Περί βίλας…

Είναι πολύ αστείο και διασκεδάζω αφάνταστα όταν μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης θεωρεί τους προσαχθέντες και συλληφθέντες για την βίλα Αμαλία, παράνομους, ύποπτους, οπαδούς της ανομίας, εγκληματικά στοιχεία, κλπ. Και διασκεδάζω επειδή το ίδιο κομμάτιθεωρεί νόμιμους τον Σαμαρά, τον Παπανδρέου, τον Βενιζέλο, τον Παπακωνσταντίνου, όπως νόμιμους θεωρούσε στο πρόσφατο παρελθόν τον Γιάννο Παπαντωνίου και τον Άκη Τσοχατζόπουλο και άλλους τιτάνες της διαφάνειας και της χρηστής διοίκησης, που έχουν εκλεχθεί από «λαϊκές πλειοψηφίες».

Η σχεδόν 20χρονη δημοσιογραφική εμπειρία μου, μου έχει μάθει να ορίζω με διαφορετικό τρόπο από τον συνήθη, έννοιες, όπως νομιμότητα, παρανομία, παραβατικότητα, περιθώριο, ενοχή. Στην δική μου λογική ένοχος δεν είναι ο 20χρονος, που αρπάζει την μολότοφ και την πετάει στην βιτρίνα της τράπεζας. Ένοχος είναι η τράπεζα. Και το λέω αυτό γνωρίζοντας ότι δεν βγαίνει κάτι με το σπάσιμο μιας βιτρίνας, γνωρίζοντας ότι μπορεί κάτω από την κουκούλα να υπάρχει παρακρατικός νεαρός, γνωρίζοντας ότι η κλεψιά των τραπεζών προς τους «πελάτες» τους, δεν θα σταματήσει ούτε με 1000 μολότοφ.

Τα λέω αυτά γνωρίζοντας ότι το πιο αποτελεσματικό όπλο, είναι ο συνειδητός και αποφασιστικός αγώνας, ο δύσκολος και επίμονος αγώνας, ο οποίος ξεκινώντας από τα απλά και τετριμμένα (απεργίες συγκεντρώσεις), θα μετεξελιχτεί σε εξέγερση και ίσως κάποτε και επανάσταση, για να εγκαθιδρυθεί μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση από τράπεζες και άλλα ευαγή ιδρύματα…

Από την εμπειρία μου επίσης έχω πειστεί, ότι όσο περισσότερο ακούω για «ανομία που πατάσσεται», τόσο κατανοώ ότι μια απίστευτη απάτη βρίσκεται σε εξέλιξη. Την ίδια ώρα που ο υπουργός Δένδιας, ανακοινώνει ότι συνέλαβε 1500 ύποπτα μπουκάλια! βρίσκεται σε εξέλιξη το μεγαλύτερο ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, το μεγαλύτερο πλιάτσικο των πηγών της χώρας και η πιο άγρια εξόντωση των εργαζομένων του τόπου.

Στην ομοιογένεια που επιχειρούν να επιβάλλουν, τα γνωστά κόμματα, τα γνωστά συμφέροντα και τα γνωστά κανάλια, πρέπει να υπάρχουν θύλακες αντίστασης, θύλακες αλληλεγγύης, θύλακες αγώνα. Χώροι λαϊκής συνάντησης, έκφρασης, δράσης και πολιτισμού. Κανένας τέτοιος χώρος δεν είναι ύποπτος. Σε κανέναν τέτοιο χώρο δεν γίνονται παράνομες πράξεις. Και αν ακόμη γίνονται, είναι υποδεέστερες και αριθμητικά ελάχιστες, σε σχέση με αυτές που διαπράττονται στα περίφημα σαλόνια της εξουσίας. Οι παράνομες πράξεις γεννιούνται και εκκολάπτονται άλλου. Σε άλλες βίλες.

Η αμφισβήτηση του υπάρχοντος πολιτικού πλαισίου, δεν έχει ένα χρώμα, μια κατεύθυνση. Ξεκινά από πολλές αφετηρίες, έχει ποικίλες στοχεύσεις και μπορεί να φτάνει σε διαφορετικές αποστάσεις. Κάποιου η αμφισβήτηση φτάνει στην ρίζα, κάποιου στην επιφάνεια, κάποιου στην μέση. Αυτή η διαβάθμιση είναι ωραία αφορμή για συζήτηση, αναζήτηση τυχόν συγκλίσεων και κοινών πορειών. Αλλιώς ας πορεύονται χωριστά ή παράλληλα.

Υπάρχει χώρος για όλους. Και κυρίως δρόμος.

ΥΓ. Οι «ανομίες» των μελών της Βίλας, δεν θα μου σβήσουν από το κάδρο, την αγωνία τους και τον αγώνα τους, το πείσμα τους, το μεράκι τους, την άρνηση με άποψη όλων όσων σερβίρονται από κανάλια και διαύλους. Οι διαφορετικές από τις δικές μου, απόψεις τους, δεν θα μου κρύψουν το θάρρος τους να ανακαταλάβουν την βίλα, ξέροντας ότι θα συλληφθούν από την αστυνομία και ξέροντας ότι θα περάσουν την γνωστή ταλαιπωρία στην ΓΑΔΑ και θα υποστούν το σημάδεμα για μια ζωή…

Στην τόσο ήρεμη, νωθρή, αποχαυνωμένη και προβλέψιμη Αθήνα της κρίσης, ήταν μια καλή αρχή για το δυσκολότερο έτος που μόλις ξεκίνησε.

Καλή λευτεριά στους συλληφθέντες και κυρίως στους αιχμαλώτους.

Θύμιος Κ.

Πηγή: http://www.ellinofreneia.net/

Ανάπτυξη σε αγαπώ…

του Θύμιου Κ.

Έχουμε δύο αγαπημένες φράσεις, των σχολιαστών δημοσιογράφων από τα καθεστωτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, ή για την ακρίβεια, των καθεστωτικών σχολιαστών και δημοσιογράφων από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Γιατί παρατηρείται το φαινόμενο να έχουμε και δημοσιογράφους σταυροφόρους του μνημονίου, ανεξαρτήτως του Μέσου που λένε τις παπάρες τους.

Η πρώτη αγαπημένη φράση, είναι η «ανάπτυξη που πρέπει άμεσα να ξεκινήσει», ή σε διαφορετική εκδοχή, «η ανάπτυξη που κάποια στιγμή θα έρθει, όταν βγούμε στο ξέφωτο…». Στην πρώτη εκδοχή, ανάπτυξη δεν πρόκειται να έρθει και ο σχολιαστής λέει ψέματα, διότι ύφεση με ανάπτυξη, ποτέ δεν συμβάδισαν. Δεν το λέμε εμείς, το λένε όλοι οι ειδικοί του πλανήτη… Στην δεύτερη εκδοχή, στην ανάπτυξη, δηλαδή, που κάποια στιγμή θα έρθει, έχουμε να πούμε, ότι ναι, τέτοια ανάπτυξη κάποια στιγμή θα έρθει, αλλά δεν θα έρθει μόνη της. Θα φέρει μαζί της και τους μισθούς, των 400 στην καλύτερη και 200 στην χειρότερη και πιο πιθανή περίπτωση. Θα φέρει μαζί της ατομικές, άρα εκβιαστικές συμβάσεις εργασίας, κουτσουρεμένα επιδόματα, συντάξεις, παροχές γενικώς και αυξημένα ωράρια. Γενικώς η όποια ανάπτυξη θα φέρει μαζί της και πολλές αλυσίδες για να ταιριάζουν σε κάθε πόδι, ένα ή δύο, κάθε εργαζόμενου. Ναι, θα είναι ανάπτυξη, αλλά όχι για τους πολλούς. Δεν θα είναι ανάπτυξη για να ωφεληθεί ο εργαζόμενος, ή ο μισθωτός, αλλά ο κηφήνας διαπλεκόμενος, ή επιχειρηματίας, ή επενδυτής, ή λαμόγιο… που θα επιδοτείται κιόλας για να σώσει την χώρα και την οικονομία… ξεζουμίζοντας το προσωπικό του και βγάζοντας τα λεφτά του στην Ελβετία…