Αναδημοσίευση από: Avantgarde
via: Παραναγνώστης
Στα τέλη του 1918 το τέλος του α΄ ιμπεριαλιστικού πολέμου έβρισκε τη γη της ανατολικής Ευρώπης σε μια κατάσταση χάους. Η κατάρρευση των τριών αυτοκρατοριών (Γερμανία, Αυστρία, Ρωσία) άφησε ένα τεράστιο κενό που προσπαθούσαν να καλύψουν οι πόθοι των διάφορων εθνών που έβλεπαν ορατό το ενδεχόμενο να αποκτήσουν το δικό τους κράτος και σε συνεργασία με τους νικητές της Αντάτ μοίραζαν τα σύνορα. Οι λαοί της περιοχής, φλογισμένοι από το παράδειγμα των μπολσεβίκων στη Ρωσία έθεταν το αίτημα της κοινωνικής απελευθέρωσης σε σύγκρουση με τα καταρρέοντα καθεστώτα, τους νικητές της Αντάτ και τις εθνικιστικές αστικές τάξεις της περιοχής. Τις κοινωνικές στερήσεις που ο πόλεμος είχε προκαλέσει, η κατάρρευση τις όξυνε απερίγραπτα. Οι φαντάροι που γύριζαν από τα μέτωπα στις πόλεις τους δεν κουβαλούσαν μόνο τα όπλα τους, αλλά και την οργή τους για έναν πόλεμο που δεν κατάλαβαν γιατί πολεμούσαν, αλλά -συχνά- και τις προκηρύξεις των μπολσεβίκων. Το υλικό για την επανάσταση στην κεντρική Ευρώπη ήταν έτοιμο.
Στην Ουγγαρία τα χαρακτηριστικά της διάλυσης και της λαϊκής αφύπνισης είναι εντονότερα από οπουδήποτε αλλού. Η εξέγερση του στόλου στο Κάταρο, που καταπνίγηκε, ήταν το προανάκρουσμα της επερχόμενης θύελας. Ο συνεχιζόμενος πόλεμος και οι στερήσεις έχουν φέρει τις μάζες στα όρια της ανοχής τους. Το παράδειγμα της ρώσικης επανάστασης που συνεπαίρνει τους καταπιεσμένους συμβάλει σε μια πρωτόγνωρη ριζοσπαστικοποίηση των μαζών, που ωστόσο παραμένει βουβή. Ένας πιο προσεχτικός παρατηρητής μπορεί να συλλάβει τις διεργασίες στη συνείδηση των μαζών. Αδιάψευστο στοιχείο η διάθεση των εργατών να οργανωθούν. Από 150 χιλιάδες συνδικαλισμένους εργάτες στην αρχή του 17 στο τέλος της χρονιάς έχουν φτάσει τις 700 χιλιάδες.
