση εργασίας και νυχθημερόν βάρδιες φύλαξης του εργοστασίου, είναι πλέον αποφασισμένοι να αναλάβουν την λειτουργία του χωρίς αφεντικό, με μόνη δομή την γενική συνέλευση των εργατών. Για το απαιτούμενο κεφάλαιο εκκίνησης της παραγωγής (προμήθεια πρώτων υλών κλπ.) απαιτούν από τον ΟΑΕΔ την καταβολή προκαταβολικά των επιδομάτων ανεργίας και ενίσχυσης νέων επαγγελματιών. Την ερχόμενη εβδομάδα στις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που έχουν συγκροτηθεί σε Αθήνα, Βόλο, Πάτρα και Γιάννενα θα έρθουν να προστεθούν εκδηλώσεις και πορείες σε μια σειρά πόλεων (Σέρρες, Καβάλα, Κομοτηνή, Αλεξανδρούπολη) όπου τα λουκέτα και η ανεργία έχουν γίνει καθημερινότητα για την εργατική τάξη και το μήνυμα της εργατικής χειραφέτησης και της αυτοδιαχείρισης των μέσων παραγωγής μέσα στον εφιάλτη της σημερινής εξαθλίωσης θα φτάσει στα αυτιά κάθε εργαζόμενου και ανέργου. Στις 12 Οκτωβρίου το Καραβάνι Αλληλεγγύης και Στήριξης του αγώνα στη Βιο.με. θα ξεκινήσει από την Θεσσαλονίκη με τη συμμετοχή εργατών του εργοστασίου και αλληλέγγυων για να περάσει από τη Λάρισα και τον Βόλο και να καταλήξει την Κυριακή 14 Οκτωβρίου στην Αθήνα όπου μια μεγάλη συναυλία στα Προπύλαια θα προετοιμάσει την κεντρική διαδήλωση της επόμενης μέρας προς το υπουργείο Εργασίας. Αυτή δεν θα είναι η πρώτη φορά που το σωματείο της Βιο.με. θα γνωστοποιήσει στην πολιτική εξουσία την πρότασή του, αυτή έχει ήδη υποβληθεί πριν από έναν μήνα χωρίς να λάβει καμία απάντηση.

Μπροστά σε αυτόν τον αγώνα λοιπόν που είχαμε την τύχη να ξεσπάσει στην πόλη μας και να πλαισιωθεί από πολιτικές και εργατικές συλλογικότητες αλλά και ανένταχτους αγωνιστές που συνειδητοποίησαν την σημασία του, αποκαλύφθηκαν μία σειρά από πολεμικές τόσο ρήξης όσο και ενσωμάτωσης. Η λυσσαλέα κριτική που του ασκήθηκε είναι φυσικά ευθέως ανάλογη της κορυφαίας αξίας του μέσα στην ιστορική συγκυρία που τον γέννησε. Μια χούφτα εργάτες συσπειρωμένοι σε ένα αμεσοδημοκρατικό σωματείο βάσης που έχει ανάγει την γενική του συνέλευση σε μοναδικό μέσο λήψης αποφάσεων, διένυσαν όλο τον δρόμο από τις επισκέψεις σε γραφεία βουλευτών, υπουργών, αρχόντων της τοπικής αυτοδιοίκησης, εκκλησιαστικών παραγόντων και κάθε είδους κομματικών καλοθελητών, μέχρι την απεύθυνση στο Εργατικό Κέντρο, την αδράνεια και την παθητικότητά τους, μέχρι τελικά τελικά το ανοιχτό κάλεσμα που ακολούθησε μια κραυγή αγωνίας προς άλλο σωματείο βάσης της πόλης. Βλέποντας μπροστά στα μάτια τους να καταρρέουν όλες οι πιθανές τακτικές ανάθεσης και διαμεσολάβησης και έχοντας ήδη εξ' αρχής από μόνοι τους αποδομήσει την λογική της παραίτησης αλλά και της στείρας διεκδίκησης των δεδουλευμένων ως προθάλαμο της ανεργίας και της ανέχειας, τονίζουν προς κάθε κατεύθυνση πως αυτό που θέλουν είναι όχι μόνο να παραμείνουν μέσα στην παραγωγική διαδικασία αλλά να την διευθύνουν μόνοι τους, να την πάρουν στα χέρια τους και να την κατευθύνουν προς όφελος της κοινωνίας αλλάζοντας ποιοτικά χαρακτηριστικά του εμπορεύματος και της ίδιας της παραγωγής του. Η εργατική αυτοδιαχείριση προ των πυλών. Είτε αυτή προκύψει από χρηματοδότηση του ΟΑΕΔ (εκβιαστεί το κράτος) είτε αυτή ξεκινήσει με μοναδικό της όπλο την ταξική και κοινωνική αλληλεγγύη και νομιμοποίηση, τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο για όλους εμάς που αρνούμαστε να ζήσουμε σαν σκλάβοι. Ή μήπως όχι...;

Χωρίς να καταπιαστούμε καθόλου με κριτικές που τάσσονται ανοιχτά με την πλευρά της κυρίαρχης τάξης και νοοτροπίας, θα ρίξουμε το βάρος στις αποκαλούμενες 'αριστερές', 'αντισυστημικές' και 'αντικαπιταλιστικές' προσεγγίσεις κομματιών της αριστεράς και του ευρύτερου 'κινήματος'. Πολύ σωστά πολέμιοι -αλλά και μη- του αγώνα στη Βιομηχανική Μεταλλευτική, παρατηρούν πως αυτοδιαχειριζόμενες παραγωγικές μονάδες δεν οδηγούν αυτόματα προς τον συνολικό μετασχηματισμό των σχέσεων παραγωγής, δεν συνεπάγονται με κάποιο μεταφυσικό γραμμικό τρόπο την επαναστατική αλλαγή, αλλά διατρέχουν τον κίνδυνο να παραμείνουν νησίδες μέσα στο καπιταλιστικό αρχιπέλαγος. Εδώ το παράδειγμα της Αργεντινής αποτελεί το πιο τρανταχτό και πολυχρησιμοποιημένο με 200 περίπου επιχειρήσεις να λειτουργούν κάτω από τον έλεγχο των εργατών τους από το 2001 μέχρι και σήμερα. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν -ή καμώνονται ότι δεν καταλαβαίνουν- όσοι χρησιμοποιούν το επιχείρημα αυτό για να μειώσουν και να συκοφαντήσουν αγώνες για την αυτοδιαχείριση είναι ότι δυστυχώς δεν λένε κάτι που δεν ξέραμε ήδη -όχι μόνο εμείς αλλά και οι ίδιοι οι εργάτες! Προφανώς και η παραγωγή σε εργατικά χέρια σε εργοστάσια και επιχειρήσεις που κλείνουν είναι μόνο η αρχή μιας μακράς και επίπονης διαδικασίας. Ξεχνούν όμως κάτι: πως μόνο αυτή μπορεί να πραγματώσει την προοπτική η οποία ξανοίγεται μπροστά της. Αν αυτή η διαδικασία δεν ξεκινήσει από την εργατική βάση καμία πολιτική ηγεσία δεν μπορεί, ακόμη κι αν ισχυρίζεται πως θέλει, να την αντικαταστήσει με κάποιο κεντρικό πλάνο.

Μια οικονομία σε καπιταλιστική κρίση και παρατεταμένη ύφεση δύσκολα θα χωρέσει αυτοδιαχειριζόμενα και κατειλημμένα εργοστάσια όση κοινωνική στήριξη κι αν έχουν αυτά, πάντα θα ανήκουν στο κομμάτι της παραγωγής που πρέπει να καταστραφεί για να επιζήσουν μονοπωλιακά και ολιγοπωλιακά κεφάλαια. Αυτό όμως που μπορεί να κάνει αν πετύχει το πείραμα της εργατικής αυτοδιαχείρισης έστω και σε μία, την πρώτη, ελπίζουμε, περίπτωση, είναι να δώσει επιτέλους ελπίδα και νέα ώθηση στην έκφραση των εργατικών αγώνων και αναγκών, να γεννήσει με άλλα λόγια ένα ουσιαστικά επαναστατικό εργατικό κίνημα. Ο παραγκωνισμός του παρασιτικού αφεντικού και η συλλογική ιδιοκτησία και εργασία με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες αποτελούν τεράστιες κατακτήσεις για μια τάξη που τα τελευταία χρόνια μετράει μόνο ήττες και δέχεται ανηλεείς επιθέσεις. Είναι απορίας άξιο πώς υπέρμαχοι του συνθήματος 'χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά' δεν διστάζουν να κατηγορήσουν με τον πιο χυδαίο τρόπο -αποκαλώντας 'μικροκαπιταλιστές' τους αγωνιζόμενους εργάτες- έναν αγώνα που προσπαθεί ακριβώς να κάνει πράξη το αγαπημένο τους τσιτάτο. Ή μήπως η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής είναι στόχος που επιτρέπεται να πραγματωθεί μόνο σε ένα σοσιαλιστικό επέκεινα που θα έρθει ενώ οι εργάτες αγωνίζονται να περισώσουν μισθούς, ένσημα κ ό,τι άλλο θα τους έχει απομείνει ως τότε? Και τότε, στον μετεπαναστατικό επίγειο παράδεισο, τα μέσα παραγωγής θα ανήκουν πραγματικά και δημοκρατικά σ' αυτούς που παράγουν όλο τον πλούτο της κοινωνίας ή σε μία άλλου τύπου κεντρική εξουσία που θα αποφασίζει γι' αυτούς αντί γι' αυτούς;

Επιπλέον, δεν είναι δυνατόν να εθελοτυφλούμε μπροστά στο τέρας της ανεργίας σήμερα, δηλαδή στο ότι ο μεγαλύτερος εχθρός για την εργατική τάξη είναι το γεγονός ότι τεράστια ποσοστά της πετιούνται από το κεφάλαιο έξω από την παραγωγική διαδικασία για να αφεθούν εν τέλει στην κοινωνική περιθωριοποίηση και τον κανιβαλισμό του καπιταλισμού σε κρίση (απελπισία, περιθωριοποίηση, εκφασισμός). Ο δρόμος του παζαρέματος από το κράτος του ολοκληρωτικού καπιταλισμού έχει παρέλθει και δεν έχει πλέον να προσφέρει τίποτα παρά απογοήτευση και ηττοπάθεια. Τα εργαλεία και τα μέσα πάλης του καιρού της σοσιαλδημοκρατίας πρέπει επιτέλους να δώσουν την θέση τους σε επιθετικές πρακτικές απόσπασης, οργάνωσης και απαλλοτρίωσης. Αυτά τα κομμάτια των 'από-τα-κάτω' πρέπει να αναλάβουν την επαναλειτουργία των εγκαταλελειμμένων εργοστασίων, να πλαισιώσουν εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης, να συντονιστούν μεταξύ τους με στόχο τον πολλαπλασιασμό τους και να δώσουν περιεχόμενο σε μια ξεχασμένη μάλλον ιδέα, την ιδέα της δυαδικής εξουσίας· ας μη γελιόμαστε, όλοι ξέρουμε πως περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αυτό που φοβίζει την κυρίαρχη τάξη, το κράτος και τους καπιταλιστές, είναι η οργάνωση και η ενδυνάμωση ενός κινήματος που μη έχοντας πλέον να χάσει τίποτα θα ζητάει τα πάντα. Πόσο μάλλον αν αυτό το κίνημα ξεπεράσει την άμορφη μάζα ενός συνόλου ανθρώπων που εκφράζουν μία τάση και συγκροτήσει έναν δομημένο πόλο εργαζομένων που διαχειρίζονται κομμάτια της παραγωγής και αποτελούν ήδη πρόπλασμα της δίκαιης και ελεύθερης κοινωνίας του μέλλοντός μας.

Η φωνή των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής είναι φωνή βγαλμένη από τα σπλάχνα της χειμαζόμενης κοινωνίας, δεν είναι πολιτική γκρούπα, δεν είναι κομματικό δελτίο τύπου, δεν είναι πρόταση προς ψήφιση νομοσχεδίου ούτε εγκεφαλικό μανιφέστο στα μυαλά κάποιου μισότρελου ερημίτη. Εγγυήσεις επιτυχίας ή ακόμη ακόμη και κρυστάλλινης συνέπειας και καθαρότητας δεν υπάρχουν ούτε σε αυτόν τον αγώνα ούτε σε κανέναν άλλο. Αν όμως οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι δεν κάνουν ΤΩΡΑ το βήμα για να πάρουν όσα δικαιωματικά τους ανήκουν, τότε καμία μάχη χαρακωμάτων, κανένας αμυντικός πόλεμος δεν μπορεί να νικήσει, κι αυτό είναι κάτι που κανείς κοινός νους δεν μπορεί να αρνηθεί.

Πλάι σε αυτή την πολιτική ρήξης παρασιτεί και η λογική της ενσωμάτωσης, πολύ πιο ύπουλη και υπόγεια. Πρόκειται για ολόκληρη την ρητορική που θέλει μια 'αλληλέγγυα οικονομία' να συνυπάρχει με τη ζούγκλα της εκμετάλλευσης του σήμερα, να δημιουργεί 'εναλλακτικά', 'αλληλέγγυα', 'ελεύθερα' ή 'κοινωνικά' κομμάτια χώρου και χρόνου χωρίς να τονίζει τα όριά τους, χωρίς να βλέπει τους ριζοσπαστικούς εργατικούς αγώνες ως απαραίτητο οργανικό κομμάτι ολοκλήρωσης του προτάγματός τους, χωρίς να συνειδητοποιεί ούτε στιγμή ότι η πιο βολική λύση στην καπιταλιστική κρίση ήταν, είναι και θα είναι οι εργαζόμενοι να μοιράσουν την φτώχεια τους, να αρκεστούν στα λίγα και να 'ξανα-ανακαλύψουν' τις χαρές της ζωής 'χωρίς ευρώ'. Η άρνηση της πραγματικότητας αποτελεί την άλλη πλευρά του νομίσματος της αποδοχής της. Ασφαλώς και το τέλος των ολιστικών αφηγήσεων που πολλοί ευαγγελίζονται, το τέλος του σιδηρού παραπετάσματος ή της σοσιαλδημοκρατικής προοδευτικής προοπτικής έχει βάλει εδώ ανεξίτηλα τη σφραγίδα του. Αυτό που υποβόσκει όμως, βγάζει μάτι και στον πιο απλό παρατηρητή· ότι ακριβώς καμία ανάγκη των 'από-τα-κάτω' δεν μπορεί να ικανοποιηθεί σε αυτό το πλαίσιο χωρίς να 'παρέχει' κάποιος 'από-τα-πάνω΄. Με απλά λόγια, είτε όσοι βολεύονται σε παρόμοια εγχειρήματα και πρακτικές δεν έχουν πραγματικά υλικές ανάγκες παρά μόνο ελεύθερο χρόνο, είτε η αλληλεγγύη που διακηρύσσουν είναι διαταξική μέχρι το κόκκαλο καθώς ανάμεσά τους κάποιοι δεν έχουν και κάποιοι που έχουν δίνουν στους πρώτους.

Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός μόνο αν αυτός ο κόσμος έρθει πάνω-κάτω, με κανέναν άλλο τρόπο. Η δική μας θέση είναι ότι αυτός ο κόσμος θα έρθει πάνω-κάτω μόνο όταν ο αγώνας για να γίνουμε οι κυρίαρχοι του πλούτου και των μέσων που τον παράγουν, δηλαδή ο αγώνας για την αυτοδιαχείριση, γίνει ο κεντρικός αγώνας της τάξης μας και θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας γι' αυτό. Ο αγώνας της Βιο.με., είτε το θέλουμε είτε όχι, ανοίγει το δρόμο και τώρα, σύντροφοι και συναγωνιστές, όλα παίζονται.

ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ & ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

Θεσσαλονίκη, 11/10/2012

Ανακοίνωση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης για την ανεξάρτητη ταξική διαδήλωση της Καμάρας στα εγκαίνια της ΔΕΘ

Μεσούσης της ολομέτωπης επίθεσης που εξαπολύουν οι εκφραστές του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου ενάντια στην τάξη μας, την τάξη των εργαζομένων και ανέργων, και ενόψει των νέων μέτρων και των νέων μνημονίων πραγματοποιήθηκαν φέτος οι κινητοποιήσεις της ΔΕΘ. Σε αυτή τη συγκυρία η κυβέρνηση προσπάθησε εντέχνως να υποβαθμίσει το γεγονός των εγκαινίων της Έκθεσης, στήνοντας το καθιερωμένο πανηγύρι τους μέρα μεσημέρι, για να αποφύγουν προφανώς να βρεθούν για άλλη μια χρονιά περικυκλωμένοι από διαδηλωτές. Τη λογική της υποτίμησης ακολούθησαν και αριστερές πολιτικές δυνάμεις – μιλάμε φυσικά για το ΚΚΕ και τον Σύριζα – που έστησαν τις κομματικές τους συγκεντρώσεις με ύφος προεκλογικού αγώνα και παρουσία των αρχηγών τους, για να μεταφέρουν το μήνυμα πως οι εργατικοί αγώνες ηττήθηκαν κι άρα στο εξής ο “αγώνας” θα είναι κοινοβουλευτικός.

Στην τάξη μας όμως δεν αρμόζει ούτε την ήττα να δέχεται ούτε και το πατρονάρισμα. Με αυτή τη λογική η Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης έκανε κάλεσμα και συμμετείχε - όπως κάθε χρόνο - στη διαδήλωση της Καμάρας. Σε μια διαδήλωση που κινήθηκε ανεξάρτητα από τους θεσμικούς συνδικαλιστικούς και κομματικούς φορείς της συνδιαλλαγής και της ήττας. Ήταν συνειδητή η αποστοίχιση από τη ΓΣΕΕ, το φορέα που είναι δομημένος και υπάρχει για να συμβιβάζει τα ασυμβίβαστα, για να πλανά τους εργαζομένους πως κι εμείς και τα αφεντικά μας έχουμε τα ίδια συμφέροντα, πως μιλάμε για το ίδιο πράγμα : την “ανάπτυξη”. Ομοίως δεν θα μπορούσαμε να συναντηθούμε με το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ, των οποίων η αναποτελεσματική κομματική γραμμή και λογική ήταν αυτή που οδήγησε σε ήττα την ηρωική απεργία των Χαλυβουργών της Αθήνας και δυστυχώς είναι ικανή να βάλει ταφόπλακα σε οποιονδήποτε αγώνα στους χώρους δουλειάς.

Η διαδήλωση της Καμάρας ήταν διαδήλωση ταξική. Εμείς πιστεύουμε πως η Καμάρα δεν εκφράζει ούτε θέλει να εκφράσει την αγανάκτηση των ρετιρέ των δημοσίων υπαλλήλων και των μπάτσων για τα χαμένα επιδόματα. Αυτοί ούτως ή άλλως βρίσκουν καταφύγιο στους θεσμικούς πολιτικούς και συνδικαλιστικούς φορείς που τους εκπροσωπούν εδώ και δεκαετίες. Η Καμάρα όμως είναι για τους μη προνομιούχους, για τους εργαζόμενους με μισθούς πείνας, για τους επισφαλείς και τους ανέργους, για όσους υφίστανται την πιο σκληρή εκμετάλλευση. Γι' αυτό και χαιρετίζουμε όσα πρωτοβάθμια σωματεία αλλά και τους χιλιάδες εργαζομένους ή αγωνιστές που βρέθηκαν στην Καμάρα και πορεύτηκαν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης αυτόνομα, στηριζόμενοι στα δικά τους μόνο πόδια.

Απέναντι σε όσους επιχείρησαν να μετατρέψουν τη διαδήλωση της Καμάρας σε κομματική φιέστα και σε όσους προσπέρασαν τον πιο σημαντικό κοινωνικό αγώνα της πόλης μας πρέπει να πούμε πως τελικά το ιδιαίτερο στίγμα στη διαδήλωση της Καμάρας το έδωσε η παρουσία του Σωματείου Εργατοϋπαλλήλων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής και της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στον αγώνα της Βιο.Με., τα μπλοκ των οποίων βρέθηκαν στην κεφαλή της πορείας. Με συνθήματα όπως “ Νίκη στον αγώνα της Μεταλλευτικής, με αυτοδιαχείριση της παραγωγής” και “Η Βιομηχανική ήταν η αρχή, εμπρός για απεργία πανεργατική”, οι εργαζόμενοι και οι αλληλέγγυοι διαδήλωσαν το δίκαιο πρόταγμα της εργατικής αυτοδιαχείρισης, το μόνο πρόταγμα που μέσα από τις διαδικασίες βάσης και της άμεσης δημοκρατίας σε συνδυασμό με την γενική απεργία διαρκείας και τον ανεξάρτητο εργατικό συνδικαλισμό δίνει προοπτικές επιβίωσης και νίκης της τάξης μας στις μάχες που έρχονται.

Αυτή την ανεξάρτητη διαδήλωση της Καμάρας εμείς την κρατάμε σαν παρακαταθήκη και σαν εφαλτήριο νέων αγώνων. Για την Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης αυτός είναι ο δρόμος για να νικήσει ο λαός. Απέναντι στο συμβιβασμό και την υποταγή, τη γραφειοκρατία και το κομματικό πατρονάρισμα εμείς προτάσσουμε τους ανεξάρτητους εργατικούς αγώνες των σωματείων βάσης και των συνελεύσεων γειτονιάς, για να ορθώσει η τάξη μας το ανάστημά της στο μπόι των αναγκών μας. Και να μην κάνουμε βήμα πίσω, στις επόμενες απεργίες να μην ξαναπροσδεθούμε στο άρμα του ξεπουλημένου συνδικαλισμού, αλλά να χαράξουμε δική μας πορεία. Να μην γίνουμε ξανά ακολουθητές και χειροκροτητές, αλλά να οργανώσουμε το εργατικό κίνημα και τα εργατικά κέντρα που έχει ανάγκη η εποχή μας, για να δώσουμε απάντηση ανατρεπτική σε όσους μας θέλουν σκλάβους.

Σύσκεψη για την συνδιοργάνωση της διαδήλωσης της Δ.Ε.Θ.

Στις σημερινές συνθήκες, όπου οι διάφοροι ντόπιοι και διεθνείς φορείς που συνιστούν την εξουσιαστική πλατφόρμα, κηρύσσουν ανοιχτά τον πόλεμο στην κοινωνία, στους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους μετανάστες και όλους τους καταπιεσμένους, δεν υπάρχουν μπροστά μας πολλές επιλογές. Ή θα σηκώσουμε το γάντι ή θα υπακούσουμε και θα ηττηθούμε. Σε αυτή τη συγκυρία είναι που χρειάζεται περισσότερο από ποτέ ένα κοινωνικό - εργατικό κίνημα που δεν θα μασάει τα λόγια του, που με καθαρές θέσεις οι οποίες αναδεικνύουν τις ανάγκες των καταπιεσμένων διαμορφώνεται και δημιουργεί τις δομές του βήμα-βήμα στο δρόμο της αντίστασης με στόχο την ανατροπή της αθλιότητας. 

Ένα πρώτο μαζικό ραντεβού των κοινωνικών κινημάτων θα δοθεί στην ΔΕΘ, και γι’ αυτό το λόγο εκδίδουμε κάλεσμα προς όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που θέλουν να χαράξουν έναν δρόμο στη βάση της κοινωνικής και εργατικής αυτονομίας, με σκοπό τη συγκρότηση κοινής διαδήλωσης. 

Τρία θεωρούμε ότι είναι τα βασικά σημεία που πέρα από διαφοροποιήσεις μπορούν να συγκροτήσουν μια ανεξάρτητη - περιφρουρημένη διαδήλωση με την οποία θα εκφραστεί ένα συνεκτικό πολιτικό στίγμα στη βάση των αναγκών των εργαζομένων και των ανέργων. 

Η ανάγκη εργατικής και κοινωνικής αυτοοργάνωσης μέσω των διαδικασιών βάσης και άμεσης δημοκρατίας. Μέσα από τα ταξικά σωματεία βάσης στους χώρους δουλειάς και τις λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές που παλεύουν υπέρ των συμφερόντων των φτωχών σε τοπικό επίπεδο. 

Η ανάγκη υπεράσπισης και προπαγάνδας του δίκαιου προτάγματος για την εργατική αυτοδιαχείριση ως απαραίτητου σταδίου για την κοινωνία της γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης. Εκκινώντας από τους ανεξάρτητους εργατικούς συνεταιρισμούς, πρέπει να περάσουμε στον κάθε αυτό πολιτικό αγώνα για την απόσπαση των παραγωγικών δομών από τα χέρια των πλούσιων ιδιοκτητών στα χέρια των εργατών. Εδώ το παράδειγμα αγώνα των εργατών της ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ δείχνει το δρόμο. Ώστε να δημιουργηθεί η βάση ανατροπής του κοινωνικού συσχετισμού στο σύνολο της κοινωνίας και όλοι οι διαμεσολαβημένοι φορείς να αντικατασταθούν από απ’ ευθείας μορφές κοινωνικής συμμετοχής και διεύθυνσης. 

Για να μπορέσουν όχι μόνο να συμβούν τα παραπάνω αλλά να υπάρξει απλά ένα πεδίο να ζυμωθούν με τον κόσμο των καταπιεσμένων, χρειάζεται η ελάχιστη συνείδηση του τέλους των αυταπατών. Χρειάζεται η ολοκληρωτική αποστοίχιση από τους ίδιους τους θεσμούς μεσολάβησης και λαμογιάς του εργατικού ξεπεσμού. Καμία σχέση με τους θεσμούς της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ και των λοιπών εργατοπατέρων δεν πρέπει να νοιώθει όποιος είναι εργαζόμενος με διάθεση πάλης. Απαραίτητη προϋπόθεση για την ανασύσταση ενός μαχητικού εργατικού κινήματος είναι αυτό να μην έχει εμποτιστεί από τη σαπίλα των θεσμικών οργάνων του αστικού συνδικαλισμού. Των ανθρώπων που ήταν περισσότερο πολιτικοί και ελάχιστα -εάν υπήρξαν ποτέ- εργάτες. 

Με βάση αυτές τις 3 προκείμενες καλούμε σε σύσκεψη διοργάνωσης κοινής ανεξάρτητης διαδήλωσης με όποια πολιτική δύναμη, εργατικό σωματείο, πρωτοβουλία ανέργων, και ατόμων συμφωνεί στο παραπάνω πλαίσιο. 

Τρίτη 28 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 19.00 Ε.Κ.Θ. 

Για την επέμβαση των ΜΑΤ στη Χαλυβουργία

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΝΕΙ ΠΛΑΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΕΣ… 

Για ακόμη μια φορά καταδεικνύεται με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο, η ουσία του συνθήματος, «το κράτος κάνει πλάτες στους κεφαλαιοκράτες». 

Η κυβέρνηση [ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ] συνεχιστών του μνημονίου, όποια σύνθεση κι αν έχει παράγει το ίδιο αποτέλεσμα, έχει έναν και μοναδικό στόχο: να τσακίσει με την κρατική καταστολή όσους έμπρακτα αντιστέκονται στη νέα βαρβαρότητα. 

Γι’ αυτό σήμερα τα χαράματα το κράτος με πρόσχημα τις αποφάσεις της ταξικής δικής τους δικαιοσύνης που αποφασίζει «αντικειμενικά» ποιανού ο αγώνας για να μην ζήσει σα σκλάβος είναι «παράνομος», έστειλε τα κοπρόσκυλα των ΜΑΤ να επιτεθούν τους απεργούς της Χαλυβουργίας και να συλλάβουν την απεργιακή φρουρά. 

Αφού δεν μπόρεσαν με άλλο τρόπο να σπάσουν την απεργία που τραβά εδώ και 9 μήνες, αποφάσισαν να την χτυπήσουν με τη βία. Αυτή τη βία που κανένας, σε κανένα πάνελ δε θα ζητήσει από κανέναν να την καταδικάσει, γιατί είναι «σύμφωνη με το νόμο». Όποιος δε δέχεται οικιοθελώς να ζήσει σα δούλος πρέπει να εξαναγκαστεί. 

ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ

Ο αγώνας στη Χαλυβουργία το τελευταίο διάστημα έχει μπει σε μια νέα φάση. Από την πλευρά της εργοδοσίας το σχοινί έχει τραβηχτεί στα άκρα. Με απανωτές απολύσεις το προηγούμενο διάστημα απάντησε στα δίκαια αιτήματα των χαλυβουργών. Εκβιαστικά δε εδώ και μερικές μέρες απειλεί το παράσιτο Μάνεσης να κλείσει το εργοστάσιο. 

Εμείς προτείνουμε στους εργάτες της Χαλυβουργίας να ανταποκριθούν στο κάλεσμα των συναδέλφων του Σωματείου Βιομηχανικής Μεταλλευτικής στη Θεσσαλονίκη και να πετάξουν πίσω στα μούτρα του Μάνεση την απειλή, διεκδικώντας να πάρουν το εργοστάσιο στα χέρια τους. Αυτός είναι ο δικός μας ταξικός εκβιασμός, απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία και την κρατική κάλυψη. Εδώ και τώρα μπορούν, ταυτόχρονα με την πάλη για την επαναπρόσληψη των απολυμένων και την διατήρηση της συλλογικής σύμβασης και των εργασιακών δικαιωμάτων να προτάξουν τη δύναμη της τάξης, ότι οι εργάτες μπορούν χωρίς αφεντικά. 

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΤΕ ΕΣΕΙΣ;

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ.

Για τη δημιουργία ενός ριζοσπαστικού και ακηδεμόνευτου εργατικού κινήματος, 

για την χειραφέτηση της Τάξης και την απελευθέρωση της κοινωνίας.

Από την Εργατική Αυτοδιαχείριση ως την Γενικευμένη Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση

Κίνηση εργατικής χειραφέτησης & αυτοοργάνωσης

Πηγή: Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης

Βραδιά Αλληλεγγύης στους εργαζόμενους της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής

ΚΑΛΕΣΜΑ

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους & ανέργους της πόλης να συμμετέχουν στη συνέλευση της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στη Βιομηχανική Μεταλλευτική που θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 18 Ιουλίου στις 19.00 στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης. 

Στηρίζουμε τον αγώνα των εργαζομένων στην Βιομηχανική Μεταλλευτική, ο οποίος ως στόχο έχει να πάρουν οι εργάτες το εργοστάσιο στα χέρια τους. Το πρόταγμα της Αυτοδιαχείρισης σήμερα αποτελεί μονόδρομο για τους καταπιεσμένους, ειδικά αυτή την περίοδο της πιο άγριας επίθεσης που έχει εξαπολύσει το κεφάλαιο από κοινού με τους πολιτικούς του προστάτες, το κράτος.

Το πρόταγμα της Αυτοδιαχείρισης επίσης, είναι αυτό που μπορεί να ενώσει τους εργαζόμενους και να συσπειρώσει ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις κάτω από ένα πραγματικά ριζοσπαστικό εγχείρημα το οποίο ανταγωνίζεται την υπάρχουσα εκμετάλλευση, και ανοίγει το δρόμο για την κατάργησή της στην πράξη. Από τους νεολαίους της επισφάλειας και τη νέα εργατική βάρδια μέχρι τους εργαζόμενους στις βιομηχανικές ζώνες, από τους ανέργους μέχρι τους μετανάστες και όλο το εργατικό δυναμικό που «περισσεύει» γι' αυτούς, η Εργατική Αυτοδιαχείριση μπορεί να αποτελέσει το κοινό εφαλτήριο για την επαναδιεκδίκηση συνολικά των όρων ζωής της κοινωνίας των από-τα-κάτω.

Από σήμερα λοιπόν είναι αναγκαία η δημιουργία ενός πανελλαδικού δικτύου οικονομικής και πολιτικής υποστήριξης του αγώνα στη Μεταλλευτική. Η τάξη μας και ευρύτερα οι τοπικές κοινωνίες θα πρέπει να στηρίξουν αυτόν τον αγώνα που σηματοδοτεί πραγματικά την σύγκρουση δυο διαφορετικών κόσμων. Υπάρχει άμεση ανάγκη για χειροπιαστή αλληλεγγύη προς τους εργαζόμενους της Μεταλλευτικής και τις οικογένειές τους, για να παραμείνουν σταθεροί στον μεγάλο και δύσκολο αγώνα που έχουν μπροστά τους. Είναι καθήκον της τάξης η συντονισμένη και οργανωμένη συμπαράσταση η οποία θα εκφραστεί και μέσα από την Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης, στην οποία συμμετέχουμε και καλούμε και τους εργαζόμενους όλων των κλάδων να πράξουν το ίδιο, να οπλίσουν ξανά έννοιες όπως Ταξική και Εργατική Αλληλεγγύη.

Τέλος προς ενημέρωση των ενδιαφερομένων, από την 1η βραδιά οικονομικής ενίσχυσης που διοργάνωσε η Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης στα πανεπιστήμια την περασμένη Παρασκευή 6 Ιουλίου μαζεύτηκε το ποσό που χρειαζόταν για να τυπωθεί η αφίσα του σωματείου. 

Για την περαιτέρω υλική υποστήριξη των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, διοργανώνουμε από κοινού με την συνέλευση εργαζομένων του συνεργατικού "Belleville Sin Patron" νέα βραδιά οικονομικής ενίσχυσης την Τετάρτη 18 Ιουλίου 21.30 με Live ρεμπέτικη μουσική στο Belleville Sin Patron [Φιλίππου 80-82, Ροτόντα]. 

Πηγή: ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ & ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

κείμενο που μοιράστηκε στη χτεσινή σύσκεψη ενημέρωσης και αλληλεγγύης 

στον αγώνα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής

Το κοινωνικό συμβόλαιο έσπασε. Όλες οι διαδικασίες οι οποίες απέκρυπταν την κορυφαία αντίθεση συμφερόντων μεταξύ των εργαζομένων, των παραγωγών του πλούτου, και του κεφαλαίου, αυτών των ληστών του συλλογικού μόχθου, κατέπεσαν. Τα αφεντικά, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση τις τελευταίες δεκαετίες, κάνουν χρήση του πλεονεκτήματος της παγκοσμιοποίησης της αγοράς και εκβιάζουν τους εργαζόμενους των δυτικών κοινωνιών με την απειλή της αποβιομηχανοποίησης και της μεταφοράς των εργοστασίων σε χώρες με σχεδόν μηδενικό εργατικό κόστος. Μας λένε δηλαδή ότι δε μας χρειάζονται. 

Ανακοινώνουνε ότι ή θα δεχτούμε μισθούς πείνας, εξευτελισμούς και αποστέρηση των μέσων αναπαραγωγής μας, ή μας περιμένει ο καιάδας της όλο και αυξανόμενης ανεργίας, μας περιμένει η περιθωριοποίηση. Με αυτά ως «τελευταία λόγια» σηκώνονται απ’ το τραπέζι της διαπραγμάτευσης και του «δημόσιου διαλόγου» το οποίο εξ’ αρχής είχε στηθεί για να εκτοξεύσουν στα αυτιά των καταπιεσμένων τις απειλές και την τρομοκρατία τους. 

Στο πλάι τους να τους σιγοντάρουν έχουν φυσικά τις διαπλεκόμενες με τα συμφέροντά τους κυβερνήσεις, το πολιτικό προσωπικό που κάνει πλάτες στα συμφέροντα του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου. Επίσης όμως κοντά τους τελικά κάθονται και όσοι φορείς και θεσμοί έχουν φτιαχτεί τάχα για την προστασία των εργατικών δικαιωμάτων αλλά έχουν καταλήξει διαιτητικά σκιάχτρα σε έναν στημένο αγώνα που πάντα νικούν οι ισχυροί. 

Η ΓΣΕΕ και τα Εργατικά Κέντρα που ελέγχονται από τους διάφορους αργόσχολους εργατοπατέρες οι οποίοι συνδέονται με τις εκάστοτε κυβερνήσεις λένε λόγια παχιά φείδονται όμως να πράξουν αλληλέγγυα πάνω στα αιτήματα των εργαζομένων. Όλες οι παρατάξεις του θεσμικού συνδικαλισμού ανεξαρτήτως χρωμάτων που βλέπουν τους εργαζόμενους ως αντικείμενα που πρέπει να διαχειρίζονται για να μένουν αυτοί στον αφρό βράζουν στο ίδιο καζάνι. Όλοι αυτοί μίλησαν. Τώρα πρέπει να απαντήσουμε εμείς, και πρέπει να απαντήσουμε στα ίσα:

ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Με βάση τα παραπάνω, ένας δρόμος ρεαλιστικός έχει απομείνει για τους εργάτες ώστε να διασφαλίσουν τις θέσεις εργασίας τους, τα δεδουλευμένα τους, το μέλλον το δικό τους, των παιδιών τους αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας των καταπιεσμένων. Ένα πρόταγμα υπάρχει που αποτελεί ζωτική ανάγκη και πρέπει να μπει στα χείλη όλων των εργαζομένων όλων των κλάδων. Ένα πρόταγμα, για το οποίο αξίζει να δωθούν χίλες μάχες με τους χειρότερους, τους πιο δυνατούς εχθρούς, γιατί στο τέλος του νικηφόρου δρόμου θα μπορέσει να υπάρξει μια διαφορετική εικόνα από το μέλλον της ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ. Είναι το έναυσμα με το οποίο οι εργαζόμενοι πραγματώνουν τον πιο μεγάλο πόθο των εκμεταλλευομένων, παίρνουν τις τύχες και τις ζωές τους στα χέρια τους. Το πρόταγμα των εργαζομένων είναι μοναχά δυο λέξεις:

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΡΑ!

Στεκόμαστε πλάι στο Σωματείο Εργατοϋπαλλήλων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής και υποστηρίζουμε άνευ όρων το κατατεθειμένο πλαίσιο αυτοδιαχείρισης του εργοστασίου που έχει προτείνει το Σωματείο. Κατανοούμε παράλληλα δυο πράγματα. Πρώτον, ότι οι δυσκολίες που θα βρει στον δρόμο του αυτός ο αγώνας θα είναι πολύ μεγάλες, ότι πρέπει να τα βάλουμε με θεούς και δαίμονες, και θα τα βάλουμε. Δεύτερον ότι η όλη διαδικασία δεν είναι τίποτε άλλο από ένας πολιτικός αγώνας τον οποίο για να κερδίσουμε θα πρέπει να έχουμε στο πλάι μας τους απλούς εργαζόμενους και την τοπική κοινωνία της Θεσσαλονίκης. Θεωρούμε τον αγώνα για να μην κλείσει το εργοστάσιο και να περάσει στα χέρια των εργαζομένων ως έναν κορυφαίο αγώνα που πρέπει να δώσει όχι απλά ένα σωματείο αλλά το σύνολο της χειμαζόμενης κοινωνίας. Είναι ο καλύτερος και πιο αποφασιστικός τρόπος για να πούμε στην πράξη ένα τεράστιο ΩΣ ΕΔΩ στα σχέδια καταστροφής των εκμεταλλευομένων που μαγειρεύουν από κοινού η ελληνική και οι διεθνείς κυβερνήσεις, οι φορείς του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου. 

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους αρχικά της Βιομηχανικής Ζώνης αλλά και ευρύτερα της πόλης, τον ίδιο τον απλό κόσμο να συνταχθεί και να δώσει τον αγώνα μαζί με το Σωματείο. Σκοπός μας είναι να δημιουργήσουμε έναν μεγάλο λαϊκό μοχλό πίεσης από-τα-κάτω ο οποίος θα κινητοποιήσει την πόλη απέναντι στην κυβέρνηση, εφόσον αυτή αρνηθεί να πράξει ότι είναι απαραίτητο για να πάρουν οι εργαζόμενοι το εργοστάσιο στα χέρια τους. 

Με κλείσιμο δρόμων, διαδηλώσεις, κινητοποίησες, αλλά και ένα πανελλαδικό κίνημα οικονομικής, πολιτικής και ηθικής υποστήριξης και αλληλεγγύης των εργαζομένων θα δώσουμε ανυποχώρητα, αμεσοδημοκρατικά, και αδιαμεσολάβητα αυτόν τον αγώνα, ο οποίος αξίζει να δοθεί γιατί:

Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ – ΕΙΝΑΙ ΖΩΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΣΗΜΕΡΑ

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης

Πηγή: http://federacion-salonica.blogspot.gr

Έβγαλε βρώμα η Ιστορία οτι ξοφλήσατε

Ανακοίνωση της ΚΕΧΑ για τις επερχόμενες εκλογές της 17ης Ιούνη

Μετά τις εκλογές στις 17 Ιούνη, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμά τους, ετοιμάζεται μια νέα σαρωτική και στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση στα εναπομείναντα αναιμικά εργατικά δικαιώματα. Είναι η «συνταγή» της δικής τους απάντησης στην καπιταλιστική κρίση. Η βασική αιτία της προσφυγής στις κάλπες είναι η αγωνία για σταθεροποίηση συνολικά του πολιτικού συστήματος, εν μέσω κρίσης, μαζί με την ανάγκη πολιτικής ενσωμάτωσης των εργαζομένων. Η κυβέρνηση που θα βγει από τις εκλογές θα επωμιστεί τη «βρώμικη» δουλειά, της καπιταλιστικής απάντησης σε μια κρίση που διαρκώς βαθαίνει και εξαπλώνεται επιδημικά στην Ευρώπη απειλώντας τη βιωσιμότητα του Δυτικού καπιταλισμού. Η δυνατότητα ενσωμάτωσης της εργατικής αγανάκτησης, μέσω των εκλογικών αυταπατών και της αναμονής για την εφαρμογή του προγράμματος της νέας κυβέρνησης, θα είναι για την άρχουσα τάξη ένας ασφαλής δείκτης για το ρυθμό και την ποιότητα των αλλαγών που θέλει να προωθήσει στο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία. Πέρα από το ποιο κυβερνητικό σχήμα προωθεί σήμερα ο αστικός κόσμος ως κριό και πρώτη γραμμή της σφοδρής αντιλαϊκής επίθεσης, ή τις εναλλακτικές λύσεις «γαλαζοπράσινων», «πρασινορόζ», «γαλαζόμαυρων» συνδυασμών που ζυμώνουν για μετά, η πρώτιστη αποστολή των εκλογών είναι η «επανανομιμοποίηση» συνολικά του αστικού πολιτικού συστήματος, για να μπορεί αυτό να δώσει εχέγγυα και νέες «δηλώσεις νομιμοφροσύνης» και στήριξης προς το κεφάλαιο. Η προσπάθεια επανεμφάνισης της σοσιαλδημοκρατίας, με κύριο εκφραστή τον ΣΥΡΙΖΑ, μοιάζει με κακόγουστη φάρσα, σε έναν κόσμο όπου οι επιλογές του κεφαλαίου, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και διεθνώς, συμφωνούν σε έναν και μοναδικό δρόμο από την καπιταλιστική κρίση στην καπιταλιστική ανάπτυξη: την υποτίμηση της αξίας της εργατικής δύναμης, την καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και το τσάκισμα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Και ενώ η σοσιαλδημοκρατία πέθανε, το σύστημα σπεύδει να αναφωνήσει «ζήτω η σοσιαλδημοκρατία» γιατί θέλει στο σύντομα καταρρέον πρόσωπό της να τελειώνει μια και καλή, με κάθε ιδέα και ελπίδα αμφισβήτησης και αντίστασης που της χρεώνουν και υποτίθεται ότι αυτή εκπροσωπεί.

Η αστική τάξη λαμβάνει σοβαρά υπόψη της τις σαφείς ενδείξεις αδυναμίας ενσωμάτωσης των εργαζομένων. Δεν πρόκειται απλώς για το γενικό φόβο των αντιδράσεων που σίγουρα θα επέλθουν, αλλά και όσων έχουν συμβεί, γιατί δεν ξεχνούν το Δεκέμβρη του 2008, τις τεράστιες απεργιακές κινητοποιήσεις, τον κόσμο που κατέκλυζε τις πλατείες, αλλά και τους μικρούς ή μεγάλους αγώνες που γεννιούνται καθημερινά από τις γειτονιές μέχρι τα εργοστάσια, τους σταθμούς και τα λιμάνια. Γιατί σε αντίθεση με την πλειοψηφία του κόσμου της εργασίας, η άρχουσα τάξη έχει ταξική μνήμη. Γιατί μπορούν ακόμα κι από κει που κάθονται να μυρίσουν την οργή των εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων στις ουρές του ΟΑΕΔ, αυτών που πεθαίνουν κάθε μέρα στα νοσοκομεία χωρίς φάρμακα ή πετιούνται έξω από αυτά, της νεολαίας και των εργαζόμενων που -αν δεν είναι άνεργοι- δουλεύουν χωρίς ωράριο, συμβάσεις, ασφάλιση, υπερωρίες και δικαιώματα, κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί.

Στην παρούσα κοινωνική ζούγκλα, προϊόν της αλλά και επιδίωξη του συστήματος, είναι και η άνδρωση του ρεύματος του φασισμού, που γεννιέται, χτυπώντας πρώτα και κύρια τα πιο αδύναμα κομμάτια της τάξης μας, τους μετανάστες προλετάριους. Το άρμα του εθνικισμού το σύραν ως εδώ και το γιγάντωσαν, δεκαετίες τώρα, οι ιδέες της «ισχυρής Ελλάδας», της «εθνικής ενότητας και συστράτευσης», της «προάσπισης των εθνικών συμφερόντων», της υπεράσπισής της «εθνικής οικονομίας». Που στην ουσία τους μάλιστα ταυτίζονται και ανδρώθηκαν στην ελληνική κοινωνία χέρι-χέρι με τις ιδέες της “ισχυρής Ευρώπης”, του “Ευρωπαϊκού ιδεώδους” και πάνω από όλα της “Ευρώπης Φρούριο” απέναντι στους φτωχούς και κατατρεγμένους αυτού του κόσμου. Γίνεται έτσι ο φασισμός χρήσιμο εργαλείο για τον διχασμό της τάξης μας, ενσωμάτωσης και των πιο αδύναμων ντόπιων εξαθλιωμένων στα σχέδια του κεφαλαίου και μακρύ χέρι του κράτους που οπλίζει, τρομοκρατεί και εκτελεί όποιον αντιστέκεται.

Εισήγηση-Τοποθέτηση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης

Εισήγηση-Τοποθέτηση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης 

στην εκδήλωση-συζήτηση με θέμα: 

“Εργατικοί Αγώνες και Αυτοδιαχείριση” 

στο “Φεστιβάλ Αυτοδιαχείρισης” που οργάνωσε 

η “Συνεργατική Αλληλεγγύη” στις 9/6/2012 στη Φιλοσοφική σχολή ΑΠΘ. 

1. Εισαγωγή 

...Πριν από λίγες μέρες, ο “Συναγωνιστής” και “Σύντροφος” Αλέξης έδωσε μία συνέντευξη τύπου και κατέθεσε 10 σημεία για το πρόγραμμα της κυβέρνησης του σε ότι αφορά τα ζητήματα της ανεργίας. Η πρόταση Νο 6 (του προγράμματος) έλεγε το εξής: “Χορήγηση νομοθετικά της δυνατότητας αυτοδιαχείρισης των εγκαταλελειμμένων από τους ιδιοκτήτες τους και κατειλημμένων από τους εργάτες επιχειρήσεων”. Ταυτόχρονα, βέβαια, στο ίδιο πρόγραμμα -δυο σειρές παραπάνω- η πρόταση Νο. 4 έλεγε: “Οικονομική στήριξη των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και άλλων τομέων της οικονομίας που διαθέτουν συγκριτικά πλεονεκτήματα” και κινδυνεύουν να κλείσουν. Ξεκινάω με αυτό, όχι για να καταδείξω τον τραγέλαφο της όποιας κυβερνητικής αριστεράς, αλλά για να επισημάνω ότι η πρόταση (ή έστω το άκουσμα της πρότασης) για αυτοδιαχείριση στις μέρες μας από ότι φαίνεται κάθε άλλο παρά υπερφίαλο είναι. Είναι βέβαια γνωστός ο ιστορικός ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας να υφαρπάζει επαναστατικά αιτήματα που ξεπηδούν μέσα από τις πραγματικές εργατικές ανάγκες και την αγωνιστική κίνηση και διάθεση της τάξης, να της απομονώνει από το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γεννιούνται, να τις μεταλλάσσει και να τις εντάσσει οργανικά στο πρόγραμμα ενσωμάτωσης και διάλυσης κάθε αυθόρμητης, ήμι-συνειδητής ή και συνειδητής προσπάθειας χειραφέτησης της τάξης. Ομοίως, βέβαια, αλλά από άλλη αφετηρία και σαφώς με άλλη προοπτική (δυστυχώς όμως -πολλές φορές- με την ίδια ίσως κατάληξη, αυτή δηλαδή της ατελεσφορίας ή της ενσωμάτωσης) τμήματα του ριζοσπαστικού εργατικού κινήματος προτείνουν ή εφαρμόζουν μορφές αυτοδιαχείρισης αποκομμένα από ένα συνολικό πολιτικό και κοινωνικό πρόγραμμα σε μορφές και περιεχόμενο που να μπορεί να συμβάλει στην χειραφέτηση της τάξης. 

Εμείς θα επιχειρήσουμε να καταθέσουμε μία συνεκτική λογική για το πως αντιλαμβανόμαστε την αυτοδιαχείριση, ποιο είναι το υποκείμενο υλοποίησής της, στη βάση ποιόν προϋποθέσεων μπορεί αυτή να υλοποιηθεί και πως από τους εργατικούς αγώνες και την αυτοδιαχείριση στους χώρους δουλειάς μπορούμε να περάσουμε στην συνολική κοινωνική αυτοδιεύθυνση. Ή μάλλον για να το πούμε πιο σωστά -για να μην θεωρηθεί ότι επρόκειτο για διακριτές -πόσο μάλλον - διαδοχικές διαδικασίες, ότι ο αγώνας για αυτοδιαχείριση εμπεριέχει, ταυτίζεται, προϋποθέτει, τον αγώνα για την συνολική κοινωνική απελευθέρωση. 

Όσα είπαμε Ισχύουν

του Άρη Τσιούμα

Κείμενο που παρουσιάστηκε στην εκδήλωση της ομάδας Πλατύπους: "Aντίσταση, Μεταρρύθμιση, Επανάσταση", Τετάρτη 30 Μαΐου 2012 Φιλοσοφική ΑΠΘ

H σημερινή εκδήλωση είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα λόγω της θεματικής που πραγματεύεται. Εάν κατορθώσουμε νομίζω μια βαθύτερη, μια όσο το δυνατόν πιο ενδελεχή επεξεργασία στους άξονες: “αντίσταση, μεταρρύθμιση, επανάσταση”, ίσως έχουμε μια καθαρή εικόνα για την σημερινή πολιτική συγκυρία. 

Η δική μου συνεισφορά στη κουβέντα θα γίνει μέσω της παρουσίασης ενός σχήματος το οποίο επιθυμεί να παράξει ένα πολιτικό πρόσημο μέσω της παρακολούθησης των ταξικών ανα-διαρθρώσεων του καπιταλισμού τα τελευταία χρόνια, και την επακόλουθη αλληλεπίδραση τους με τις δυναμικές συγκροτήσεις, αφηγήσεις και τακτικές του ευρύτερου αντικαπιταλιστικού κινήματος και των προβληματικών που αυτό ανέπτυξε. 

Κάνοντας μια εισαγωγή, θα ορίσω ως ιστορική αφετηρία του σχήματος, το έτος 1933, όπου η ρύθμιση του New Deal, θα αποτελέσει την πρώτη διαμόρφωση μιας σοσιαλδημοκρατικής οικονομικής βάσης, στην προσπάθεια της κυβέρνησης των ΗΠΑ να απαντήσει αποτελεσματικά στην κρίση του 1929. Η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία της Γερμανίας την ίδια χρονιά και η σταδιακή αναβάθμιση του ρόλου της ΕΣΣΔ την ίδια περίοδο θα καταδείξουν ένα σημαντικό πρόβλημα. Η ρύθμιση του New Deal και η νέα διαχείριση που εισάγει δεν αποτελούν ακόμα ένα οικουμενικό μοντέλο. Οι εναλλακτικές διαχειρίσεις του καπιταλισμού σε παγκόσμιο επίπεδο θα αποτελέσουν έναν ακόμα από τους πολλούς λόγους, εξ’ αιτίας των οποίων η ανθρωπότητα θα οδηγηθεί σε μια παγκόσμια πολεμική σύρραξη.

Η επόμενη μέρα του πολέμου θα βρει την Ευρώπη στη μέση δυο υπερδυνάμεων με μόνη ελπίδα μια μεγενθυμένη ανάπτυξη από αυτές που μπορούν να υπάρξουν μόνο πάνω στα ερείπια ενός ολοκληρωτικού πολέμου. Την περίοδο μεταξύ 1950 – 1970 η Ευρώπη -και οι λαοί της- θα γνωρίσουν την πλήρη ανάπτυξη του σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου. Πρόκειται για την αναβάθμιση της σοσιαλδημοκρατικής οικονομικής βάσης μέσω κυρίως του κρατικού παρεμβατισμού σε νέα βιοπολιτική διαχείρισης του καπιταλισμού.

Περιληπτικά, δύο εκ των βασικότερων λόγων διαμόρφωσης αυτής της συνθήκης θα αποτελέσουν: η γεωπολιτική πίεση που ασκεί η ΕΣΣΔ στο μαλακό ευρωπαϊκό υπογάστριο καθώς επίσης και η ύπαρξη προπολεμικά –και όχι μόνο- επαναστατικών εργατικών κινημάτων, από αυτά που ζητούσαν όχι απλά ένα κομμάτι ψωμί αλλά ολόκληρο το φουρνάρικο. 

ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕ ΘΑ ΜΑΣ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΝΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

κείμενο που μοιράστηκε στη σημερινή κινητοποίηση στο ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ Θεσσαλονίκης 

Ένα από τα πιο κεντρικά και γνωστά δισκοπωλεία της πόλης μας, το METROPOLIS στην Τσιμισκή παραμένει κλειστό εδώ και μία περίπου εβδομάδα καθώς οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας μπροστά στην άρνηση του ιδιοκτήτη του ομίλου, Ανδρέα Κουρή, να καταβάλει τους μισθούς 3 και πλέον μηνών. Ταυτόχρονα στην Αθήνα οι συνάδελφοί τους αγωνίζονται μαζικά και δυναμικά έχοντας να αντιμετωπίσουν απολύσεις, κλείσιμο καταστημάτων και μη καταβολή μισθών και αποζημιώσεων. Μόλις 2,5 μήνες μετά την εξαγορά της αλυσίδας από τον εν λόγω επιχειρηματία (επίσης ιδιοκτήτη του MAD και πολλών ανάλογων εταιρειών) γνωστής οικογένειας μεγαλοκαρχαριών των ΜΜΕ, με πολυσχιδείς δραστηριότητες σε Ελλάδα, Βαλκάνια και Κύπρο, η κατεύθυνση είναι προφανής. Η επιχείρηση φορτώνεται με χρέη, αρνείται να πληρώσει ενοίκια αποσκοπώντας σε εξώσεις, εξωθεί υπαλλήλους σε παραιτήσεις, απολύει άλλους και συρρικνώνεται με ιλιγγιώδη ρυθμό, οδηγείται δηλ. με μαθηματική ακρίβεια στο κλείσιμο και την χρεωκοπία με όσο το δυνατόν λιγότερες συνέπειες για τα αφεντικά της που στρέφουν το ενδιαφέρον τους σε πιο επικερδείς κατευθύνσεις (βλ. MAD tv Κύπρου).

Το έργο γνωστό και χιλιοπαιγμένο. Η -απόλυτα θεμιτή- νομική οδός για τις αυτονόητες διεκδικήσεις από πλευράς των εργαζομένων δεν εγγυάται σε καμία περίπτωση την άμεση ικανοποίηση των αναγκών τους, ούτε θα ανακουφίσει αυτούς και τις οικογένειές τους που βλέπουν την δαμόκλειο σπάθη της ανεργίας και της ανέχειας να αιωρείται απειλητικά πάνω από τα κεφάλια τους. Ο δρόμος του συλλογικού ταξικού αγώνα, της αυτοοργάνωσης και της αυτοδιαχείρισης μπορεί έτσι κι αλλιώς να εγκυμονεί περισσότερη ελπίδα τόσο για μια άμεση νίκη όσο και για αυτά που θα αφήσει πίσω του.

Οι εργαζόμενοι του METROPOLIS έχουν την αμέριστη αλληλεγγύη μας σε κάθε βήμα που θα επιλέξουν να κάνουν προς αυτήν την κατεύθυνση: της σύνδεσης με τον αγώνα των συναδέλφων τους στην Αθήνα, της οργάνωσης μαζί με όλους τους εργαζόμενους του κλάδου σε μαχητικά σωματεία βάσης όπως είναι το σωματείο βιβλίου-χάρτου, της όξυνσης και της δημοσιοποίησης μιας σύγκρουσης που όσο κι αν γίνεται μέσα στην πιο δυσοίωνη συγκυρία για την πλευρά των εκμεταλλευόμενων, δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε σε καμία περίπτωση. Δεν ξεχνάμε ότι τα εκατομμύρια του Κουρή και του κάθε Κουρή είναι κλεμμένα απ’ τον δικό μας ιδρώτα, τα έχει καρπωθεί από την δική μας εργασία, τους κόπους, τις γνώσεις, τον χρόνο που μας κλέβουνε για να γίνονται όλο και πλουσιότεροι.

Η κίνηση εργατικής χειραφέτησης & αυτοοργάνωσης προτείνει σε κάθε εργατικό αγώνα, όσο μικρός ή μεγάλος κι αν είναι αυτός, όσο αποφασιστικός, διστακτικός ή μεμονωμένος, να χτυπήσει την καρδιά της εκμετάλλευσης, την ιδιοκτησία του πλούτου. Αν τα αφεντικά αρνούνται να μας δώσουν αυτά που μας χρωστάνε δεν θα τους λυπηθούμε, δεν θα δείξουμε κατανόηση, δεν θα κάνουμε υπομονή μέχρι να΄ρθουν καλύτερες μέρες, δεν θα περιμένουμε καμιά αριστερή κυβέρνηση. Θα καταλάβουμε όσα καταχρηστικά τους ανήκουν, θα αντιστρέψουμε τους άδικους νόμους τους και θα πάρουμε τους χώρους δουλειάς στα χέρια μας.

Δε θα ζήσουμε σαν δούλοι.

ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ & ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

Θεσ/νίκη, 2 Ιουνίου 2012

Πηγή: http://federacion-salonica.blogspot.gr/2012/06/blog-post.html

"Η θέση μας για τα συνεργατικά εγχειρήματα"

Ανακοίνωση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης (Θεσσαλονίκη) 

για τα συνεργατικά εγχειρήματα

1.Η καπιταλιστική κρίση, μακροσκοπικά, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια μηχανή καταστροφής. Καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων και βίαιη αναδιάταξη των παραγωγικών σχέσεων σε χειρότερες θέσεις για τον κόσμο της μισθωτής εργασίας. Κομβικό σημείο αυτής της καταστροφής, η γιγάντωση της δομικής ανεργίας και η διόγκωση της γκρίζας ζώνης μεταξύ εργασίας και ανεργίας, η μαύρη εργασία. Απότοκο της διαδικασίας αυτής είναι και η εμφάνιση και λειτουργία διαφόρων και πολλών ταχυτήτων συνεργατικών εγχειρημάτων, κυρίως στον τριτογενή τομέα, τον τομέα των υπηρεσιών.

2.Για μας εδώ πρέπει να γίνει ένας κρίσιμος διαχωρισμός. Η γενικευμένη καταστροφή για τα εργατικά εισοδήματα της εποχής μας, εντείνει τις προσπάθειες "μοιράσματος της φτώχειας" και "φιλανθρωπίας" και από πλευρές που δεν έχουν καμία σχέση με τον αγώνα της εργατικής τάξης για την απελευθέρωσή της, πολλές φορές μάλιστα, τέτοιες "φιλεύσπλαχνες" ενέργειες κρύβουν από πίσω τους το πιο σκοτεινό πρόσωπο των εχθρών μας. Τέτοιες κινήσεις όπως τα συσσίτια της εκκλησίας ή τα "κοινωνικά παντοπωλεία" ακροδεξιών και φασιστικών ομάδων στόχο δεν έχουν παρά μέσω της λείανσης κάποιων ακραίων φαινομένων της κρίσης να εξανθρωπίσουν όσο μπορούν το πρόσωπο του τυρρανικού σύγχρονου καπιταλισμού.

3.Τα συνεργατικά εγχειρήματα που μπορούν να σταθούν πραγματική βοήθεια στην εργατική τάξη και τους αγώνες της θα πρέπει να χαρακτηρίζονται από: α. Σύνδεση με τους εργατικούς αγώνες. Να είναι δηλαδή, ενεργό κομμάτι του κινήματος, β. να προωθούν το αμεσοδημοκρατικό-συνεργατικό μοντέλο σαν πρότυπο και παράδειγμα -στα μέτρα του εφικτού εντός της σημερινής καπιταλιστικής παραγωγής, γ. να μην απασχολούν μισθωτούς εργαζόμενους και να έχουν οριζόντια συνεταιριστική μορφή στη λογική της συλλογικής ιδιοκτησίας, δ. οι εργαζόμενοι που συνεταιρίζονται σε αυτά τα εγχειρήματα, να αμοίβονται με βασικό μισθό που να μην υπερβαίνει σε πολλαπλάσια μορφή τον μέσο μισθό της εργατικής τάξης, δηλαδή να μη στοχεύουν στον πλουτισμό των μελών τους, αλλά στην αξιοπρεπή διαβίωση τους. 

Από αυτή τη σκοπιά απορρίπτουμε και τον "εθελοντισμό" που δεν πετυχαίνει παρά να μειώνει περαιτέρω το εργατικό κόστος.